บทที่ 19

ไตรฉัตรพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เขาปิดตู้เสื้อผ้าดังตึงแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวมใส่พร้อมกับติดกระดุมไปด้วย

ริมฝีปากอวบอิ่มของพลอยปภัสขบเม้มเข้าหากันเบา ๆ เธอเคลื่อนตัวเข้าไปสวมกอดร่างหนาจากทางแผ่นหลังแล้วเอนใบหน้าเขาแอบอิงซบพร้อมเอ่ยคำหวานออดอ้อน

"พลอยขอโทษนะคะพี่ไตร"

"อื้ม" เขาพยักหน้า เพียงเท่านั้น เพียงเท่านั้นจริง ๆ

เขาไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับพลอยปภัสในตอนนี้ เบื่อขี้หน้า คร้านจะพูดด้วย หากยังอยู่คอนโดต่อมีหวังได้ตายกันไปข้างหนึ่งแน่

"พลอยขอโทษจริง ๆ ค่ะ"

"ไม่ต้องรอนะ พี่คงกลับดึก ๆ" ไตรฉัตรดึงมือเล็กที่เกาะแกะอยู่บริเวณหน้าท้องออก เขาเลี่ยงตัวเดินออกไปไม่ได้หันมามองร่างบางสักนิด เลื่อนหยิบนาฬิการาคาแพงขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะพูดเปรย ๆ อีกครั้ง "แล้วไม่ต้องโทรจิกโทรตาม ขอให้พี่ได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง ได้ใช้ชีวิตบ้างไม่ใช่เหมือนเด็กมอต้นที่ต้องมีคนคอยโทรเช็ค"

"พะ...พี่ไตร"

พูดจบไตรฉัตรก็เดินออกไปมุ่งหน้าสู่ผับดังย่านทองหล่อที่มักจะเป็นที่สุมหัวประจำของกลุ่มเพื่อน

...

"พวกมึง มินตรากลับมาจากฝรั่งเศสแล้วว่ะ" คำพูดของไตรฉัตรทำให้ทุกคนหยุดชะงัก

บรรยากาศครื้นเครงด้วยเสียงเพลงขับกล่อมเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอึมครึมเข้ามาแทนที่ ทั้งคนที่เต้นโยกย้ายกับสาว ๆ อกสะบึ้ม หรือดื่มด่ำกับความสุขสนุกสุดเหวี่ยงละทิ้งทุกอย่างแล้วหันมาจ้องมองไตรฉัตรที่กำลังกระดกเหล้าเข้าปากแทน

"มึงว่ายังไงนะ?" โก๋แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง จึงถามซ้ำอีกครั้งเพื่อนเน้นย้ำความถูกต้องป้องกันความผิดพลาดจากการรับสาร

"มินตรากลับมาจากฝรั่งเศสแล้ว กูเพิ่งนัดเจอกับมินเมื่อช่วงกลางวันนี้เอง" ไตรฉัตรส่งแก้วเหล้าให้กับสาวข้างกายทำหน้าที่ชง

มิน หรือ มินตรา แฟนคนแรกในชีวิตของไตรฉัตรที่คบหากันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายจนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและมีแพลนจะแต่งงานกัน ทว่า...เพราะอะไรบางอย่างทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ไปต่อได้

มินตราเลือกอนาคตของตัวเอง ตัดสินใจไปเรียนต่อฝรั่งเศสและหลังจากนั้นก็ขาดการติดต่อจากไตรฉัตร ไม่มีแม้กระทั่งข้อความหรือช่องแชทที่ให้ได้พูดคุยหายคิดถึง

กระทั่งหล่อนเปิดตัวคบหากับหนุ่มต่างประเทศที่เรียนปริญญาโทด้วยกัน นั่นเป็นจุดเริ่มต้นแรกที่ทำให้ไตรฉัตรหักหัวเลี้ยวเข้าซอยเส้นทางคาสโนว่าตัวพ่อ

มินตราคือคนที่ทำให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติของคำว่าอกหักเป็นครั้งแรก เขาร้องไห้ เศร้าอยู่ร่วมเดือนใช้เหล้าบรรเทาจนกระทั่งไอ้โก๋มันพาเขาเข้าสู่ความสุขที่เขาไม่เคยรู้จัก นับแต่นั้นมาเขาจึงรู้ว่าการใช้ชีวิตโสดคั่วผู้หญิงไปเรื่อยมันโคตรมีความสุขกว่าการมีแฟนแล้วต้องเสียใจซะอีก

เขาก็เลยไม่เคยรักใครจริงอีกเลย...

เขาเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น...เห็นเป็นแค่สิ่งของชิ้นหนึ่งที่อยากได้เมื่อไหร่ก็แค่ใช้เงินซื้อ เมื่อเล่นจนเบื่อหน่ายแล้วจะเขี่ยทิ้งลงถังขยะก็เป็นสิทธิ์ของเขา

"แล้วมึงจะไปเจอเขาทำไมวะ รีเทิร์นงี้อ๋อ" ธามไธเลิกคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ "ลืมไปแล้วเหรอวะว่าตอนที่เขาทิ้งมึงมึงเสียใจเหมือนหมาขนาดไหน"

"กูไม่เคยลืม...กูก็แค่..."

"อย่าบอกนะว่ามึงยังรักมินตรา เฮ้ย! ไอ้ไตรนี่มึงกินข้าวหรือกินหญ้าวะ มึงเป็นคาสโนว่าตัวพ่อนะเว้ยมึงอย่าละทิ้งอุดมการณ์ แล้วมึงอย่าลืมว่าผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละที่เป็นคนทำให้มึงเหี้ยขนาดนี้" โก๋เข้าไปตบบ่าเรียกสติเพื่อนสนิท เขาไม่มีวันยอมให้ยัยมินตราอะไรนั่นกลับเข้ามาในชีวิตของไตรฉัตรได้อีกรอบเป็นอันขาด

"เออจริง มึงจะเอาผู้หญิงที่มึงเคยเอาแล้วในระหว่างที่เลิกกับมึงเขาก็ไปเอาใครต่อใครอีกกี่ร้อยคนมาเอาซ้ำอีกรอบเหรอวะ ทำใจได้จริงอ๋อ" จากที่คีรินไม่ค่อยพูดไม่ค่อยแสดงความคิดเห็นใด ๆ แต่พอกับเรื่องนี้เขาก็พูดขึ้นมาซะดื้อ ๆ

ถึงเขาจะชอบคัดค้านการกระทำชั่ว ๆ ของไอ้พวกสามตัวนี้โดยเฉพาะไตรฉัตร แต่กับเรื่องนี้เขาเห็นอกเห็นใจมันอยู่มาก เขายังจำสภาพที่เมาหัวราน้ำซมซานเหมือนหมาของตอนที่ถูกมินตราทิ้งแล้วบินไปเรียนต่อต่างประเทศได้ดี แล้วใหญ่พอผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ก็ดันเปิดตัวคบหากับหนุ่มตาฟ้า ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้บอกเลิกหรือพูดคุยอะไรให้มันชัดเจนระหว่างสถานะที่ดำเนินมาเกือบหกปีเลยสักคำ

"ก็เขาเดือดร้อนมากูก็แค่ช่วยเท่านั้นเอง กูไม่ได้คิดอะไรกับมินตราแล้วเว้ยตอนนี้เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น" ไตรฉัตรเอ่ยขึ้น เบรคทุกความคิดที่โถมเข้ามา

"ให้มันจริงเถอะ!" ธามไธถอนหายใจ

กริ๊งง...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไตรฉัตรล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงรายชื่อบนหน้าจอปรากฏชัดเด่นหรา เป็นเบอร์ที่ไม่เคยได้ติดต่อกันมันนานหลายปีเพิ่งจะมีสายแรกเมื่อเช้าตรู่ของวันและตอนนี้

มินตรา

เขาชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ ๆ ว่าจะกดรับสายหรือไม่แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานความรู้สึกด้านในไหวจึงยกขึ้นมาแนบหู

(ไตร ฮึก ไตร ไตรช่วยมินด้วย ไตร) เสียงปลายสายสั่นระริกคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขา

