Todos los capítulos de เพราะเขาไม่เคยรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตุ้บ!!! แผ่นหลังของมินตรากระแทกกับพื้นอย่างแรง ก่อนที่พลอยปภัสจะก้าวขาขึ้นคร่อมกระชากเส้นผมยาวสลวยแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าที่มีรอยบอบช้ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอย่างไม่ยั้งจนทำให้สามตัวร้อยอย่างคีริน โก๋และธามไธอ้าปากค้างหน้าเหวอตาม ๆ กันไป "อีหน้าด้าน!!! อีสารเลว!! อีชิงหมาเกิด" ถ้อยคำหยาบคายถูกสบถออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มราวกับเป็นเครื่องจักรก่นด่า ฝ่ามือยังคงฟาดลงบนใบหน้านั่นจนเลือดกลบปากจริง ๆ อย่างตั้งใจไว้ เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! "พลอย!" ไตรฉัตรเองได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านนอกก็รีบวิ่งออกมาดูปรากฏว่าเห็นพลอยปภัสกำลังคร่อมอยู่บนร่างของมินตราแล้วด้านนอกห้องมีเพื่อนสนิทของเขาทั้งสามคนยืนมองดูตาค้างอยู่ "นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกัน" ไตรฉัตรกำลังจะเข้าไปห้ามพลอยปภัส แล้วจับตัวเธอแยกออกมา ทว่าโก๋หันไปพยักหน้ากับธามไทแล้วพุ่งเข้ามาจับรวบตัวเขาเอาไว้เสียก่อน "เห้ย! มึงปล่อยกูดิวะ พวกมึงคิดทำอะไรกันเนี่ย" เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! "ไม่มีปัญญาหาผัวเองหรือไงถึงได้ชอบยุ่งกับผัวชาวบ้าน อีส้นตีน อีชิงหมาเกิด" ใบหน้าเกรี้ยวกราดพูดพลางก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห สองฝ่ามือขยุ้มผมยาวสลวยแล้วดึงแรง ๆ จนมินตราส่งเส

จิตใจของเธอล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในยามที่หัวใจมันอ่อนล้าคล้ายกับภาวะใจสลายแบบนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใคร...คนที่เคยเป็นเซฟโซน เป็นครอบครัวก็ดันล้มหายตายจากหนีเธอไปมีความสุขอยู่บนสวรรค์กันหมดแล้ว พลอยปภัสขับรถมาเรื่อย ๆ ร่างกายยังคงสะอึกสะอื้นสันโยกสั่นคลอน...จนมาหยุดอยู่บริเวณวัด เธอประคองพาจิตใจที่มันอ่อนล้าอ่อนแรงเต็มทีค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านในซึ่งเป็นบริเวณเก็บเถ้ากระดูกของคนตาย...ร่างเล็กทรุดลงนั่งตรงหน้าโกฏมารดาที่มีเถ้ากระดูกน้องของเธอที่ไม่มีโอกาสได้คลอดออกมาลืมตาดูโลกไปพร้อม ๆ กับคนเป็นแม่ตั้งแต่อายุครรภ์ได้ประมาณเจ็ดเดือนเศษ "แม่..." ฝ่ามือเล็กเลื่อนขึ้นไปลูบรูปถ่ายสมัยมารดายังมีชีวิตอยู่ด้วยแววตาสั่นระริก "ถ้าแม่ยังอยู่แม่คงจะกอดปลอบพลอยแล้วใช่ไหมคะ ฮื่อ" "..." อากาศเย็นยะเยือก ความรู้สึกวังเวงเปล่าเปลี่ยวที่แผ่กระจายรังสีปกคลุมอยู่โดยรอบบริเวณสถานที่เก็บอัฐิเถ้าถ่านของคนตาย เวลานี้ไม่ได้ทำให้พลอยปภัสรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเลยสักนิด "ฮึก...แม่ ทำไมแม่ถึงทิ้งพลอยไป ทำไมแม่ไม่อยู่กับพลอย ทำไม ฮึก...พลอยคิดถึงแม่" น้ำตายังคงไหลพรากชโลมอาบสองพวงแก้มสะอึกสะอื้นร่

