LOGINดวงตะวันทอแสงอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาด กลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้เธอที่อยู่ในร่างขององค์หญิงฉางเล่อ รู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูก
เธอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่พาดอยู่ตรงช่วงเอว เมื่อเหลือบสายตาไปมอง ก็พบกับร่างโปร่งของเว่ยซือถูที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้ายามนิทราของบัณฑิตหนุ่มดูไร้พิษสง คราบน้ำตาที่หางตาเมื่อคืนแห้งเหือดไปแล้ว เหลือเพียงร่องรอยความเหนื่อยอ่อนจากการ รับใช้อย่างหนักตามที่เขาอ้อนวอนขอโอกาส ที่จริงแล้วเมื่อคืน นับได้ว่าไม่เลวเลยทีเดียว เป็นการต้อนรับเข้าสู่โลกใหม่อย่างน่าประทับจิตประทับใจ เมื่อเธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ ในใจก็อดที่จะรู้สึกเขินอายไม่ได้เลย เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่กรีดร้องออกมา “....” นิยายเรื่อง "นกกระเรียนในกรงทอง" ที่เธอเขียนเองกับมือ ตอนนี้มันกลายเป็นกรงขังที่เธอกระโดดลงมาติดกับเองเสียแล้วละสิ “องค์หญิงเพคะ ทรงตื่นบรรทมหรือยังเพคะ” เสียงเรียกแผ่วเบาจากหน้าประตูมุกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชุ่ยเอ๋อร์ นางกำนัลคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้าทองคำ ใบหน้าของสาวใช้ดูหวาดระแวงราวกับดรุณีน้อยกลัวว่าคำกล่าวของนางจะไปสะกิดต่อมโมโหของเจ้านายเข้าเพราะองค์หญิงใหญ่นั้นโมโหร้ายยิ่งนัก “อืม..มีอะไร” เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเย่อหยิ่งและราบเรียบที่สุดตามฉบับฉางเล่อ “ทูลองค์หญิง..เรื่องท่านแม่ทัพเซียวจ้านอวี๋ ที่ทรงสั่งโบยห้าสิบไม้เมื่อวานเย็น ตอนนี้อาการหนักเอาการเพคะ ท่านแม่ทัพไข้ขึ้นสูงจนสลบไป แต่ก็ยังไม่ยอมปริปากขอพระราชทานอภัยโทษแม้แต่น้อย..” ชุ่ยเอ๋อร์รายงานพลางลอบมองปฏิกิริยาองค์หญิงใหญ่ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ความทรงจำในร่างเดิมผุดขึ้นทันที อ๋อ..ใช่! เมื่อวานยัยฉางเล่อคนเดิมเรียกเซียวจ้านอวี๋มาพบ แล้วสั่งให้เขายิ้มให้ดูหน่อย แต่แม่ทัพหนุ่มผู้แข็งกร้าวนั่นกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับ แถมยังมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม นางเลยกริ้วจัดสั่งโบยประชดรักเสียอย่างนั้น นั่นเป็นตัวร้ายที่ไร้เหตุผลมากพอสมควรเลย ในตอนที่เธอเขียนถึงฉางเล่อนั้น เธอเพียงแค่ต้องการทำให้ตัวละครองค์หญิงใหญ่ดูเป็นสตรีเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจอย่างยิ่งยวด เพื่อที่จะได้เหมาะสมกับตำแหน่งนางร้ายในเรื่องนี้ แต่พอเธอเข้ามาอยู่ในร่างของฉางเล่อ บอกได้คำเดียวว่าการกระทำแต่ละอย่างของฉางเล่อนั้นช่างไร้เหตุผลเป็นที่สุด หรือว่าสวรรค์กำลังลงโทษเธอกันนะ.. “ไปตามหมอหลวงที่เก่งที่สุดไปที่จวนของเขา..ไม่ต้องบอกว่าเป็นคำสั่งเรา บอกว่าเป็นพระเมตตาของฝ่าบาทก็พอ” องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อรับสั่งเสียงเรียบ และนั่นทำให้ชุ่ยเอ๋อร์ตาโตเท่าไข่ห่านด้วยความตกใจ “แต่..องค์หญิงเพคะ ท่านแม่ทัพผู้นั้นไม่คู่ควร..” “เราสั่งอะไรก็ทำไปเถอะน่า” เธอรีบตัดบทด้วยความรำคาญใจ หลังจากไล่ชุ่ยเอ๋อร์ออกไป เธอก็นั่งเอนหลังพิงหัวเตียง ปล่อยให้เว่ยซือถูนอนต่อไปอีกสักพัก เธอเริ่มทบทวน ไทม์ไลน์ในหัวอย่างหนัก ตามเนื้อเรื่องที่เธอเขียน อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ซู่อันโหวพระเอกของเรื่องจะกลับมาจากศึกชายแดน เขาคือบุรุษเพียงผู้เดียวที่ฉางเล่อพยายามจะเด็ดดมแต่ไม่สำเร็จ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ เพราะความคลั่งรักแบบผิดๆ ของฉางเล่อที่พยายามจะฉุดรั้งท่านโหวมาเป็นสนมชายคนที่สี่ ทำให้เขายอมจับมือกับกบฏเพื่อโค่นล้มราชวงศ์ ดีกว่าต้องเสียตัวให้นางมารร้ายอย่างนาง หากว่าเธอไม่อยากตายด้วยยาพิษหรือถูกจับแขวนคอหน้าประตูเมืองตามตอนจบของนิยาย เธอต้องรีบแก้ไขทุกอย่างเดี๋ยวนี้ก่อนที่มันจะสายเกินไป แต่ปัญหาคือ..