"มิน เกิดอะไรขึ้น" พอได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้ปุ๊บทุกสายตาบนโต๊ะก็จับจ้องมาที่เขาอย่างจับผิด

(ไตร ฮึก...แฟนเก่ามิน แฟนเก่ามินเขาตามมาทำร้ายมินที่ใต้คอนโด ฮึก...ช่วยมินด้วยนะไตร มินกลัว)

"มินใจเย็น ๆ นะ แล้วตอนนี้มินอยู่กับมันหรือเปล่า" ไตรฉัตรเองก็ร้อนรนอยู่ไม่ติด อย่างไรเสียเขากับมินตราก็เคยมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน

มารู้ข่าวว่าหล่อนโดนกระทำเช่นนี้เขาเองก็รู้สึกไม่ดี

(ฮึก...ไม่ มินอยู่ในห้อง แต่เขาน่าจะดักรอมินอยู่ที่ด้านล่าง ไตรมาหามินหน่อยได้ไหม มินกลัว มินไม่รู้จะโทรหาใครแล้ว ฮะ...ฮึก) เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ไม่ขาดสายนั่นทำให้หัวใจไตรฉัตรกระตุกวูบ

ที่ผ่านมาเขาดูแลทะนุถนอมมินตราอย่างดีไม่เคยต้องให้เจ็บเนื้อเจ็บตัวแต่ผู้ชายที่ได้เธอไปกลับทำร้ายทุบตีราวกับไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน

ไม่ว่าใครก็ไม่สมควรโดนทำร้ายร่างกายทั้งสิ้น!

"ได้ มินแชร์โลมานะ เดี๋ยวไตรรีบไปหาเดี๋ยวนี้เลย" ยังพูดไม่ทันจบประโยคไตรฉัตรก็ลุกขึ้นพรวดพราดทำท่าจะพุ่งออกไปด้วยท่าทีรีบร้อน แต่โก๋กลับฉวยรั้งแขนเอาไว้ก่อน

"มึงจะไปไหนไอ้ไตร"

"กูจะไปหามิน มินเขากำลังตกในอันตราย แฟนเก่ามินบุกมาทำร้ายมินที่หน้าคอนโด กูต้องรีบไปเดี๋ยวนี้" เขาเป็นทุกข์เป็นร้อนกับเรื่องของมินตรามาก

"แต่ไม่ใช่ธุระอะไรของมึงไม่ใช่เหรอวะ?"

"แล้วมึงจะให้กูปล่อยมินโดนทำร้ายได้ยังไง มินเป็นเพื่อนพวกเรานะเว้ย" ไตรฉัตรโต้สวนกลับไป ก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถโดยด่วนแล้วมุ่งหน้าสู่คอนโดของมินตราที่เพิ่งแชร์โลเคชั่นมาให้

"ไอ้โก๋มึงจะไปไหน" ธามไธถามทันทีที่โก๋กำลังจะตามใจฉัตรไปด้วย

"พวกมึงเร็ว!!!" เขากวักมือเรียกอีกสองคนให้รีบตามหลังมาติด ๆ จากนั้นก็สตาร์ทรถเหยียบคันเร่งขี่ตามรถสปอร์ตของไตฉัตรออกไป "โทรหาน้องพลอยดิ้"

"พลอยไหน พลอยเฌอมาลย์?" ธามไทงงเป็นไก่ตาแตกจู่ ๆ ก็เอ่ยถึงชื่อพลอยขึ้นมาแล้วกูจะรู้ไหมว่าพลอยไหน พลอยไหน!

"ก็พลอยแฟนไอ้ไตรไงไอ้โง่!!" เป็นคีรินที่ตบหัวธามไทแทนโก๋ที่ทำท่าจะยกมือขึ้นฟาดแล้ว

"มึงรู้ได้ไงวะ ไม่กูยังไม่ทันพูดด้วยซ้ำว่าเป็นพลอยแฟนไอ้ไกรน่ะ" เขาเกาหัวแกรก ๆ อย่างนึกสงสัยไม่หาย

"มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่รู้"

"แล้วโทรทำไม"

"โทรก่อนเหอะ ไอ้นี่ สักโบกไหมมึง"