ชายหนุ่มหันกลับไปมองสภาพห้องที่โคตรเละเทะก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นมาขยี้ศรีษะแรง ๆ แล้วระบายความโมโหผ่านเสียงตะคอกออกไปจะไปทำไมไม่ไปดี ๆ วะ มาทำลายข้าวของกูเพื่ออะไร ชอบใช้แต่กำลังแบบนี้ใครมันจะอยากอยู่ด้วย กูคนนึงล่ะขอบายนี่ก็ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วมั้งที่เขาเลิกรากับพลอยปภัสอย่างจริง ๆ จัง ๆ เสียที มันเป็นชีวิตที่เขาแฮปปี้สุด ๆ และเป็นชีวิตที่เขาใฝ่หาอิสรภาพมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ต้องจำใจตกกระไดพลอยโจนเป็นแฟนกับผู้หญิงน่าเบื่อน่ารำคาญคนนั้น! "วู้ววว!! โช้นนน" ไตรฉัตรออกแฮงค์เอ้าท์ทุกวัน ทำตัวสำมะเลเทเมาดื่มหนักกลับถึงคอนโดก็ฟ้าสางอย่างก่อนที่จะต้องตกนรกอยู่ในความสัมพันธ์อุบาทว์นั่น "มาจ้ะ มานั่งข้างพี่" เขารั้งตัวเรือนร่างบางลงมานั่งบนหน้าตักแกร่งแล้วโอบรัดฟัดเหวี่ยง หอมซอกคอด้วยความมันเขี้ยว "คุณไตร.." ดาว หล่อนเป็นสาวเอนเตอร์เทนที่หมายอยากจะหลับนอนกับไตรฉัตรสักครั้งในชีวิต "ชงเหล้าให้พี่หน่อยสิครับ" "นี่ไอ้ไตร มึงจะแดกเหล้าทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ตับไตตายห่ากันหมด" คีรินเอ่ยทักท้วง เพราะมันพาลมาลำบากถึงพวกเขาสามคนด้วยที่ต้องนั่งดื่มเป็นเพื่อนมันเนี่ย "ก็กูมีความสุขนี่ โว้ยย!!

พลอยปภัสโคตรไม่เข้าใจว่าไตรฉัตรทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เขาเป็นคนพูดออกมาจากปากเองว่าไม่เคยรัก ไม่เคยรู้สึกใยดีหรือพิศวาสใด ๆ เธอทั้งสิ้นเพียงแค่ต้องการหลอกฟันแล้วทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ เท่านั้น แล้วนี่ไง สิ่งที่เขาปรารถนา…เธอก็เดินเธอก็ยอมถอยออกมาจากเขาแล้ว ในเมื่อการที่มีเธออยู่ในชีวิตมันทำให้เขาฃไม่มีความสุขเธอก็ยอมเป็นฝ่ายทุกข์ทรมานแล้วปล่อยที่เขาได้อยู่ในโลกที่เขาต้องการ แต่จู่ ๆ เขาก็มาทำทีท่าเหมือนหึงหวงแสดงอาการออกนอกหน้า มันเรื่องบ้าอะไร"พลอยนั่นแหละเป็นบ้าอะไรทำไมถึงไปสนิทสนมกับไอ้โก๋ได้!" ไตรฉัตรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดัน "แล้วพี่มายุ่งอะไรด้วย! พี่ไม่ได้คิดอะไรกับพลอยไม่ใช่เหรอ พี่ต้องการชีวิตอิสระพลอยก็ให้พี่แล้วไง แล้วพี่จะเอาอะไรจากพลอยอีก!!!" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนและแววตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำอุ่นร้อนอยู่เต็มเบ้า คำถามพวกนี้ทำให้ไตรฉัตรหยุดชะงัก กลับมาคิดทบทวนกับตัวเอง เขาก็ไม่เข้าใจไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้เขากลายเป็นหมาบ้าได้ถึงขนาดนี้ "ฮึก...พี่จะมาทำเหมือนพี่ยังมีเยื่อใยกับพลอยไปเพื่ออะไร พี่แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลยรู้ป้ะตอนที่พี

ไตรฉัตรยืนนิ่งมองแผ่นหลังบางเดินจากไปจนสุดสายตา ก่อนร่างหนาจะทิ้งตัวลงบนเบาะนุ่มโน้มตัวลงข้อศอกค้ำยันอยู่บนหัวเข่าแล้วใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองศีรษะเอาไว้พร้อมยีผมแรง ๆ ด้วยหงุดหงิดเพราะความขัดแย้งในใจที่มันกำลังโถมเข้ามาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ความรู้สึกมากมายที่มันกำลังหลั่งใหลอยู่ในใจเล่นงานเขาจนน่วม ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าวันหนึ่งเขาจะต้องพบเจอกับสถานการณ์แบบนี้เพราะผิดหวังในรักอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เคยพูดกับตัวเอง ตั้งปณิธานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขาจะเป็นเสือร้ายที่ไม่มีวันหลงรักเหยื่อและจะไม่เสียความรู้สึกให้กับใครอีกเด็ดขาด"..." ริมฝีปากสั่นเทา แววตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำอุ่นร้อน ความแสบร้อนแล่นขึ้นมาจนปวดหน่วงแดงก่ำไปหมดทั้งเบ้า เขาแหงนหน้าขึ้นมองเพดานพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาแต่ท้ายสุดแล้วเขาก็ต้องพ่ายแพ้และยอมรับความจริงว่าเขารักพลอยปภัสเข้าแล้วอย่างจัง"อ๊ากกกก!!!" เขาแผดเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกผิด ความรู้สึกอึดอัดที่มันฝังแน่นอยู่ในใจ ผิดที่เขาเอง ผิดที่เขาทั้งนั้น ผิดที่เขาเพิ่งจะรู