Alle Kapitel von I Found My Ex-Girlfriend with My Secret Mini-Me: Kapitel 281 – Kapitel 290

SPECIAL CHAPTER 2 Sa daan pauwi, hindi pa rin maalis-alis ang malaking ngiti ni Zacharias habang nagmamaneho. Panay din ang h alik nito sa kanyang kamay saka ngingisi na parang ewan. Natatawa na lang si Jillian."Ang saya-saya mo, ah!”“Very much,” sagot agad nito na may kasama pang pagtango.Napanguso naman si Jil saka sumandal sa braso ng asawa. “Paano kung lalaki pala ang baby na to? Di ba gusto mo ng babae?”“Babe, lalaki o babae, gusto at tanggap ko. It’s my blood and the fruit of our love. Nasasabi ko lang na gusto ko ng babae kasi meron na tayong lalaki. One mini-me of me is enough. Baka mamuti agad ang buhok ko kapag may katulad pa si Kai na kaugali ko.”Napahagikhik si Jil. Paano, kung gaano katalino si Zacharias ay ganon din si Kai. Ang galing-galing mangatwiran.“I want another you. Lovable, kind, caring and really love me. Kung may isa pang Kai, ibibitin ko silang dalawa patiwarik.”“Ano ka ba? Anak mo ‘yon. At saka, mahirap kalaban ang sarili ‘no?”“Couldn’t a

IKA-APAT NA BUWAN NA ang tiyan ni Jil nang pinahinto na talaga ni Zacharias ang asawa sa pagtatrabaho dahil ang laki na ng tiyan. Malaki dahil dalawang bata ang dinadala nito. A twin! A freaking twins! Halos mahimatay pa siya sa tuwa nang malaman na dalawa! Sa bawat check-up ni Jil, palaging kasama si Zacharias. Bawat bilid ng doktor ay pinakatatandaan niya ng husto. Madalas din siyang nagbabasa at nanonood ng mga pregnancy videos. Mula sa pag-aalaga sa Misis habang buntis, sa panganganak, pag-aalaga ng sanggol, at marami pang iba. Ngayon nga ay patapos na siya sa librong binabasa niya tungkol Postpartum. “Ayos ka lang? Bakit natulala ka na riyan?” untag sa kanya ng asawa niya. Nasa likod bahay sila ngayon, nakatambay sa may Lanai. “It’s sad and—” “Alin ang malungkot?” takang tanong nito saka bumaba ang tingin sa binabasa niyang libro. “J-Jil, did you had postpartum when you gave birth to Kai?” Para na

3 YEARS LATER FIRST DAY OF SCHOOL Hindi magkamayaw sa Wolfgang Residence dahil hindi na lang si Kai ang papasok ngayon kundi ang kambal rin. “Nasaan ba kasi iyon?” Halos baliktarin na ni Jillian ang buong bahay para lang mahanap ang ID card ni Meimei. Inilagay niya lang iyon kahapon sa may center table pero nang balikan niya ay wala na roon. Pinaglaruan pala ng kambal kagabi. Nakuha niya ang ID ni Aki na nakasabit sa may shoe rock. “Mommy, aalis na po ako,” sabi ni Kai na kababa pa lang ng hagdan. Malinis ang suot na panggrade school uniform, nakasapatos na itim, may backpack at maayos ang buhok. Tumayo si Jillian ng tuwid mula sa paghahalungkat niya sa sofa saka ibinuka ang mga bisig. Lumapit naman si Kai saka h umalik sa pisngi niya. “Uwi ka agad mamaya, hmnn.. Goodluck sa school. Huwag masyadong masungit sa mga kaklase.” “Okay,” tango ng panganay niya. “Tawag ka agad sa amin kapag may problema. Ihah

Napaubo si Jillian sa kabulgaran ng usapan ng mga ito. “Sinong nandyan?” malakas na sita ni Rosana. Pinormal niya naman ang bukas ng mukha at kunyaring umiinom ng tubig. “Hello.” Nagmamaliit na hinagod siya ng tingin ni Rosana mula ulo hanggang paa bago ibinalik ang tingin sa kausap. Kibit-balikat na lang si Jillian na bumalik sa kanyang working station. Nakita niya si Zacharias sa dulo ng pasilyo na tanaw mula sa pwesto niya. Seryoso ang mukha nito habang may kausap sa cellphone. Seryoso at misteryoso. Kahit sino naman nakaka-challenge talaga ang ganitong lalaki. Kaya nga mas nababaliw si Rosana kasi ang mga naging boyfriend nito ay ang daling makuha. Ilang linggo pa ang nakalilipas, nalipat ang team na kinabibilangan ni Jil sa team ni Zacharias. Bale, dalawa ang team leader nila para sa project na hinahawakan nila sa kompanya. Sa loob ng kalahating buwan ay isang beses pa lang sila nag-usap. Napansin niya na nag

WALA NG ‘next time’ dahil nang mga sumunod na araw ay mas lalo silang na-busy sa kompanya. Hindi na rin siya nakakasabay kay Zacharias dahil doon na yata ito sa opisina natutulog. Natapos ang buong linggo, sa wakas ay Friday na ulit. Tapos na rin ang mga pinagkakabusy-han nila kaya alas-singko pa lang ay nag-out na sila sa trabaho. Kulang na kulang siya sa tulog kaya ang tanging nasa isip ni Jil ay makauwi sa apartment, kumain at matulog ng dire-diretso hanggang tanghali ng sabado. “Guys, guys! May pa-dinner daw si Sir Jaime sa atin,” anunsyo ng ka-opisina niya. “Required daw pumunta lahat.” Napabuga ng hangin si Jillian. Gustuhin niya man na tumanggi ay hindi niya magawa dahil bukod sa libreng pagkain at pwede siyang magtake out ay baka pag-initan siya ng mga katrabaho kasi hindi siya nakikisama. Nitong mga nakaraan ay ang dami-dami niyang dahilan para hindi sumama. Ngunit ngayon ay hindi na siya pwedeng tumanggi. Habang ku