บทที่ 30 ตอนจบที่แท้จริง(ตอนจบ)

       ฉันนั่งมองเสี้ยวหน้าของมาสด้วยความหลงใหล  ไม่รู้ว่า  ถ้าเราคบกันสักสามสิบปี  ฉันจะรักเธอน้อยลงไหม?  แต่ตอนนี้ฉันรักเธอ  และอยากให้เธอฟื้นสักที

       แสงแดดสาดส่องลงบนเปลือกตาของเธอ  ทำความระคายเคืองให้สุดที่รักของฉัน  มันเป็นแบบนี้มาเดือนหนึ่งแล้ว

       แล้วเปลือกตาก็ค่อยๆ ขยับ  ลืมตาขึ้น

       มาสตื่นแล้ว!           

       มาสหันมามองรอบๆ ตัว  แล้วก็ทำหน้าตกใจเมื่อเห็นฉัน

       "เจนมิน!  เจนมินจริงด้วย  เกิดอะไรขึ้น  มาสตายไปเจอเจนมินได้ไง?"

       "ใครตาย  ไม่มีใครตายทั้งนั้น  มีแต่มาสนั่นแหละที่สลบไปหนึ่งเดือน"

       "ห้ะ?"

       "ใช่  เราต้องคุยกันยาวเลย"

       "ถ้าอย่างนั้น  ที่เจนมินตายก็เป็นแค่ฝันของมาส  เท่านั้นสิ?"

       "ค่ะ  ที่รัก"

        "มาสไม่เชื่อ"

        เธอประกาศแล้วเอามือมาจับหน้าฉัน  ฉันแกล้งทำหน้าเป็นให้เธอหัวเราะ  แต่มาสทำหน้าบูดเบี้ยว  แล้วร้องไห้ออกมา  ฉันไม่เคยเห็นมาสร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน  เธอฝันอะไรตลอดเวลาที่สลบไปหนึ่งเดือน  บางทีเราคงต้องคุยกันอย่างจริงจังซะแล้ว

        "มาสฝันว่ามาสทิ้งเจนมิน  ทำร้ายจิตใจเจนมินเพื่อไปหาพี่กฤษณ์  แล้วพี่กฤษณ์ก็เลิกกับแฟน  เจนมินเสียใจ  เลยฆ่าตัวตาย  ทั้งหมดเป็นความผิดของมาสเอง"

        ฉันโอบเธอเอาไว้ด้วยสองแขน  ปล่อยให้เธอร้องไห้จนพอใจ  แล้วเริ่มเล่าเรื่องจริงๆ ที่เกิดขึ้น

        "คุณตาแท้งจริงๆ  คุณกฤษณ์เลิกกับเธอก็เรื่องจริง  แต่สิ่งที่เกิดหลังจากนั้น  คือ  คุณตาโกรธมาสมาก  จนจ้างมือปืนไปเก็บมาส

        ตอนนั้นเรานั่งรถกลับจากไปหาพี่หมอ  เจนมินสังเกตเห็นว่ามี มอเตอร์ไซค์ขับตามเรามา  เจนมินให้คนของพ่อลองเปลี่ยนเส้นทาง  เขาก็ตามมา  เจนมินเลยรู้ว่าเขามาเพื่อประทุษร้ายเรา

       คุณกฤษณ์โทรมาหามาส  เพื่อเตือน  แต่มาสทำมือถือตก  ต้องถอดเข็มขัดออกเพื่อเก็บของ  แล้วมีรถผ่าไฟแดงมา  รถเราเลยชนกัน  มาสอาการสาหัส  จนสลบไปหนึ่งเดือน

       เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้!"

       "จำไม่เห็นได้เลยสักนิด  แล้วเจนมินเป็นยังไงบ้าง?"

