บทที่ 16

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณแม่" พรีม หญิงสาววัยสิบเก้าปีเอ่ยถามมารดาที่ชักสีหน้ากระแทกเท้าลงมาจากชั้นบน

"ก็ป๊าแกน่ะสิ พอได้ยินเรื่องลูกสาวปุ๊บก็รีบสั่งให้ฉันโทรตามยิก ๆ" ว่าพลางก็ก้าวยาว ลงส้นหนัก จนเสียงดังไปหมด "ไม่รู้จะรักจะห่วงอะไรนักหนา!"

"คุณแม่คะ คุณแม่ก็อย่าไปสนใจสิคะ ป๊าจะทำอะไรก็ปล่อยป๊าเขาไปเถอะค่ะ ยังไงเสียเจ้พลอยก็เป็นลูกสาวของป๊าแถมยังเป็นลูกสาวคนโตอีกด้วย" พรีมหย่อนสะโพกลงนั่งข้างมารดา เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางทาบบนหลังมือของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยพูดในน้ำเสียงเชิงเข้าอกเข้าใจ

"แกก็ซื่อแบบนี้ไง แกถึงตามยัยพลอยไม่ทันสักที แกมันโง่" ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มเข้าที่หน้าผากพรีมแล้วออกแรงผลักเบา ๆ อย่างเหลืออด "ทำไมแกถึงไม่ได้นิสัยฉันมาสักครึ่งฮะยัยพรีม แกน่ะเหมือนพี่เพ็ญจันทร์เขาเกือบทุกอย่าง อ่อนแอ ใสซื่อ อ่อนต่อโลก ยอมคน แล้วแกเห็นหรือเปล่าล่ะว่าจุดจบของคนขี้แพ้มันเป็นยังไง แกอยากจะเป็นแบบนั้นเหรอ"

คุณพิมพ์ดาวหันไปทำตาถลนแล้วสาดใส่คำพูดรัว ๆ กับลูกสาวตัวดีที่มักจะทำอะไรขัดใจหล่อนอยู่เรื่อย!

เขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น สมัยก่อนหลอนน่ะเกลียดเพ็ญจันทร์เข้าไส้เพราะเราสองคนมีนิสัยที่แตกต่างกันสุดขั้วปานฟ้ากับเหวจึงมักจะโดนคนรอบข้าง พวกญาติปากหมาชอบเอามาเปรียบเทียบว่าอยากให้เธอเรียบร้อยได้สักครึ่งของพี่สาว!

แล้วยังไงล่ะเป็นคนเรียบร้อย อ่อนโยน อ่อนต่อโลกสุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้จนกระทั่งตรอมใจตาย บนโลกใบนี้มันไม่ได้มีที่ยืนพอสำหรับคนที่ไม่สู้คน

ฟ้าเล่นตลกมั้ง ลูกสาวหล่อนจึงได้นิสัยเหมือนเพ็ญจันทร์เกือบทุกอย่าง ส่วนแม่พลอยปภัสนั่นไม่รู้ไปแหกคอกเกิดมาจากขุมนรกไหนถึงได้ทำตัวทำนิสัยก้าวร้าวผิดแม่

ถ้ายัยพรีมเหมือนหล่อนหรือได้สักครึ่งของหล่อน ส่วนนังพลอยปภัสก็เหมือนเพ็ญจันทร์สักเล็กสักน้อยเรื่องทุกอย่างมันคงง่ายดายปานปอกกล้วยเข้าปากมากกว่านี้

"..." พรีมนิ่งเงียบ เพราะรู้ว่าต่อให้สู้รบปรบมือไปอย่างไรตนก็ไม่มีวันเอาชนะมารดาได้

"แกน่ะ หัดประจบสอพลอแล้วก็เสี้ยมไฟยัยพลอยบ้าง ทรัพย์สมบัติจะได้ตกเป็นของแกไม่ใช่ไปอยู่ในน้ำมือของยัยนั่น เข้าใจไหม เข้าใจที่แม่พูดใช่ไหม" หล่อนเขย่าตัวถามลูกสาว ถึงแม้คำตอบมันจะถูกล็อคมงเอาไว้แล้วก็ตามว่าควรจะเป็นเช่นไร

"แต่เจ้พลอยก็ควรจะได้ไม่ใช่เหรอคะ เจ้พลอยมีสิทธิ์มากกว่าพรีมซะอีก" พรีมค้านกลับไป

"สิทธิ์อะไร!! แกเป็นลูกของฉันแกก็ต้องมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติทุกอย่างของป๊าแก"