เซียวจ้านอวี๋ เกลียดฉางเล่อเข้ากระดูกดำเพราะถูกย่ำยีเกียรติทหาร มู่หรงชิงชาง องค์ชายแคว้นศัตรูที่ถูกขังในเรือนท้ายจวน ป่านนี้คงฝนดาบเตรียมวิธีสังหารเธออยู่ ส่วนเว่ยซือถู คนข้างๆนี้แม้จะดูอ่อนโยน แต่ในนิยายเขาคือคนที่วางยาพิษในเหล้าของฉางเล่อเป็นคนแรก! และที่น่ากลัวที่สุด..จวินเซียนหลาง น้องชายฮ่องเต้สายยันเดเระนั่น ถ้าเขารู้ว่าพี่สาวเริ่มเปลี่ยนไป เขาจะทำยังไง ก่อนที่จะไปเอาตัวรอดจากพระเอกของเรื่อง เธอต้องเอาตัวรอดจากบรรดาชายหนุ่มรอบตัวของฉางเล่อก่อน ขณะที่กำลังจมดิ่งในความคิด มือเรียวบางของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ขยับมาแตะที่ปลายนิ้วของเธอเบาๆ “องค์หญิง..ทรงคิดเรื่องอันใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ หรือว่ากระหม่อมยังรับใช้ได้ไม่ดีพอ?” เว่ยซือถูตื่นแล้ว เขามองเธอด้วยแววตาฉ่ำน้ำที่ดูเหมือนกวางน้อยที่น่าสงสาร แต่เธอรู้ดีว่าภายใต้ดวงตาคู่นี้มีความฉลาดล้ำลึกซ่อนอยู่ ฉางเล่อมองหน้าเขาแล้วถอนหายใจยาว ‘เอาเถอะ ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องสู้กันสักตั้ง เพียงแต่จะสู้กับบุรุษนั้นเรื่องพละกำลังคงไม่มีวันสู้ได้ เช่นนั้นเธอจะยืนหยัดต่อสู้กับพวกเขาด้วยความงดงามและความเย้ายวนของฉางเล่อก็แล้วกัน’ “ซือถู..ต่อจากนี้ไป เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะถูกประหารเพราะเรื่องไร้สาระพวกนั้นแล้วนะ” เธอกล่าวพลางลูบผมดำยาวของเขาเบาๆ “เราจะเปลี่ยนกฎใหม่..กฎที่ทำให้พวกเจ้าทุกคน..ได้มีชีวิตรอด” รวมถึงฉันด้วย!..ทุกคนต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ดีสิ เว่ยซือถูถึงแม้ว่าบนใบหน้าของเขาจะยังคงยิ้ม ทว่าแววตาของเขานั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขากำลังลอบมองใบหน้างามขององค์หญิงพลางคิดรับมือในใจ..ว่าพระองค์จะมาไม้ไหนอีกสองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล
ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ
บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ
เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”
ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่
ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง"อ๊ะ.."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อน
บรรยากาศในโถงจัดเลี้ยงดูเหมือนจะผ่อนคลายลงชั่วขณะ เมื่อซู่อันโหวแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคมปลาบปรายมองใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของ ฉางเล่อด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนลึกเขายอมรับในใจอย่างไม่อาจปฏิเสธ..ความงามของสตรีนางนี้ร้ายกาจนัก ไม่แปลกเลยที่หนอนหนังสือผู้เย็นชาอย่างเว่ยซือถู จะยอมสยบแทบเท้าจ
ภายในห้องนอนจวนแม่ทัพเซียวที่เงียบสงัด กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าโชยเตะจมูก ฉางเล่อประคองชามยาอุ่นๆ ไว้ในมือ นางมองดูเซียวจ้านอวี๋ที่นอนนิ่งประหนึ่งหินสลัก ใบหน้าคมเข้มของเขาแม้ยามเจ็บป่วยก็ยังดูองอาจ คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับสันจมูกโด่งคม และริมฝีปากหยักลึกที่เม้มสนิทสายตาของยัยฉางเล่อนี่เฉียบแหลมจริงๆ
จวนแม่ทัพไร้พ่ายยามนี้กลับเกิดบรรยากาศที่แสนกดดันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทหารยามต่างก้มหน้าตัวสั่นเมื่อขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเคลื่อนตัวเข้ามาองค์หญิงฉางเล่ออยู่ในชุดสีชมพูกลีบบัวตัดกับหิมะบางๆที่ปกคลุมบนพื้น เธอเดินตรงไปยังห้องนอนของเซียวจ้านอวี๋โดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้นบอกตามตรงว่าเธ







