Share

3.ปีศาจชัดๆ

last update publish date: 2026-04-20 12:28:28

จวนแม่ทัพไร้พ่ายยามนี้กลับเกิดบรรยากาศที่แสนกดดันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทหารยามต่างก้มหน้าตัวสั่นเมื่อขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเคลื่อนตัวเข้ามา

องค์หญิงฉางเล่ออยู่ในชุดสีชมพูกลีบบัวตัดกับหิมะบางๆที่ปกคลุมบนพื้น เธอเดินตรงไปยังห้องนอนของเซียวจ้านอวี๋โดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้น

บอกตามตรงว่าเธอเองก็ไม่อยากมารบกวนเวลาพักรักษาตัวของเขาเท่าไหร่นัก แต่หากไม่ทำอะไรสักอย่างแม่ทัพเซียวก็จะไม่มีวันญาติดีกับเธออย่างแน่นอน เพราะอย่างนั้นฉางเล่อจึงเดินทางมาที่นี่เพื่อแสดงความจริงใจให้เขาเห็น ว่าเธอนั้นรู้สึกผิดจริงๆ

เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดและยาสมุนไพรก็ตีเข้าจมูก บนเตียงไม้หลังใหญ่ ชายหนุ่มร่างกำยำนอนคว่ำหน้า แผ่นหลังที่เคยผ่าเผยบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแตกยับเยินจากแส้และไม้โบย เมื่อเห็นรอยแผลที่ค่อนข้างสาหัสเช่นนั้น ฉางเล่อก็เกิดความหน่วงในใจ ทั้งๆ ที่นี่คือฝีมือของฉางเล่อคนเก่าแท้ๆ แต่เธอกลับรู้สึกผิดมากทีเดียว

“ออกไป..”

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ลืมตา

“ข้าบอกให้ไสหัวไปให้หมด!”

อาการเกรี้ยวกราดของชายเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโกรธเคืองเขาแม้แต่นิดเดียว เพราะว่าเธอเข้าใจเขาได้เป็นอย่างดี แม่ทัพเซียวคงไม่อยากให้ใครมาเห็นตอนที่เขากำลังอ่อนแอหรอก

“..ปากดีใช้ได้นี่ ท่านแม่ทัพเซียว”

เธอกอดอกพิงเสาเตียง ริมฝีปากบางขบเม้มไปมาเมื่อเห็นแผ่นหลังนั้นกระตุกเกร็ง

เซียวจ้านอวี๋พยายามพลิกตัวกลับมามอง ดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความอาฆาตจ้องเขม็งมาที่นางอย่างไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก

“องค์หญิง..ทรงมาดูผลงานของพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ ยังสะใจไม่พอหรืออย่างไร ที่เห็นกระหม่อมก้าวเดินไม่ได้เช่นนี้!”

“เรามาเยี่ยมเจ้าด้วยความเป็นห่วงแท้ๆ”

เธอเดินเข้าไปใกล้ พลางหยิบอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาดที่วางอยู่ข้างเตียง

“เป็นห่วง? สตรีที่สั่งโบยคนเพียงเพราะเขาไม่ยอมยิ้มให้น่ะหรือจะมีหัวใจเป็นห่วงผู้อื่น..วาจาของพระองค์ช่างน่าขบขันยิ่ง”

เขาคำราม แล้วพยายามจะลุกขึ้นแต่ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องฟุบลงไปอีกครั้ง

“อย่ามาแตะต้องตัวกระหม่อม..มันน่าขยะแขยง!”

คำว่าขยะแขยงทำเอาใจของเธอกระตุกไปวูบหนึ่ง แต่นางก็เตือนตัวเองว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ มันคือสิ่งที่ฉางเล่อคนเก่าทำไว้ เพียงแต่นางต้องมารับผิดชอบก็เท่านั้น อีกทั้งสำหรับแม่ทัพเซียวไม้อ่อนคงใช้ไม่ได้ผลเป็นแน่

“พวกเจ้าทุกคนออกไปให้หมด!”

องค์หญิงฉางเล่อหันไปสั่งนางกำนัลและทหารรับใช้ที่ยืนอออยู่หน้าประตู

“ใครกล้าเข้ามาโดยที่เราไม่ได้เรียก..เตรียมตัวถูกโบยได้เลย”

เมื่อประตูถูกปิดลงจนเหลือเพียงเขากับเธอ เซียวจ้านอวี๋ก็เริ่มขวัญเสียในทันที ยัยองค์หญิงผู้นี้คิดจะทำอะไรแปลกๆ อีกรึเปล่านะ

“พระองค์จะทำอะไร? จะทรมานกระหม่อมด้วยวิธีไหนอีก!”

“เงียบปากแล้วนอนนิ่งๆซะ ถ้าไม่อยากให้แผลมันปริไปมากกว่านี้”

ฉางเล่อไม่พูดเปล่า นางนั่งลงบนขอบเตียง บิดผ้าชุบน้ำอุ่นแล้วเริ่มซับลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างเบามือ

เซียวจ้านอวี๋ชะงักไป ความอบอุ่นที่สัมผัสลงบนผิวทำให้เขาแปลกใจ แต่ม้าพยศอย่างไรก็คือม้าพยศ เขายังคงขัดขืนและพยายามจะผลักไสนางออกไป

“หยุดเดี๋ยวนี้! อย่ามาเล่นสนุกกับร่างกายของกระหม่อมเช่นนี้ ถึงอย่างไรกระหม่อมก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพ..”

