Compartir

บทที่ 2

Autor: ลูกปลา
ถงเจากลับบ้านเพียงลำพัง

พอกลับไป เธอก็เปิดตู้ยาในห้องนั่งเล่น ทำแผล ฆ่าเชื้อ ทายา และพันแผลให้ตัวเอง

บาดแผลแผ่ความเจ็บแสบละเอียด ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนกำลังกัดกิน

ตอนหันตัวจะขึ้นชั้นบน เธอเผลอเหลือบไปเห็นแกรนด์เปียโนตรงมุมห้องนั่งเล่น

นั่นคือสิ่งที่เซี่ยเหวินโจวซื้อหลังจากความจำกลับมา บอกว่าจะสอนเธอเล่นเปียโน

แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ฝุ่นบนฝาเปียโนกลับหนาจนเห็นได้ชัด

เหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขา ที่ถูกฝุ่นจับไปนานแล้ว

ดวงตาเธอเริ่มแดง เธอเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้องเพื่อเก็บกระเป๋า

เสื้อผ้า เอกสาร บัตรเครดิต………เธอจัดเรียงทีละอย่างอย่างช้า ๆ เหมือนกำลังบอกลาตัวเองในอดีต

เก็บไปได้ครึ่งทาง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกกะทันหัน

เซี่ยเหวินโจวยืนอยู่ที่หน้าประตู เสื้อสูทพาดแขน เนกไทคลายหลวม

เขามองกระเป๋าเดินทางที่ถูกเปิดทิ้งไว้ แล้วขมวดคิ้ว “เธอกำลังทำอะไร”

“เก็บของ” ถงเจาตอบเรียบ ๆ ก้มหน้าพับเสื้อผ้าต่อโดยไม่หยุด

เซี่ยเหวินโจวขมวดคิ้วเดินเข้ามา กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาคือกลิ่นเดียวกับที่หลินหว่านถังใช้ในวันนี้

เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงจนเธอเจ็บจนขมวดคิ้ว

“แค่เพราะวันนี้ฉันไปกินข้าวกับหว่านถัง เธอก็จะหนีออกจากบ้าน? เธอทำร้ายคนอื่น หว่านถังยังไม่ถือสา แต่เธอกลับมาอาละวาดก่อนเหรอ”

ถงเจาเงยหน้ามองเขา ความหงุดหงิดในดวงตาของชายหนุ่มชัดเจน

“ครอบครัวฉันกับหว่านถังเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ เธอเพิ่งกลับประเทศ พ่อแม่เธอฝากให้ฉันดูแล เธอจะมีเหตุผลหน่อยไม่ได้หรือไง”

มีเหตุผลงั้นเหรอ

คำนั้นเหมือนมีดแทงเข้ากลางหัวใจ ถงเจากำเสื้อผ้าในมือแน่น ผ้ายับยู่ในฝ่ามือ

เธอถึงขั้นเตรียมจะถอยออกมาแล้ว ยังต้องมีเหตุผลแค่ไหนอีก

“พูดสิ!” เซี่ยเหวินโจวขึ้นเสียงกะทันหัน

ถงเจาเงียบ หันตัวไปเก็บกระเป๋าต่อ

ความเงียบของเธอทำให้เซี่ยเหวินโจวโกรธขึ้นอย่างสิ้นเชิง

“ได้ งั้นฉันจะดูว่าเธอจะงอแงได้นานแค่ไหน”

พูดจบ เขาก็ปิดประตูดังปัง เสียงกระแทกทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน

เช้าวันต่อมา ตอนถงเจาลงมาชั้นล่าง ก็เห็นหลินหว่านถังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น กำลังยิ้มคุยกับเซี่ยเหวินโจว

วันนี้เธอสวมเดรสสีขาว แต่งหน้าอย่างประณีต ดูบริสุทธิ์และสง่างาม

พอเห็นถงเจาลงมา เธอก็ลุกขึ้นทันที ยิ้มหวานไร้พิษภัย “คุณถง ตื่นแล้วเหรอคะ? พ่อแม่ฉันยืนกรานให้เหวินโจวพาฉันไปงานประมูลวันนี้ อย่าคิดมากนะคะ”

ถงเจามองเซี่ยเหวินโจว ชายหนุ่มกำลังก้มจัดกระดุมข้อมือ ไม่แม้แต่จะมองเธอ

“ฉันไม่ได้คิดมาก” เสียงเธอเบามาก “เรื่องของพวกคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน”

มือของเซี่ยเหวินโจวชะงักเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่นขึ้น

เขากำลังจะพูด หลินหว่านถังก็แทรกขึ้นก่อน “งั้นคุณถงไปด้วยกันไหมคะ? ยังไงคุณก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว”

ยังไม่ทันที่ถงเจาจะปฏิเสธ หลินหว่านถังก็คล้องแขนเธออย่างสนิทสนม

เธอจึงถูกลากขึ้นรถไปแบบนั้น

สถานที่จัดงานประมูลสว่างไสว เต็มไปด้วยผู้มีชื่อเสียง

เซี่ยเหวินโจวนั่งอยู่แถวหน้า นิ้วยาวยกป้ายประมูลอย่างไม่ใส่ใจ อัญมณี นาฬิกาหรู ถูกเขาประมูลมาอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ยื่นให้หลินหว่านถังข้าง ๆ อย่างไม่คิดอะไร

หลินหว่านถังยิ้มอ่อนหวาน บางครั้งก็โน้มไปกระซิบข้างหูเขา ท่าทางสนิทสนมจนบาดตา

“เหวินโจว จะซื้ออะไรให้คุณถงบ้างไหมคะ?” เธอแสร้งถามอย่างใส่ใจ

เซี่ยเหวินโจวตอบเรียบ ๆ “ไม่ต้อง เธอไม่คุ้นกับของพวกนี้”

หลินหว่านถังยิ้มมุมปาก พอเขาไม่เห็นก็ส่งสายตายิ้มแบบผู้ชนะมาให้เธอ

ถงเจาก้มตา ปลายนิ้วลูบแคตตาล็อกในมือเบา ๆ หัวใจเย็นเยียบ

ไม่คุ้น…หรือว่าไม่คู่ควรกันแน่

ในสายตาเขา เธอคงเป็นแค่ซินเดอเรลล่าที่ปีนขึ้นมาจากสลัม ต่อให้ยืนอยู่ข้างเขา ก็ยังไม่คู่ควรกับของหรูพวกนี้อยู่ดี

แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไง…อีกไม่นาน พวกเขาก็คงไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว

ถงเจานั่งเงียบอยู่มุมหนึ่ง มองเซี่ยเหวินโจวทุ่มเงินมหาศาลเพื่อหลินหว่านถัง มองความใกล้ชิดของพวกเขาเหมือนไม่มีใครอยู่รอบข้าง ราวกับว่าเธอเป็นแค่คนนอกที่ไม่มีความสำคัญ

จนกระทั่งของประมูลชิ้นสุดท้ายถูกนำขึ้นมา

กำไลหยกวงหนึ่ง

ลมหายใจเธอสะดุดทันที มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

นั่นคือของที่ระลึกจากคุณย่า !

เมื่อสามปีก่อน เซี่ยเหวินโจวไปทำงานก่อสร้างหาเงินเพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้เธอ สุดท้ายตกจากที่สูง เกือบเอาชีวิตไม่รอด

เพื่อหาเงินค่าผ่าตัด เธอจำใจต้องขายกำไลที่คุณย่าทิ้งไว้ให้เพียงชิ้นเดียว

ต่อมา พอเธอเก็บเงินได้และอยากไปไถ่คืน กำไลก็ถูกขายไปแล้ว

เธอตามหาร้านของเก่าทั้งเมือง แต่ก็ไม่เคยพบมันอีก

แต่ตอนนี้ มันกลับปรากฏอยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

ถงเจาดีใจขึ้นมาทันที ยกป้ายขึ้นโดยแทบไม่ต้องคิด

“ห้าล้านบาท”

หลินหว่านถังหันมามองเธออย่างแปลกใจ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วยกป้าย “สิบห้าล้านบาท”

“ยี่สิบล้านบาท ! ”

“ยี่สิบห้าล้านบาท ! ”

……

หลังจากทั้งสองแข่งกันเสนอราคาหลายรอบ เซี่ยเหวินโจวก็ขมวดคิ้ว สายตากวาดมองระหว่างถงเจากับหลินหว่านถัง

สุดท้าย เขายกมือเล็กน้อยพลางบอกเพดานราคา

ประมูลได้ด้วยราคาสูงสุดในงาน

ค้อนของผู้ประมูลเคาะลง “ขอแสดงความยินดีกับคุณเซี่ย ! ”

