บทที่ 20

ก๊อก ๆ

ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าห้องของมินตรา ยกกำปั้นขึ้นเคาะประตูสองสามครั้ง พร้อมกับเอ่ยชื่อตนเองเป็นการบอกโดยนัยว่าคือเขา

"มิน ผมเองนะ"

แกร๊ก! ประตูถูกเปิดออกปรากฏเรือนร่างของมินตราที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบางตัวเดียวคลุมขาอ่อน ตามใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวและหยาดน้ำตาที่ไหลแปดเปื้อนสองพวงแก้ม

"ไตร!" ทันทีที่มินตราเจอหน้าอีกฝ่ายหล่อนก็รีบพ้นตัวเข้าโอบกอดแล้วปล่อยโฮออกมาอีกรอบ "ไตร ฮึก มินกลัว มินกลัว"

"ไม่เป็นไรนะมิน ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ชายหนุ่มเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางบนแผ่นหลังของมินตราแล้วลูบเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมขวัญให้หล่อนรู้สึกดีขึ้น

"ฮึก..."

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้ตามมินกลับมาด้วยล่ะ" ไตรฉัตรค่อย ๆ ประคองร่างเล็กลงนั่งบนโซฟานุ่มแล้วเอื้อนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย

"ฮึก...ฮะ...ฮึก จอห์นคงจะสะกดรอยตามมินมาตั้งแต่ที่โน่นค่ะ พอมินเผลอเขาก็ลอบเข้ามาทำร้ายตบตี แถมยังข่มขู่อีกด้วยว่าถ้ามินไม่ยอมกลับไปคบกับเขาเขาจะทำมากกว่านี้แน่ ฮึก ไตร มินกลัว" มินตราโผตัวเข้าโอบกอดไตรฉัตรอีกครั้งหนึ่ง "ฮื่อ ฮึก..."

เขาเองก็เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางบนบ่า ไม่ได้ปฏิเสธหรือแสดงกิริยาอาการใด ๆ ที่บ่งบอกว่ากำลังรู้สึกไม่พึงพอใจกับการกระทำของอีกฝ่าย "แล้วนี่มันไปไหนแล้ว"

"ฮึก...รปภ. จับตัวเขาออกไปแล้วค่ะ มินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะกลับมาทำร้ายมินอีกเมื่อไหร่ ฮึก มินไม่มีใคร มินมีแค่ไตรคนเดียว ไตรอยู่เป็นเพื่อนมินนะคะ มินกลัว" หล่อนเอ่ยวาจาเดิมวกไปวนมา น้ำเสียงสั่นเครือบ่งบอกว่ากำลังหวาดผวากับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมาก

"ครับ มินไม่ต้องกลัวนะผมจะปกป้องมินเอง" เขาให้คำมั่นสัญญา

เหตุการณ์เดิมสะท้อนเข้ามาอีกรอบ...ภาพความทรงจำในวันวานที่เขาเคยปกป้องมินตราจากไอ้พวกโจรที่มุ่งหมายจะกระทำย่ำยี ตอนนั้นเขาก็กอดมินตราแบบนี้ ลูบหลังเธอแบบนี้ และให้คำสัญญาแบบนี้

"ฮึก...ขอบคุณนะคะไตร ไตรดีกับมินไม่เคยเปลี่ยนเลย" มินตราแหงนหน้าขึ้นมาแล้วค่อย ๆ โน้มเข้าไปจนได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดประกบติดกันหวนรำลึกถึงความหลังเมื่อครั้งก่อน ทว่าจู่ ๆ ทั้งสีหน้าทั้งน้ำเสียงแว๊ด ๆ ของพลอยปภัสก็ดันโผล่เข้ามาชั่ววูบหนึ่งทำให้เขาสะดุ้งตัวแล้วขยับออก

กูจะนึกถึงหน้าผู้หญิงคนนั้นทำไมวะ!

