LOGINภายในห้องนอนจวนแม่ทัพเซียวที่เงียบสงัด กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าโชยเตะจมูก ฉางเล่อประคองชามยาอุ่นๆ ไว้ในมือ นางมองดูเซียวจ้านอวี๋ที่นอนนิ่งประหนึ่งหินสลัก ใบหน้าคมเข้มของเขาแม้ยามเจ็บป่วยก็ยังดูองอาจ คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับสันจมูกโด่งคม และริมฝีปากหยักลึกที่เม้มสนิท
สายตาของยัยฉางเล่อนี่เฉียบแหลมจริงๆ เลือกสนมได้ดีขนาดนี้ ในเรื่องนั้นเธออดชื่นชมไม่ได้จริงๆ “ดื่มยาซะ ท่านแม่ทัพ” นางยื่นชามยาไปจ่อที่ริมฝีปากเขา เซียวจ้านอวี๋เบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ เขาอยากให้เธอออกไปจากห้องนอนของเขาเสียที “กระหม่อมไม่ต้องการความเมตตาจอมปลอมจากพระองค์ เอาออกไป!” ฉางเล่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่เริ่มจะชินมือกับการพยศของท่านแม่ทัพเซียวแล้วละสิ “แม่ทัพเซียว..ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่เข็ดสินะ เมื่อครู่ถูกเราถอดกางเกงเช็ดตัวให้ยังไม่เข้าใจอีกงั้นหรือ หรือว่าเจ้าอยากจะให้เราใช้วิธีพิเศษในการป้อนยาเจ้ากันแน่” นางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของเขา “ถ้าเจ้าไม่ยอมอ้าปากดื่มเองดีๆ เราจะใช้ปากของเรา..ป้อนยาให้เจ้าแทนนะ และเรารับรองได้เลยว่ามันจะไม่หยุดยั้งที่การป้อนยาอย่างแน่นอน พอดีว่าเราเป็นพวกความอดทนต่ำเสียด้วยสิ..” เธอกล่าวถ้อยคำสองแง่สองง่ามออกมาด้วยดวงตาที่แสนแพรวพราวพร้อมกับมุมปากที่แสยะยิ้ม เซียวจ้านอวี๋ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก ใบหน้าคมเข้มแดงซ่านขึ้นมาทันควัน เขาหันขวับมามองนางด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ แต่เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของสตรีตรงหน้า เขาก็รู้ว่านางทำจริงแน่ “พระองค์มัน..ไร้ยางอาย!” เขาคำรามลอดไรฟัน ก่อนจะกระชากชามยาจากมือนางมาดื่มรวดเดียวจนหมดด้วยความจำใจ รสขมของยาทำให้เขาขมวดคิ้วยุ่ง แต่ความขมขื่นในใจดูจะมากกว่าหลายเท่า ในเมื่อนางเช็ดตัวแถมยังป้อนยาให้เขาเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นนั้นนี่ก็ถึงเวลาที่นางจะกลับไปได้แล้วละมั้ง “เด็กดี..เจ้าพักผ่อนเถิด ข้าจะกลับแล้ว” เธอหัวเราะเบาๆ พลางหยิบผ้ามาซับคราบยาที่มุมปากให้เขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มนอนจมอยู่กับความสับสนที่สั่นคลอนหัวใจ สตรีโรคจิต!! กล้าดีอย่างไรมาทำให้เขาสับสนถึงเพียงนี้กัน . . เมื่อก้าวพ้นห้องนอนของแม่ทัพ ฉางเล่อก็ต้องขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม นางมองไปรอบจวนที่ควรจะยิ่งใหญ่สมเกียรติแม่ทัพผู้พิทักษ์ชายแดน แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม ฝาผนังมีรอยกะเทาะ เครื่องเรือนดูเก่าคร่ำครึึ ข้ารับใช้ก็น้อยนิดจนนับนิ้วได้ เมื่อคราแรกนางรีบร้อนเข้าไปหาแม่ทัพเซียวจนไม่ได้สังเกตบรรยากาศรอบๆ จวนของเขาเลย ฉางเล่อเดินตรงไปยังห้องโถงกลาง เพื่อพบกับฮูหยินเซียว มารดาของเซียวจ้านอวี๋ และพ่อบ้านชราที่ยืนก้มหน้าตัวสั่น “จวนแม่ทัพเหตุใดถึงได้ทรุดโทรมเพียงนี้” เสียงราบเรียบของฉางเล่อทำให้ทั้งสองสะดุ้ง “ทูลองค์หญิง..ช่วงปีที่ผ่านมา เบี้ยหวัดของจ้านอวี๋ถูกตัดทอน อีกทั้งต้องส่งเงินไปจุนเจือทหารผ่านศึกที่พิการ จวนตระกูลเซียวของเรา..จึงเป็นอย่างที่ทรงเห็นเพคะ” ฮูหยินเซียวตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ องค์หญิงใหญ่ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหานางกำนัลคนสนิท “ชุ่ยเอ๋อร์ ไปจัดการเบิกเงินจากคลังส่วนตัวของเรามาห้าพันตำลึงทอง มอบให้พ่อบ้านจัดการซ่อมแซมจวนนี้ใหม่ทั้งหมด แล้วไปจ้างสาวใช้กับองครักษ์ฝีมือดีมาเพิ่มอีกสามสิบคน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เราจะจัดการให้เอง” เซียวจ้านอวี๋เป็นถึงแม่ทัพเชียวนะ แล้วเหตุใดเขาถึงได้มีสภาพความเป็นอยู่ที่น่าสงสารเช่นนี้กัน แต่เธอก็พอจะเดาได้จากความเถรตรงของเขา คงทำให้แม่ทัพท่านอื่นๆ ในกองทัพไม่พอใจจึงหาทางกลั่นแกล้งเขาเป็นแน่ เมื่อได้ยินรับสั่งขององค์หญิงใหญ่ ฮูหยินเซียวถึงกับเบิกตากว้างล้มพับลงคุกเข่ากับพื้น “องค์หญิง! นี่..