ท่ามกลางเสียงฮือฮาทั้งห้อง เขาหันไปหาหลินหว่านถัง “ในเมื่อเธอชอบ งั้นฉันให้เธอ”

ป้ายหมายเลขในมือถงเจาหลุดตกลงพื้นดังแปะ

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • อดีตไม่อาจย้อนคืน   บทที่ 23

    ตระกูลเซี่ย หนึ่งในตระกูลมหาเศรษฐีระดับต้น ๆ ของไห่เฉิง ล่มสลายลงในชั่วข้ามคืนผู้กุมอำนาจของกลุ่มบริษัทเซี่ยถูกควบคุมตัวไปสอบสวน จากข้อหาลักพาตัวและกักขังหน่วงเหนี่ยว รวมถึงคดีอาญาอื่น ๆ อีกมากมาย และยังโยงไปถึงคดีข่มขืนเมื่อห้าปีก่อนท้ายที่สุด เซี่ยเหวินโจวถูกตัดสินจำคุกสิบปี ส่วนผู้เกี่ยวข้องอีกคนถูกตัดสินจำคุกสามปีในข้อหาจ้างวานทำร้ายผู้อื่น แต่เนื่องจากการกระทำไม่สำเร็จ อีกทั้งตัวผู้กระทำก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีอาการทางจิต จึงเปลี่ยนโทษเป็นรอลงอาญา โดยแลกกับการต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชเซี่ยเหวินโจวยอมรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา โดยมีเพียงเงื่อนไขเดียว คือขอพบถงจาวอีกครั้งลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ตกลงไปพบเพียงแต่เธอไม่ได้ไปคนเดียวในห้องเยี่ยมผู้ต้องขัง กระจกกันเสียงหนาทึบกั้นทั้งสองฝั่งเอาไว้ ถงจาวรับสายโทรศัพท์ เสียงที่ผ่านเครื่องออกมาฟังดูแปลกไป จนทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะเรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรนะ“จาวจาว”ตั้งแต่ถูกจับจนถึงวันตัดสินคดี เวลาผ่านไปไม่นานนัก เพียงไม่กี่เดือน แต่เมื่อทั้งสองมองหน้ากัน กลับรู้สึกราวกับผ่านมาหลายชาติภพถงจาวไม่

  • อดีตไม่อาจย้อนคืน   บทที่ 22

    “เซี่ยเหวินโจว นายไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”เสียงของถงเจาไร้อารมณ์ เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง แทงเข้าร่างเขาจนชะงักเสียงหลินหว่านถังทะลุออกมาจากห้องใต้ดิน ดังแสบแก้วหูอย่างชัดเจน“เซี่ยเหวินโจว นายจะแก้แค้นแทนเธอ คนที่ควรตายที่สุดคือแก!”เลือดในตัวเขาเย็นลงทีละนิด เขาอยากแกล้งไม่ได้ยิน อยากหนี แต่ถงเจายกมือแตะแก้มเขา ทำให้เขาหยุดแสงลอดหน้าต่างเล็ก ๆ เข้ามา แต่ไม่อาจไล่ความมืดในห้องใต้ดินออกไปได้เธอปล่อยมือ ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปเสียงของเธอชัดทุกคำ ต่อให้ไม่อยากฟัง มันก็ดังเข้าไปในโสตประสาทอยู่ดี“เธอพูดถูก ถ้าจะล้างแค้นแทนฉัน คนที่ควรตายที่สุดคือนาย ฉันเป็นแค่เด็กกำพร้า พวกนั้นจะเกลียดฉันไปทำไม เพราะในสายตาพวกนายคนจนแบบฉันไม่มีตัวตนด้วยซ้ำ”“คนที่พาฉันเข้าวงนี้คือนาย คนที่ยังให้ฉันเป็นแฟน แต่ไปยุ่งกับคนอื่นก็คือนาย คนที่ปล่อยให้พวกเขารังแกฉัน…ก็ยังเป็นนาย”“ เซี่ยเหวินโจว ทั้งหมดมันเริ่มจากนาย”เขาอยากปฏิเสธอยากบอกว่าไม่ใช่ อยากบอกว่าเขารักเธอ แต่ภาพในอดีตผุดขึ้นทีละฉาก ๆ ในหัวของเขาเมื่อคิดย้อนไปเมื่อห้าปีก่อน เขาที่เคยรำคาญเธอ กล่าวหาเธอตามเขา ทำร้ายหลินหว่านถังเขาที่ในยาม