คงเป็นเพราะคิดว่าหากพลอยปภัสมาเห็นภาพนี้ก็คงจะมีลักษณะทีท่าเหมือนในห้วงความคิดเมื่อครู่ละมั้ง ไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากนี้ทั้งนั้น

"เดี๋ยวผมทำแผลให้นะ กล่องยามีไหม" ไตรฉัตรชวนเปลี่ยนเรื่อง

"มีค่ะ อยู่หลังทีวีค่ะ" มินตราพยายามเก็บสีหน้าเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมาจนเกินงามว่าเธอกำลังรู้สึกขัดใจและเสียดายที่ไม่ได้จูบกับเขาเมื่อครู่ เพราะหากมันเกิดขึ้นเธอก็จะปล่อยตัวปล่อยกายเลยเถิดเผื่อว่าเขาจะคิดถึงน้ำพริกถ้วยเก่าที่เคยสุขสมด้วยกันแล้วลืมแม่พลอยปภัสดาราจอมวีนอะไรนั่น

"ครับ" เมื่อได้กล่องยามาแล้วเขาก็ค่อย ๆ เช็ดเลือดและทำแผลให้กับมินตรา

"นึกถึงเมื่อก่อนนะคะตอนที่มินหกล้มแล้วไตรก็คอยเป่า คอยโอ๋ คอยกอดมิน" หล่อนพยายามพูดรื้อฟื้นเพื่อรำลึกความหลังระหว่างเรา

"..." เขาเงียบ

"ไตรนี่แสนดีเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ เลยนะคะ"

แสนดีแต่กลับทิ้งเขาไปคบกับไอ้หนุ่มฝรั่งนั่น! ผู้หญิงนี่เป็นอะไรกันไปหมด เขาไม่เข้าใจเลย

"มินยังรักไตรอยู่นะคะ มินคบกับจอห์นไม่เคยมีความสุขเลย มินเพิ่งจะรู้ตัวว่ามินไม่เคยรักเขาเพราะจริง ๆ แล้วมินยังคิดถึงไตรอยู่ตลอดเวลา" หล่อนเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางบนหน้าขาของไตรฉัตรแล้วออกแรงลูบไล้เบา ๆ ก่อนอีกฝ่ายจะแหงนหน้าขึ้นมาจนสายตาสบกันพอดี

"..."

"ไตรคะ" มินตรากระเถิบตัวเข้าไปแนบชิดใกล้ สองแขนเรียวยาวเลื่อนขึ้นคล้องท้ายทอยแกร่งเอาไว้แล้วดันศีรษะเขาเข้ามาจนปลายจมูกชนกัน "มินรู้ว่าไตรก็ยังไม่ลืมมินใช่ไหมคะ"

"..." ไตรฉัตรก็ยังคงนั่งเงียบดังเดิม เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เขามีต่อมมินตราตอนนี้มันเรียกว่าอะไรแต่เขาเป็นห่วง ร้อนรนใจแทบขาดตอนที่ได้ยินน้ำเสียงสั่นเครือเจือปนเสียงสะอึกสะอื้นเล็ดลอดผ่านสายโทรศัพท์เข้ามา

เขาเคยมั่นใจ เคยตั้งปฏิภาณกับตัวเองว่าจะไม่รักผู้หญิงคนนี้ จะตัดใจจากเธอแล้วเดินก้าวไปข้างหน้า ต่อให้เธอจะหวนกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งเขาก็จะทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ไม่สนใจสารทุกข์สุขดิบในชีวิตคือจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ช่าง

แต่เอาเข้าจริง พอมินตรากลับมาจริง ๆ เขากลับทำไม่ได้สักอย่าง เขาไม่สามารถใจร้าย ไม่สามารถใจแข็งหรือด้านชาต่อความเสียใจของเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียว เขาไม่เคยมีความอดทนมากเพียงพอในเรื่องนั้น

มินตรายิ้มบาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากเข้าไปทาบทับริมฝีปากของเขาแล้วเราก็จูบกันอยู่ครู่ใหญ่หวนรำลึกถึงความหลังเมื่อครั้งก่อนสมัยยังคบหากัน

เธอบดเบียดละเมียดละไมดูดดื่มความรู้สึกโหยหาถึงกัน พยายามชำแรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย เลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำเพื่อเร้าอารมณ์แล้วสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตตัวสีกรมสัมผัสความแข็งแน่นของมัดกล้ามที่อัดแน่นอยู่ทุกอณูขุมขน

ทางฝั่งของพลอยปภัส พอเธอได้รับสายและการรายงานข่าวจากโก๋ เธอก็รีบคว้ากุญแจรถ BMW คันหรูแล้วมุ่งหน้ามายังคอนโดของอีมินตราทันที