        มาสจับแขนฉันพลิก  สำรวจใบหน้าฉัน  เอาหน้าเข้ามาใกล้จนใจฉันเต้นระรัว  เสียงดังจนเธอน่าจะได้ยิน

        "มันหนึ่งเดือนมาแล้ว  เจนมินแค่ฟกช้ำ"

        "ห้ามป่วย  ห้ามเจ็บ  แล้วก็ห้ามตายเด็ดขาด"

        มาสสั่งตาแดง  แล้วก็ร้องไห้แบบเด็กๆ

        "โลกที่ไม่มีเจนมิน  มันไม่น่าอยู่"

         ฉันเองก็น้ำตาคลอเหมือนกัน

        "รู้ไหมว่าตลอดเวลาที่มาสนอนหลับไป  มาสฝันร้าย  จนมาสแน่ใจแล้วว่า  ถ้าเลือกได้  คนที่มาสเลือก  คือ  เจนมินคนเดียวเท่านั้น"

        "เจนมินคิดว่ามาสจะนอนแบบนี้ตลอดไป  รู้ไหมว่าหัวใจดวงนี้  มันเศร้าขนาดไหน  ขอบคุณที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  ขอบคุณนะคะ  มาส"

.

.

        มาสเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในฝันอย่างละเอียด  และฉันก็ยอมรับกับเธอว่าฉันเกือบฆ่าตัวตายจริงๆ  คุณคงสงสัยว่าฉันผ่านการฆ่าตัวตายมาได้ยังไง  ฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

        ตอนแรกฉันเสิร์จบทความ  พอดแคสต์  ในเว็บไซต์ต่างๆ  คำถามเปลี่ยนจาก 'ฆ่าตัวตายดีไหม?'  เป็น 'ทำยังไงจะเลิกอยากฆ่าตัวตาย?'

        ฉันเจอบทความเก่า  ที่เขียนมาเมื่อยี่สิบปีก่อน  บทความไม่ได้ล้าสมัย  และในนั้นก็บอกวิธีให้อยู่รอดด้วยตัวเองได้

        อันดับแรก  ฉันต้องหายใจยาวทุกห้านาที  หรืออีกแง่หนึ่ง  คือ  พยายามลากลมหายใจยาวแบบไม่บังคับตัวเองให้เกร็งแน่น  ทุกห้านาที  การทำแบบนี้จะทำให้ใจสดชื่นขึ้น  และต่อสู้กับความหดหู่ในใจได้  ฉันยังสังเกตด้วยว่า  บางครั้งร่างกายก็ดึงลมหายใจเข้าอย่างอัตโนมัติ  ความสุขสดชื่นจึงเกิดขึ้นในใจ  ฉันเห็นว่าใจค่อยๆ สว่าง  ค่อยๆ สดชื่นขึ้น  ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติมากขึ้น  จนแทบไม่อยากฆ่าตัวตายอีก

        ฉันรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ทำแบบนั้น  แต่หากทำไม่ครบ  ฉันเกรงว่าวันใดวันหนึ่งจะกลับไปคิดสั้นอีก  ฉันจึงไปทำสเต็ปที่สอง  การบริจาคแรงกายแรงใจให้คนอื่น  เป็นการทิ้งทวนก่อนตาย  ฉันแอบเข้าข้างตัวเองว่า  ถ้าทำแบบนี้ให้มากพอ  ตายไปแล้วคงได้ไปดีกับเขาได้บ้าง

        ตอนแรกกูรูในอินเทอร์เน็ตบอกว่า  ก่อนจะฆ่าตัวตายเจ็ดวัน  ให้ฉันช่วยเหลือคนทั้งเงินทองและแรงกาย  ฉันอยากรู้ว่ามันจะดีได้อย่างไร  แต่การคิดเฉยๆ ไม่อาจทำให้ฉันพบคำตอบด้วยตัวเอง  ฉันจึงต้องทดลอง

        ฉันเริ่มจากเดินผ่านขอทานที่สะพานลอยในเมือง  หย่อนแบงก์พันใส่ในกระป๋องข้างหน้าเขา  ขอทานดูแปลกใจระคนดีใจที่มีคนให้เงินมากขนาดนี้  แต่ฉันก็ยังไม่รู้สึกดีเท่าไหร่  เพราะการให้แบบนี้ยังไม่เปลี่ยนชีวิตใครสักเท่าไหร่นัก

        ฉันนึกถึงผู้พิการทางสายตาที่ฉันเคยไปเป็นอาสาช่วยเหลือสมัยก่อน  การอ่านหนังสือแล้วอัดเสียงให้ผู้พิการทางสายตาฟัง  ทำให้พวกเขาสามารถพัฒนาตัวเองได้

        ฉันเดินเข้าไปในห้องสมุดคนตาบอดอย่างเก้อเขิน  แต่พวกพี่ๆ เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างอบอุ่นมาให้ฉัน  แล้วพูดคุยด้วย

       "มาครั้งแรกหรือเปล่าคะ?"