  • อดีตไม่อาจย้อนคืน   บทที่ 21

    ถงเจาถูกคนรับใช้พยุงออกไป ในชั่วพริบตา ห้องใต้ดินก็เหลือเพียงเซี่ยเหวินโจว หลินหว่านถัง และชายคนนั้นหลินหว่านถังมองเขาด้วยความหวาดกลัว ราวกับมองปีศาจ“เซี่ยเหวินโจว นายบ้าไปแล้วเหรอ?! นายมันคนเสียสติ! ไม่กลัวเวรกรรมบ้างเลยหรือไง?!”เสียงเธอแหบพร่า ราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมานาน ทั้งยังแฝงความอ่อนแรงเซี่ยเหวินโจวมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกเดินเข้ามา บีบคางเธอ มองความหวาดกลัวในตาแล้วหัวเราะออกมา“เวรกรรมงั้นเหรอ ฉันจะกลัวอะไร พวกเธอทำเรื่องพวกนั้น ยังไม่เคยคิดถึงคำนี้ ตอนนี้จะมาพูดอะไรกับฉัน?”เมื่อได้ยินแบบนี้ หลินหว่านถังชะงักไปเรื่องพวกนั้น? เรื่องอะไร?เมื่อคิดว่าอาจเป็นความเข้าใจผิด เธอรีบเค้นน้ำตา ทำท่าทางน่าสงสารต่อหน้าเขา“เหวินโจว นายเข้าใจผิดหรือเปล่า? ใครทำอะไร ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ!”เสียงเธอสั่น แต่ยังฝืนกล้า ทว่าในวินาทีถัดมา เธอถูกผลักออกอย่างแรง เขาหยิบผ้าเช็ดมือมาเช็ด เหมือนเพิ่งแตะของสกปรกความอับอายและโกรธพุ่งขึ้น แต่สภาพเธอแย่เกินกว่าจะกล้าเถียงหลินหว่านถังคิดถึงปฏิกิริยาของเขามาหลายแบบ แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะเดือดดาลขนาดนี้สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและความเ

  • อดีตไม่อาจย้อนคืน   บทที่ 20

    ข่าวว่าลูกหลานสี่ตระกูล "จาง หลี่ เฉิน หวัง" ถูกทำลายมือขวาอย่างโหดร้ายแพร่กระจายอย่างรวดเร็วและในวันเดียวกัน ขณะที่ถงเจากำลังจะไปทำงานตามปกติ เพิ่งขึ้นรถ เธอก็หมดสติไปทันทีพอตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าห้องที่ตัวเองอยู่ เต็มไปด้วยความคุ้นเคยเธอคิดอยู่นาน จึงนึกออกว่าเป็นห้องที่เธอเคยอยู่ตอนที่เซี่ยเหวินโจวพาเธอกลับตระกูลเซี่ยเมื่อห้าปีก่อนแบบนี้ คนที่วางยาพาเธอมาที่นี่ ก็ชัดเจนแล้วว่าเป็นใครเธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ดึงดู ก็พบว่าถูกล็อกจากด้านนอก เปิดไม่ได้“คุณถง ตื่นแล้วเหรอคะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวพวกเราจะไปเรียกคุณผู้ชาย”ยังไม่ทันที่ถงเจาจะตอบ เสียงฝีเท้าก็วิ่งห่างออกไปอย่างรวดเร็วเธอมองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีทางออกไหนเลย สุดท้ายก็เลือกนอนลงเฉย ๆเธออยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรถงเจาไม่ได้รอนาน แค่นั่งพักเดียว ประตูก็ถูกเปิดออก เซี่ยเหวินโจวในชุดสูทเดินเข้ามาเห็นเธอนั่งนิ่งอยู่ในห้อง เขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวคนเดิม ห้องเดิม ถ้าไม่เตรียมใจมาก่อน บางทีภาพนี้คงทำให้เขานิ่งไปอีกครั้ง“เจาเจา…”เขาเรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอหันกลับมาด้วยดวงตาไร้อารมณ์แต่เขาเหมือนไม่เ