ระหว่างทางที่เดินขึ้นมาสืบสาวราวเรื่องก็พอจะรู้โดยสังเขปว่านางเป็นคนรักเก่าของไตรฉัตรที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายจนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วนางก็ตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศก่อนจะเปิดตัวคบหากับผัวฝรั่งโดยที่ยังไม่ได้บอกเลิกเขา

เขาก็เลยเจ้าชู้ประตูดินมาจนถึงทุกวันนี้

"น้องพลอยใจเย็นนะคะ พี่ว่ามีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า การใช้อารมณ์ และการใช้ความรุนแรงไม่ใช่ทางออกเสมอไป" คีรินเองก็พยายามพูดเกลี้ยกล่อมพลอยปภัสให้ใจเย็นลง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้บนใบหน้าคมเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตพร้อมจะเข่นฆ่าคนที่เข้ามายุ่งกับของรักของหวงได้ทุกเมื่อ

"สำหรับอีหน้าด้านนั่นค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จามันใช้ไม่ได้ผลหรอกค่ะ คนหน้าด้าน ๆ ชอบยุ่งกับสามีชาวบ้านก็ต้องโดนตบเท่านั้นถึงจะสำนึก" ตอบพลางขาเรียวยาวครบก้าวสับ ๆ พรวดพราดไปด้วย

ในใจของเธอนี่ร้อนรนแทบระเบิดออกมาอยู่รอมร่อแล้ว มันร้อนเป็นไฟ สุมอยู่กลางอก หากไม่ได้ระบายตอนนี้มีหวังคงตายก่อน

"แต่พี่ว่า เอ่อ..."

"หยุดค่ะพี่คิริน ถ้าเกิดเมียพี่คีรินเนี่ยมาหาแฟนเก่าถึงคอนโดบ้าง พี่คีรินจะทนค่อยพูดค่อยจาไหวอยู่ไหมล่ะคะ" เธอชักจะรำคาญกับคีรินเต็มทีไม่รู้ว่าคบหากับใครฉันได้อย่างไรนิสัยถึงต่างกันสุดขั้วขนาดนี้

"ครับ" เขาปิดปากเงียบกริบ

"ไฟท์เลยน้องพลอย ตบให้เลือดกลบปากไปเลย อย่าไปยอม ผัวของเราใครหน้าไหนมันก็แตะไม่ได้ทั้งนั้นถูกไหม ต่อให้เป็นแฟนเก่าแล้วไง เลิกกันไปแล้วมีสิทธิ์อะไร!!!" คิรินเป็นฝ่ายห้ามส่วนโก๋และธามไธยุยงใส่ไฟเต็มที่ เพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่ค่อยชอบหน้ามินตราอยู่แล้ว

จะเรียกว่าใช้พลอยปภัสเป็นเครื่องมือในการล้างแค้นเธอก็ไม่สนใจเพราะแค้นนี้เธอก็ได้ชำระด้วยเหมือนกัน ถือเสียว่าวิน ๆ กันทั้งคู่

"ห้องนี้แหละค่ะ" โก๋จำได้ มันเป็นห้องเดิมของมินตราที่ไอ้ไตรฉัตรเคยซื้อให้สมัยคบหากันอยู่

ก๊อก ๆ!

ก๊อก ๆ!

"น้องมินใจเย็น ๆ สิครับ เคาะแรงขนาดนี้เดี๋ยวข้างห้องก็เปิดประตูออกมาด่าหรอก"

"ก็ออกมาสิคะพลอยจะด่าแม่ให้เหมือนกัน ผัวไปอยู่กับแฟนเก่าให้ยืนสงบนิ่งท่องนะโมสามจบอยู่หรือยังไงบ้าบอ"

ทั้งสามคนกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ขบเม้มริมฝีปากรีบถอยหลังไปยืนเรียงกันแล้วใช้สองฝ่ามือประสานไว้กลางกายแล้วปล่อยให้องค์แม่ที่ประทับร่างพอประภัสอยู่ตอนนี้เฉิดฉายเต็มที่

"ใครคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก พลอยประภัสไม่สนใจห่าหิวอะไรทั้งสิ้นกระโดดขึ้นถีบขาคู่ใส่ร่างมินตราจนล้มหงายลงไปกองอยู่บนพื้น

"อีหน้าด้าน!!!"