เธอเริ่มหมดความอดทนกับความดื้อด้านของเขา มุมปากของฉางเล่อยกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่นางชอบทำ

“ท่านแม่ทัพ..ในเมื่อเจ้าไม่ยอมอยู่นิ่งๆ ให้เราเช็ดหลังดีๆ เช่นนั้นเราก็คงต้องจัดการส่วนอื่นที่เร้าใจกว่านี้เสียหน่อย”

“พรึ่บ!”

เธออาศัยจังหวะที่เขาหมดแรง กระชากผ้าคาดเอวและดึงกางเกงตัวบางของเขาลงมาจนเกือบถึงโคนขาอย่างรวดเร็ว!

“องค์หญิง!!”

เซียวจ้านอวี๋อุทานลั่น ใบหน้าคมเข้มแดงซ่านไปถึงใบหูด้วยความโกรธผสมความอับอายอย่างขีดสุด เขาพยายามจะดึงผ้าขึ้นมาปิดแต่เธอกลับใช้มือเล็กๆ กดข้อมือเขาไว้ และเพราะเขาบาดเจ็บอยู่หรอกนะถึงไม่สามารถขัดขืนนางได้ ไม่อย่างนั้นมีหรือที่เขาจะพ่ายแพ้ให้แก่ร่างกายเล็กๆ ของนางน่ะ

“อุ๊ย..ดูเหมือนส่วนนี้จะไม่ได้บาดเจ็บนะ”

เธอแกล้งกวาดสายตามองเรือนร่างท่อนล่างของเขาอย่างเปิดเผย พลางหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทีเขินอายของเขา

“ถ้าเจ้ายังขยับตัวอีกล่ะก็ เราจะไม่ได้แค่เช็ดตัว แต่เราจะใช้มือคู่นี้สัมผัสตรงนั้นของเจ้าด้วย เลือกเอาว่าเจ้าจะนอนนิ่งๆ ให้เราเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ หรือจะให้เราทำอย่างอื่น”

เซียวจ้านอวี๋นิ่งอึ้ง ลมหายใจติดขัด หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบระเบิดออกนอกอก ไม่ใช่เพราะความเสน่หา แต่เป็นเพราะความไม่คาดฝัน สตรีผู้นี้ช่างไร้ยางอายเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ไหว!

“พระองค์เป็นปีศาจชัดๆ ...”

เขาพึมพำลอดไรฟัน แต่ก็ยอมนอนนิ่งๆ หลับตาแน่นเพื่อไม่ให้เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของนาง

ฉางเล่อหัวเราะเบาๆ ก่อนจะบรรจงเช็ดตัวและทายาให้เขาอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยที่นางไม่รู้เลยว่า ภายใต้ความโกรธแค้นนั้น หัวใจของแม่ทัพหนุ่มที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็ง..เริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นเสียแล้ว

พวงแก้มที่แต่เดิมซีดขาวผุดสีแดงขึ้นมาระเรื่อพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นแตกต่างไปจากเดิม เซียวจ้านอวี๋ใช้มือจิกหมอนเอาไว้แน่นเพื่อระบายทั้งความโกรธและความเขินอายที่ได้รับมา

มีอย่างที่ไหนกัน เธอสั่งโบยเขาเองแล้วยังมีหน้ามาแสดงความห่วงใยแถมยังมาทำแผลให้เขาอีก สตรีผู้นี้คือปีศาจจิ้งจอกจริงๆ ด้วยสินะ

 

 



 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ รางวัลที่แสนยิ่งใหญ่

    สองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สร้างความอบอุ่น

    ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สุรามงคล

    บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สิ้นสุดการรอคอย

    เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ พรที่ล้ำค่า

    ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ ร้ายกาจยิ่ง

    ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   7.คล้ายตกลงไปในทะเลเพลิง

    เมื่อออกมาจากเรือนของมู่หรงชิงชาง แววตาที่แสนเกลียดชังของเขาก็ทำให้ฉางเล่อรู้สึกไม่สบายใจ“....”ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรีที่มืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉางเล่อหยุดฝีเท้าลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบกับเว่ยซือถู สนมคนที่สามยืนอยู่ใต้เง

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   6.งดงามปานเทพเซียน

    หลังจากส่งน้องชายจอมเผด็จการกลับไปพร้อมคำมั่นสัญญาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ ฉางเล่อก็ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งอย่างหมดแรง พลางนวดขมับที่เต้นตุบๆการรับมือกับจวินเซียนหลางใช้พลังงานมากกว่าการปั่นต้นฉบับทั้งคืนเสียอีก เขาช่างเอาแต่ใจอีกทั้งยังมีความคลั่งไคล้ที่เกินพอดีอีกด้วย ใบหน้านั้นหล่อเหลาและวิจิตรยิ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   5.ความคลั่งไคล้ที่มากเกินไป

    เมื่อฉางเล่อก้าวเท้ากลับเข้าสู่ประตูจวน กลิ่นอายความกดดันที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ชายหนุ่มในชุดมังกรสีเหลืองทองอร่ามนั่งจิบชาอยู่บนตั่งยาวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาเรียวยาวที่ตวัดมองมากลับวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงแห่งความหึงหวงที่ปิดไม่มิดจวินเซียนหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดิน แต่กล

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   4.วิธีป้อนยาแบบพิเศษ

    ภายในห้องนอนจวนแม่ทัพเซียวที่เงียบสงัด กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าโชยเตะจมูก ฉางเล่อประคองชามยาอุ่นๆ ไว้ในมือ นางมองดูเซียวจ้านอวี๋ที่นอนนิ่งประหนึ่งหินสลัก ใบหน้าคมเข้มของเขาแม้ยามเจ็บป่วยก็ยังดูองอาจ คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับสันจมูกโด่งคม และริมฝีปากหยักลึกที่เม้มสนิทสายตาของยัยฉางเล่อนี่เฉียบแหลมจริงๆ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status