       "เปล่าค่ะ  แต่ไม่ได้มานานแล้ว"

        "เดี๋ยวพี่ทวนให้นะ  ว่าอัดเสียงยังไง"

       "ค่ะ"

       ฉันทำเก้ๆ กังๆ ก่อนค่อยๆ ปรับตัว  แล้วอัดเสียงได้อย่างเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น  ฉันอัดเสียงจนเสียงแหบ  ก่อนเดินออกมา  รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนสำคัญขึ้นมาหน่อย  และฉันก็ทำแบบนี้ทุกวัน  พลังใจของฉันคือแม่และมาส 

       ถนนหน้าห้องสมุดคนตาบอดมีความกว้างเพียงเล็กน้อย  ฉันจึงต้องเดินเท้าออกไป  สราญโทรศัพท์มาหาฉัน  เธอมีน้ำเสียงกังวลเมื่อเห็นฉันออกจากบ้านไปทำธุระทุกวัน 

       "มาทำความดีเฉยๆ ไม่ต้องกังวลหรอก  สราญ"

       ฉันปลอบใจสราญที่เอาแต่ถามว่ามีอะไรกันแน่

       "เนี่ย  เจนมินกำลังจะกลับบ้าน  ใช่  ก็มากับคนของพ่อนั่นแหละ"

       เราคุยต่อกันอีกพักหนึ่ง  ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวว่ามีคนมายืนดักข้างหน้า

      "มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

       ฉันใช้น้ำเสียงสุภาพ  เมื่อเห็นว่าเขาเป็นคนพิการทางสายตา

       "ผมจำเสียงคุณได้  ขอบคุณที่มาอัดเสียงให้พวกเรานะครับ"

       "ค่ะ"

        แม้จะตอบได้แค่สั้นๆ  แต่ฉันก็อมยิ้ม  รู้สึกปลื้มใจ  ไม่ยักรู้ว่าชีวิตนี้จะเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นได้ด้วย

        "ผมใกล้สอบกฎหมายแล้ว  หนังสือแบบฝึกหัดที่คุณอ่าน  จะทำให้ผมสอบผ่านได้  ขอบคุณจริงๆ ครับ"

       ฉันยิ้ม  ยืนเก้อเขินอยู่ตรงนั้น  ชวนเขาคุยอีกเล็กน้อย  ก่อนแยกกันไป

       ฉันเดินไปขึ้นรถที่จอดรอไว้  ตอนที่แอร์เย็นเป่า  ก็รู้สึกได้ว่า  ตัวเองโชคดีกว่าคนอื่นแค่ไหน  ที่ไม่ต้องนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถเมล์ 

       จากนั้นก็นั่งนึกอีกว่าจะทำอะไรเพื่อใครได้อีกบ้าง  ฉันคิดว่าฉันไม่ใช่คนมีไหวพริบอะไร  แต่ว่าฉันเป็นผู้ฟังได้  ฉันอาจอยากฆ่าตัวตายแล้วไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร  บางทีเพื่อนร่วมชะตากรรม  อาจจะต้องการคนคุยแบบที่ฉันอยากได้ก็ได้

        แล้วจะไปหาคนอยากตายได้ที่ไหน  มีทางที่ง่ายที่สุด  คือ  เสิร์ชเอาในเว็บบอร์ดนี่แหละ  ประเภทคำถามที่ว่าทำยังไงดีอยากตาย?  หรือทุกข์จังเลย  หรือสารพัดคำถามของคนมีปัญหาทางใจนี่แหละ  คือจุดมุ่งหมายของฉัน

