บทที่ 3

เธอยืนนิ่งงัน มองพนักงานยื่นกำไลให้หลินหว่านถังอย่างนอบน้อม ขณะที่อีกฝ่ายยิ้มบาง ๆ แล้วยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบกล่อง จู่ ๆ ก็ร้อง “อุ๊ย”

“เพล้ง!”

กำไลหยกลื่นหลุดจากกล่อง ตกกระแทกพื้นหินอ่อนอย่างแรง แตกออกเป็นสองท่อน

ในเสี้ยววินาทีนั้น ลมหายใจของถงเจาแทบหยุดลง เสียงในหูเหลือเพียงเสียงแตกแหลมคม

สมองเธอว่างเปล่า แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่พุ่งเข้าไป ผลักหลินหว่านถังออก แล้วก้มลงเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้นด้วยมือที่สั่นเทา

สีหน้าของเซี่ยเหวินโจวเย็นลงทันที เขาประคองหลินหว่านถังที่เซถลาไว้ ก่อนจะหันมามองถงเจาอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มเย็นเฉียบ “ถงเจา เธอทำอะไร”

ถงเจาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่น “ฉันทำอะไร? นี่คือของที่ระลึกจากคุณย่าของฉัน ! ตอนนั้นคุณไม่ใช่เหรอที่บอกว่า ถ้าเจอมันอีก จะต้องซื้อกลับมาให้ฉันแน่นอน”

“แต่ตอนนี้คุณลืมไปหมดแล้ว ใช่ไหม”

เซี่ยเหวินโจวชะงักไปชั่วขณะ เหมือนจะนึกอะไรออก แต่ไม่นาน สายตาก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

“เรื่องนานขนาดนั้น ฉันจะจำได้ยังไง” น้ำเสียงเขาเรียบเย็น แฝงความไม่พอใจ “อีกอย่าง หว่านถังก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอจะไปผลักคนอื่นได้ยังไง!”

ดวงตาของหลินหว่านถังแดงขึ้น เธอดึงแขนเสื้อเขาอย่างน่าสงสาร “ขอโทษนะคะ เป็นความผิดฉันเอง…”

เซี่ยเหวินโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมือเช็ดน้ำตาให้เธอ เสียงอ่อนลง “ไม่เกี่ยวกับเธอ”

เมื่อพูดจบ เขามองถงเจาอย่างเย็นชา น้ำเสียงเด็ดขาด “กำไลนี่ฉันจะให้คนเอาไปซ่อม เธอก็เลิกก่อเรื่องได้แล้ว”

เมื่อพูดจบ เขาก็โอบไหล่หลินหว่านถัง ก่อนจะนำกำไลที่แตกเป็นสองท่อนนั้นเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

ถงเจายืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของพวกเขาที่ไกลออกไป หัวใจเหมือนถูกควักออกไปทั้งชิ้น เธอเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

พองานประมูลเลิก ข้างนอกก็เริ่มมีฝนตกลงมา

ถงเจายืนอยู่หน้าทางเข้า มองรถมายบัคสีดำของเซี่ยเหวินโจวพาหลินหว่านถังแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว

สถานที่จัดงานค่อนข้างห่างไกล เธอยืนรอแท็กซี่อยู่สามสิบนาทีก็ยังไม่มี จึงได้แต่เดินตากฝนกลับไป

พอถึงบ้าน เท้าของเธอก็ชาไปหมดแล้ว

ตอนถอดรองเท้าส้นสูง ตุ่มพองแตกติดกับถุงน่อง ทำให้เธอสูดหายใจด้วยความเจ็บ

เธอล้มตัวลงบนโซฟา มองเพดานอย่างเหม่อลอย

จู่ ๆ ก็นึกถึงคืนฝนตกเมื่อหลายปีก่อน เซี่ยเหวินโจวแบกเธอเดินไปโรงพยาบาลสามกิโลเมตร

ตอนนั้นเขาจนจนแม้แต่ค่าแท็กซี่ยังไม่มี แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมให้เธอลงมาเดินแม้แต่ก้าวเดียว

“เจาเจา อดทนอีกหน่อยนะ ใกล้ถึงแล้ว”

แผ่นหลังของเขาอบอุ่นขนาดนั้น แม้ฝนจะตกใส่ตัวเธอ เธอก็ยังรู้สึกหวาน

แล้วตอนนี้ล่ะ? เขาขับรถหรูราคาหลายสิบล้าน แต่กลับไม่ยอมรอเธอแม้แต่ห้านาที

เธอทายาเสร็จ ก็ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม แล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น

เธอไม่กล้าคิดถึงเรื่องช่วงนี้ เพราะเพียงแค่คิด ความน้อยใจและความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามา

ไม่มีใครรู้ว่า สิ่งที่เธอต้องการไม่เคยเป็นทายาทตระกูลเซี่ยอย่างเซี่ยเหวินโจว

เธอแค่อยากได้เซี่ยเหวินโจวคนที่เคยเบียดอยู่กับเธอในห้องเช่าเก่า ๆ คนที่หัวเราะเบา ๆ แล้วเรียกเธอว่าเจาเจา

แต่เขา “ตาย” ไปแล้ว และไม่มีวันกลับมาอีก

เธอหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ

เที่ยงวันถัดมา เธอถูกเสียงเปิดประตูปลุกให้ตื่น

เซี่ยเหวินโจวยืนอยู่ข้างเตียง สวมสูทเรียบร้อย

“คืนนี้มีงานเลี้ยงครอบครัว เธอไปกับฉัน”