"ก็สิทธิ์ของการเป็นลูกเมียแรกไงคะ เจ้พลอยเป็นลูกของป้าเพ็ญภรรยาแรกของคุณพ่อที่จดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนคุณแม่กับพรีมเข้ามาทีหลังเข้ามาเป็นน้อย โชคดีโชคเข้าข้างที่ป้าเพ็ญสิ้นใจไปเสียก่อนแม่ก็เลยถูกยกย่องขึ้นมาเป็นเมียออกหน้าออกตา แต่ถ้าหากป้าเพ็ญยังมีชีวิตอยู่พวกเราสองคนก็เป็นได้แค่ลูกบ้านน้อยเหมือนเดิม" คราวนี้พรีมโต้สวนกลับไป ตั้งแต่เล็กจนโตหล่อนมักจะได้ยินพวกสาวรับใช้คอยซุบซิบนินทาถึงเรื่องนี้อยู่เป็นประจำ

หล่อนรู้ดีว่าในบ้านคนเฒ่าคนแก่ที่อยู่รับใช้มาตั้งแต่สมัยเจ้าสัวณรงค์ยังหนุ่มยังแน่นไม่มีใครชื่นชอบหรือถูกใจคุณพิมพ์ดาวแม่ของเธอเลยสักคน เพราะต่างก็จงรักภักดีและรักในนายผู้หญิงคนก่อนอย่างคุณเพ็ญจันทร์!

"ยัยพรีม! แกไปเอาเรื่องบ้าพวกนี้มาจากไหน แกไปจำเรื่องบ้า ๆ นั่นมาใส่สมองทำไม" คุณพิมพ์ดาวของขึ้น ลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราดตวาดใส่ลูกสาวที่พูดจาบ้าบอไม่เข้าหู

"ก็เรื่องจริงยังไงล่ะ" เสียงของแขกไม่ได้รับเชิญดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเรือนร่างสูงโปร่งในชุดเซ็ทติดกัน การแต่งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าดูดีบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยตัวบุคคลที่ค่อนข้างมีรสนิยมและมีความมั่นใจสูง

"มาแล้วเหรอนังตัวดี?" สายตาค่อย ๆ เหลือบไปมองแล้วตวัดตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเหยียดหยาม

"ค่ะ" ขานรับพร้อมกับพยักหน้าแล้วฉีกรอยยิ้มหวานชื่นส่งให้แก่คุณพิมพ์ดาว "นังตัวอัปมงคล"

"ยัยพลอย!!" คุณพิมพ์ดาวทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ ง้างฝ่ามือหมายจะฟาดลงบนใบหน้าเพื่อสั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง

"หยุดทำตัวก้าวร้าวสักทียัยพลอย" แต่เสียงอันทรงพลังและเย็นยะเยือกของเจ้าสัวณรงค์ทำให้คุณพิมพ์ดาวต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวแล้วถอยกรูดกลับไปยืนข้างลูกสาว

"สวัสดีค่ะป๊า" พลอยประภัสยกมือไหว้

"แกยังนับถือว่าฉันเป็นป๊าแกอีกเหรอห๊ะ!"

"พลอยไหว้ตามมารยาทน่ะคะ" เธอตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่คอยังคงเชิดตรงเหมือนเดิมเพื่อวางไว้ซึ่งระยะห่างที่ไม่ได้สนิทสนมติดเชื้อเช่นพ่อลูกคู่อื่น

"ถ้าเป็นแบบนั้นแกไม่ต้องไหว้ฉันก็ได้" เจ้าสัวณรงค์เองก็โมโห ทั้งเรื่องที่เพิ่งรู้จักปากคุณพิมพ์ดาวแล้วไหนจะไอ้กิริยาถือดีแบบนี้อีก

"คงไม่ได้หรอกค่ะพลอยกลัวจะติดสันดานประเภทคนมารยาททรามเหมือนใครบางคนแถวนี้" ประโยคช่วงหลังหญิงสาวแอบสบสายตาเหลือบไปมองคุณพิมพ์ดาวเพื่อต้องการพาดพิงโดยกราย ๆ ว่าคนที่เธอพูดหมายถึงหล่อน

"หึย!!" คุณพิมพ์ดาวเองก็โมโหกัดฟันจนหน้าสั่นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอยู่ต่อหน้าเจ้าสัวณรงค์ หล่อนจำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งเล่นละครตบตาก่อน

"พลอย ป๊ามีเรื่องจะคุยกับแก"

"มีอะไรก็รีบพูดเถอะค่ะ พลอยมีธุระต่อ ไม่เหมือนพวกเห็บหมัดที่วัน ๆ ไม่คิดจะทำอะไรจ้องแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อแล้วก็คิดร้ายกับคนอื่น" ไม่ไหวที่จะกระแนะกระแหนคนที่ตราตั้งจารึกกลางหน้าผากตัวโต ๆ ว่าเป็นศัตรูจอมฉกาจที่จะไม่มีวันให้อภัยหากไม่ตายกันไปข้างหนึ่ง

"ยัยพลอย! มันชักจะเกินไปแล้วนะ อย่างน้อยช่วยให้เกียรตินะในฐานะที่น้าเป็นน้องสาวของแม่แกบ้าง พูดกันถึงขนาดนี้ไว้หน้าท่านเจ้าสัวสักนิดก็ยังดี" คุณพิมพ์ดาวเหลืออดเหลือทนกับแม่นี่เต็มที

"แล้วทำไม ก็ฉันพูดความจริงนี่ ใครมันจะไปสุขสบายเท่าคนที่นอนกระดิกนิ้วรอสูบเลือดสูบเนื้อล่ะ ฉันมีงานมีการต้องทำไม่มีเวลามาทิ้งขว้างกับเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกนะ" พลอยปภัสยกแขนเรียวยาวขึ้นก่อนอกพร้อมกับเชิดหน้า โนสน โนแคร์

เธอไม่จำเป็นต้องให้เกียรติคนที่ไม่เคยให้เกียรติเธอ

แรงมาแรงกลับไม่โกง!