        ฉันเข้าไปตอบ  ไปให้กำลังใจ  ไปมอบเพลงให้  หรือกระทั่งรับเป็นเพื่อนเพื่อมาคุยกันข้างนอก  แม้จะตอบอะไรไม่ได้มาก  แต่การรับฟัง  ก็ทำให้คนกลุ่มนี้  พอประคองชีวิตต่อไปได้  ยกตัวอย่างน้องคนนี้

       "พี่คะ  หนูโดนด่าทุกวัน  ไม่ว่าจะพ่อแม่  หรือญาติผู้ใหญ่  เขาทำเหมือนหนูไม่มีจิตใจ  โง่  แล้วก็คิดอะไรไม่เป็น  ไม่ว่าหนูจะทำดีแค่ไหน  พวกเขาก็ยังไม่เห็นค่า  หนูอยากหายไปให้พ้นๆ  หายไปจากโลกนี้"

        "อย่าเพิ่งหายไปเลย  อยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อน"

         เธอเงียบไปครู่หนึ่ง  ฉันคิดว่าเธอคงจะสบายใจที่มีคนคุยด้วย  แต่ข้อความถัดมาก็ทำให้ฉันเสียวสันหลัง"

        "คอยดู  ถ้าวันไหนพวกเขาแก่ตัวลง  สู้แรงหนูไม่ได้  หนูจะด่ากลับ  เอาให้สำนึกไปเลย  ว่าเคยทำอะไรกับหนูไปบ้าง"

        "อย่าเลย  ถ้าเราทำตัวเหมือนเขา  เราจะต่างกับเขาตรงไหน  น้องรู้ไหมว่าทำไมน้องดีกว่าเขา"

        "ทำไมคะ?"

        "เพราะน้องรู้ว่าคนฟังคำด่าเสียใจแค่ไหน  แต่เขาไม่รู้  เพราะน้องรู้  น้องเลยจะไม่ทำแบบนั้น  เชื่อพี่  การรู้ผลลัพธ์  จะทำให้เราห้ามใจได้  มีเมตตาต่อคนอื่นด้วย"

        เราคุยกันต่ออีกไม่นาน  น้องเขาก็ออกจากระบบ  ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ  นึกอยากมีเวทมนตร์ติดตามชีวิตน้องเขาได้  ว่าสิ่งที่ฉันพูด  ได้เข้าไปถึงใจน้องเขาบ้างไหม  แต่ฉันก็ทำได้แค่ภาวนาให้น้องเขามีความสุขมากขึ้น  และผ่านวิกฤตนี้ไปให้ได้

        หลังจากทำความดีมาครบเจ็ดวัน  ฉันรู้สึกปลื้มใจอ่อนๆ ทุกวัน  บางวันที่การปลอบใจใครทำได้ดี  ฉันก็ปลื้มใจแรงกว่าที่ผ่านมา  ฉันเห็นค่าตัวเอง  แล้วรู้ว่าตัวเองมีค่ามากกว่าที่เคยรู้  แม้จะผิดหวังที่มาสไม่รักฉัน  แม้ว่าวันหนึ่งข้างหน้าฉันต้องสูญเสียมาสไปจริงๆ  ฉันก็ยังมีดีพอให้รักตัวเองได้ 

         บวกกับการเข้าพบหมอ  การกินยาและจิตบำบัดบ่อยๆ ทำให้ฉันต่อสู้กับอาการอยากฆ่าตัวตายได้  แล้วในที่สุดก็มีเจนมินที่เข้มแข็งอย่างในวันนี้  ถึงขนาดที่ฉันก็ไม่อยากตายอีกต่อไป

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อ่านตอนพิเศษอีก 2 ตอน ในอีบุ๊ค

ตอนพิเศษที่  1 ลูกสาวคุณกฤษณ์มีค่ากับคุณกฤษณ์แค่ไหนล่ะคะ?

ตอนพิเศษที่  2 คุณเจนมินไม่ต้องมาหาผมอีกแล้วนะครับ

ได้ที่  https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTE1MDg3MjYiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiI0MzkyNjgiO30