  • อดีตไม่อาจย้อนคืน   บทที่ 19

    ถงเจากับเวินฉีหลินรู้จักกันเมื่อห้าปีก่อนตอนนั้น เธอเพิ่งไปถึงอังกฤษแม้จะไม่ถึงกับใช้ชีวิตลำบาก แต่เพราะภาษาไม่คล่อง บวกกับต้องอยู่คนเดียวห่างไกลบ้าน ช่วงเวลาหนึ่งเธอจึงสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรดีเวินฉีหลินเป็นคนจีนคนแรกที่เธอได้พบหลังจากสนิทกันมากขึ้น เขาเคยบ่นเธอด้วยซ้ำว่า อยู่ในอังกฤษมาตั้งหลายปี เพิ่งเคยเจอคนที่ทั้งภาษาก็พูดไม่ได้ ไม่มีแผนชีวิต แถมไม่มีแม้แต่ความมุ่งมั่น แต่กลับกล้ามาคนเดียว อยู่ตั้งสองเดือนแล้วยังคุยพื้นฐานไม่ได้แต่เธอโชคดี ที่ได้เจอเวินฉีหลินในช่วงที่เขาตกต่ำที่สุดต่อมาทั้งสองจึงตกลงกัน เธอจ้างเขาด้วยเงินก้อนหนึ่ง ให้มาเป็นไกด์ส่วนตัวสอนภาษาอังกฤษ สอนทุกอย่างที่ต้องใช้ในอังกฤษเห็นเธอไร้จุดหมาย ก็ช่วยเธอค้นหาความสามารถและความฝันของตัวเองมือขวาของเธอบาดเจ็บ วาดรูปไม่ได้ เขาก็อยู่ฝึกมือซ้ายกับเธอ จากตอนแรกที่เขียนยังเบี้ยว ๆ จนค่อย ๆ คล่องขึ้นและสุดท้าย ก็สามารถวาดแบบออกแบบได้อย่างสมบูรณ์ด้วยมือซ้ายจะบอกว่า ถงเจาจะกลายเป็นถงเจาในวันนี้ได้ ก็เพราะการอยู่เคียงข้างของเวินฉีหลินในช่วงแรกก็ไม่ผิดแต่เธอไม่เคยคิดว่า เวินฉีหลินจะชอบเธอตอนที่ถู

  • อดีตไม่อาจย้อนคืน   บทที่ 18

    ถงเจาคิดว่าหลังจากวันนั้น เธอคงไม่ได้เจอเซี่ยเหวินโจวไปอีกนานแต่แค่สองวันต่อมา เธอก็เห็นเขาอยู่ไม่ไกลจากหน้าบ้านเธอกดความรำคาญในใจลง ฝืนส่งข้อความหนึ่งไปก่อน แล้วเดินเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย แต่ยังคงเว้นระยะ “มาทำอะไรคะ?”เขาเหมือนไม่เห็นความรำคาญของเธอ สีหน้าถ่อมตัวเหมือนคนที่รักแล้วไม่ได้รับการตอบสนอง รีบอยากพิสูจน์ความจริงใจ“เจาเจา…”เสียงเขาแหบเล็กน้อย เส้นเลือดแดงในตาเด่นชัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับไม่มีความอ่อนล้าเลย มีแต่ความดีใจเหมือนกำลังมาขอคำชมแต่เสียดาย เธอไม่คิดจะรับมัน“ท่านประธานเซี่ย เรียกฉันว่าคุณถงดีกว่า อย่างน้อยความสัมพันธ์ของเราก็ยังไม่ถึงขั้นเรียกชื่อเล่นได้”น้ำเสียงเย็นชาของเธอ เหมือนสาดน้ำเย็นใส่เขาเซี่ยเหวินโจวอ้าปาก ความอึดอัดและความเสียใจอัดแน่นอยู่ในอก ผ่านไปนาน เขาก็ฝืนยิ้มออกมา “เจาเจา ต่อให้เธอไม่ยอมรับ เธอก็ลบอดีตระหว่างเราไม่ได้ ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธฉัน แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันรู้ว่าฉันผิดจริง ๆ”“คนที่เคยรังแกเธอ ฉันจะให้พวกเขาชดใช้ทั้งหมด ส่วนหลินหว่านถัง เธออยากให้เธอลงเอยแบบไหน ก็ให้เป็นแบบนั้น ดีไหม?”เขาอยากเข

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status