นี่มันมากเกินไปเพคะ พระเมตตานี้หม่อมฉัน...” “อย่าได้เข้าใจผิดไป เราแค่ไม่อยากให้สามีของเรานอนในจวนที่ทรุดโทรมเช่นนี้ ในเมื่อเซียวจ้านอวี๋คือคนของเรา เช่นนั้นการดูแลเขาก็คือหน้าที่ของเราเช่นเดียวกัน” เธอตัดบทด้วยท่าทางเชิดรั้นตามนิสัยเดิมเพื่อไม่ให้เผยพิรุธไปมากกว่านี้ “อ้อ..แล้วอย่าบอกเรื่องนี้ให้เซียวจ้านอวี๋รู้ล่ะ ให้เขาเข้าใจว่าเงินก้อนนี้มาจากฮ่องเต้ก็ได้ ข้าไม่อยากฟังเขาบ่นเรื่องศักดิ์ศรีให้ปวดหู” ฉางเล่อสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากจวนไปอย่างสง่าผ่าเผย โดยมีสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและงุนงงของคนทั้งจวนมองตามหลัง ฮูหยินเซียวมารดาของจ้านอวี๋มองหน้ากับพ่อบ้านด้วยแววตาที่สั่นระริก ทุกคนย่อมได้ยินถึงความโหดเหี้ยมไร้ปรานีอีกทั้งยังมีชื่อเสียงบ้าราคะขององค์หญิงใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทว่าเมื่อนางได้มาเห็นองค์หญิงใหญ่ในวันนี้ ราวกับข่าวลือเหล่านั้นเป็นเพียงหมอกควันที่หาความจริงมิได้เลย.. จริงอยู่ที่จ้านอวี๋ถูกโบยเพราะเขาไปขัดใจองค์หญิง แต่จ้านอวี๋นั้นก็เป็นเด็กดื้อมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เจ้าเด็กคนนั้นไม่มีทางยอมผ่อนปรนให้ใครง่ายๆ ..ทว่าหลังจากวันนี้ผ่านไปฮูหยินเซียวคาดว่าความคิดของบุตรชายคงจะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน “ดูเหมือนองค์หญิงจะแตกต่างจากที่ข้าน้อยได้ยินมาเลยนะขอรับฮูหยิน” พ่อบ้านวัยชราเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองขบวนเสด็จขององค์หญิงไปจนลับสายตา “ข้าน้อยจะไปจัดการเรื่องการซ่อมแซมจวนและการว่าจ้างสาวใช้เพิ่ม..อีกทั้งมื้อนี้ข้าน้อยจะสั่งให้พ่อครัวตุ๋นเนื้อแกะให้ฮูหยินนะขอรับ” ฮูหยินเซียวพยักหน้า นางเองก็ไม่ได้กินเนื้อมาหลายปีจนแทบจะลืมแล้วว่ารสหวานของเนื้อเป็นเช่นไร.. จวนสกุลเซียวของเราดีขึ้นเพราะจ้านอวี๋แท้ๆเลย เห็นทีว่านางจะต้องบอกให้ลูกชายทำดีกับองค์หญิงมากๆ เพื่อตอบแทนเสียแล้วสองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล
ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ
บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ
เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”
ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่
ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า
เช้าที่อากาศสดใสขัดกับอารมณ์ของเจ้าของจวนตระกูลเซียวอย่างสิ้นเชิง เซียวจ้านอวี๋ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเป็นครั้งแรกหลังจากนอนซมอยู่หลายวัน บาดแผลที่แผ่นหลังเริ่มสมานตัวจนแทบไม่หลงเหลือความเจ็บปวด ทว่าทันทีที่เขาเห็นสภาพจวนตระกูลเซียว ดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงหลังคาที่เคยรั่วซึมถูกมุ
เมื่อออกมาจากเรือนของมู่หรงชิงชาง แววตาที่แสนเกลียดชังของเขาก็ทำให้ฉางเล่อรู้สึกไม่สบายใจ“....”ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรีที่มืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉางเล่อหยุดฝีเท้าลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบกับเว่ยซือถู สนมคนที่สามยืนอยู่ใต้เง
หลังจากส่งน้องชายจอมเผด็จการกลับไปพร้อมคำมั่นสัญญาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ ฉางเล่อก็ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งอย่างหมดแรง พลางนวดขมับที่เต้นตุบๆการรับมือกับจวินเซียนหลางใช้พลังงานมากกว่าการปั่นต้นฉบับทั้งคืนเสียอีก เขาช่างเอาแต่ใจอีกทั้งยังมีความคลั่งไคล้ที่เกินพอดีอีกด้วย ใบหน้านั้นหล่อเหลาและวิจิตรยิ
เมื่อฉางเล่อก้าวเท้ากลับเข้าสู่ประตูจวน กลิ่นอายความกดดันที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ชายหนุ่มในชุดมังกรสีเหลืองทองอร่ามนั่งจิบชาอยู่บนตั่งยาวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาเรียวยาวที่ตวัดมองมากลับวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงแห่งความหึงหวงที่ปิดไม่มิดจวินเซียนหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดิน แต่กล