"ธุระของแกนี่คือการขลุกตัวอยู่กับผู้ชายหรือเปล่า" เสียงของเจ้าสัวณรงค์ทำให้พลอยปภัสหันหน้ากลับมามอง แม้อาจดูหวาดหวั่นบ้างแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการออกมาจนสัมผัสได้ถึงความยำเกรงใด ๆ

"..."

"พลอย แกทำอะไรทำไมแกไม่คิดถึงหน้าป๊าบ้าง คนอื่นเขาจะมองป๊ายังไงที่ลูกสาวคนโตหอบข้าวหอบของไปอยู่คอนโดผู้ชายทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ตบแต่งกัน ฉันเป็นถึงเจ้าสัวณรงค์ใคร ๆ ก็ต่างรู้จักแล้วการที่แกทำแบบนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ "สุดท้ายป๊าก็ไม่เคยแคร์ความรู้สึกพลอย ป๊าสนแค่หน้าตา ป๊าสนแค่ชื่อเสียงของตัวเอง แต่ป๊าไม่เคยสนเลยว่าพลอยจะเป็นยังไงบ้าง ไม่เคยสนใครเลย ป๊าสนใจแค่ตัวเอง!!!" เธอตวาดเสียงดังลั่น แววตาแดงกล่ำด้วยความโมโหและเสียใจที่ในสายตาของเจ้าสัวณรงค์แทบจะไม่เคยมองว่าเธอเป็นลูก

เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าสวยอย่างลืมตัว จนศีรษะของเธอสะบัดไปด้านข้าง

พลอยปภัสยกมือขึ้นไปทาบบริเวณแก้มที่โดนฟาดเมื่อครู่ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้ากลับมาจ้องมองเจ้าของแรงตบด้วยแววตาสั่นระริกหยาดน้ำอุ่นไหลรื้นไหลลงมาเป็นทาง

"พะ...พลอย" เจ้าสัวณรงค์หน้าเหวอ เขาเพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนที่เห็นใบหน้าของลูกสาวเป็นรอยแดงจากฝ่ามือ "พลอย ป๊าไม่ตั้งใจ" เขาพยายามจะเข้าไปจับต้องแต่พลอยปภัสกลับหลบตัวหลีกหนี

"ฮึก...ตั้งแต่เล็กจนโตครอบครัวของเราเคยมีความสุขกันมาโดยตลอด แต่หลังจากที่ป๊าพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ป๊าไม่เคยสนใจใยดีแม่ ไม่เคยสนความรู้สึกของแม่ ป๊าสนแค่มัน! พอแม่ตายพลอยก็ต้องไปอยู่กับแม่นมอุ่นได้แต่คอยมองดูป๊ากับครอบครัวใหม่ของป๊ามีความสุขกัน ฮื่อ..." พลอยปภัสระบายความรู้สึกอัดอั้นและสิ่งที่เธอต้องพบเจอมันมาตลอดทั้งชีวิต

"..."

"ป๊าไม่เคยกอดพลอย ไม่เคยบอกรักพลอย ไม่เคยหอมแก้มพลอย ไม่เคยไปรับพลอยจากโรงเรียน ไม่เคยไปร่วมงานวันพ่อ ไม่เคยชื่นชมพลอย ต่อให้พลอยจะทำดีแค่ไหนป๊าก็ไม่เคยพอใจ!! ชีวิตพลอยมีแค่แม่นมอุ่นคนเดียวที่คอยอยู่ข้าง ๆ ที่คอยดูแลพลอย ชีวิตพลอยแม่งโคตรน่าสมเพชเลย แม่ก็ทิ้ง ที่พึ่งหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่อย่างแม่นมอุ่นก็มาจากไปอีกคน พลอยไม่เหลือใครเลย หากวันนี้พลอยจะมีเขาคนที่เขาแคร์พลอยบ้าง ป๊าจะมายุ่งด้วยอะไร!!! พลอยเกลียดป๊า เกลียด!!!!"

การกระทำของเจ้าสัวณรงค์ที่ลงไม้ลงมือกับเธอครั้งแรกเมื่อครู่นี้ทำให้ความอดทนและอารมณ์ของพลอยปภัสขาดสะบั้นลง

เธอพอแล้ว...พอแล้ว...

ไม่หลงเหลืออยู่แล้วความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อป๊า

ป๊าเป็นคนทำลายมันด้วยมือของป๊าเอง...