บทที่ 29 คนป่วยทางจิตไม่ใช่คนบ้า

       ในมุมมองของมาส

       มาสอยากเป็นส่วนหนึ่งให้คนที่เป็นซึมเศร้าเลิกอาย  และตระหนักความสำคัญของการรักษาตัว  รวมไปถึงมีคนรอบข้างที่เข้าใจคนป่วย  ปฏิบัติตัวกับคนป่วยอย่างเหมาะสม  โดยเฉพาะคนป่วยซึมเศร้าในไทยมีกว่าสี่เปอร์เซ็นต์ของประชากรไทย

        มาสโพสต์ไดอารี่ที่มาสเขียน  เพื่อไม่ให้ลืมเรื่องของเจนมินทุกช่องทางเท่าที่จำได้  ทั้งโซเชียล  เว็บบอร์ด  บล็อก  หรือที่ไหนก็ตามที่มาสคิดออก

        โดยที่มาสไม่กล้าอ่านมันซ้ำอีก  และวานให้ดีว่าพิมพ์ให้ด้วย  เพราะมาสไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว  อีกใจหนึ่งมาสกลัวว่ามาสจะเลิกเศร้า  และเลิกคิดถึงเจนมินได้แล้ว

        คนที่มีอาการมากมายไม่ได้รับการรักษา  ทำให้มีคนฆ่าตัวตายอย่างน่าเสียดาย  ทั้งๆ ที่จิตแพทย์มีทั้งยา  และมีวิธีการบำบัดอย่างเป็นรูปธรรม  ไม่ว่าโรคจะเกิดจากสภาพแวดล้อม  พันธุกรรม  หรือสารเคมีในสมอง

         เมื่อแนะนำคนอื่น  ดีว่าก็เอ่ยกับมาส  อย่างตรงไปตรงมา

        "แกก็ควรไปหาจิตแพทย์นะมาส"

        "ฉันปกติดี"

        "ถ้าปกติดี  ทำไมกินข้าวไม่ลง  นอนไม่หลับ  แล้วรอยยิ้มก็ปลอมเหมือนเจ...  หมายถึง  จอมปลอมนั่นแหละ  แกแนะนำคนอื่นได้  ตัวเองก็ควรไปรักษาเหมือนกัน"

        "เข้าใจล่ะ"

        มาสพยักหน้า  หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  อยากจะไปหาจิตแพทย์เดี๋ยวนั้นเลย  หลังพยายามนัดไม่นานนัก  มาสก็ไปโรงพยาบาล

       โรงพยาบาลที่มาสไป  อยู่ไม่ไกลจากที่ที่มาสอยู่  หมอเป็นผู้ชาย  ดูอ่อนโยน  และอายุยังน้อย  เขาสวมแว่นตา  ผิวขาว  หน้าตาดี  แค่เห็นยิ้มเขา  มาสก็สบายใจแล้ว

        "ความเศร้ามันมีสองแบบนะครับ  คุณปานจันทร์  คือเศร้าแบบปกติ  แต่คุณปานจันทร์  เศร้าแบบคนเป็นโรคซึมเศร้า  ทั้งยืดเยื้อเกินสองสัปดาห์  ใช้ชีวิตประจำวันแบบเดิมไม่ได้  อารมณ์ราบเรียบไม่ตอบสนอง  แถมยังรู้สึกผิด  รู้สึกไร้ค่า  แถมตอนนี้คุณปานจันทร์กำลังยิ้มกลบเกลื่อนด้วย"

       "มาสรู้สึกผิดน่ะค่ะคุณหมอ  มาสรู้สึกว่าตัวเองทำให้เจนมินต้องตาย  แล้วไม่ว่าจะมองไปมุมไหนของห้อง  ก็เห็นแต่ภาพเธอนั่งนอนอยู่ตรงมุมต่างๆ"

       "ครับ  หมออาจจะให้ยาต้านความเศร้าได้  ทำให้อยากอาหารได้  นอนหลับได้  แต่เราต้องทำจิตบำบัดไปด้วย

       อีกวิธีหนึ่งที่จิตแพทย์แนะนำคนไข้ก็คือ  การให้เขียนไดอารี่ทุกวัน  แต่ไม่ใช่ไดอารี่ทั่วไปนะครับ"

       "ค่ะ  คุณหมอ"

        หลายวันผ่านไป

        มาสผ่านการทำจิตบำบัดมาบ้าง  รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น  ไอ้ความคิดที่เอาแต่โทษตัวเอง  หมอก็โปรแกรมให้ใหม่ว่า  มาสทำเพราะหวังดีกับเจนมินล้วนๆ  แต่ผลลัพธ์เป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้  และทุกครั้งที่เศร้าเรื่องอะไร  ให้มาสมองหาข้อดีให้เจอ  เพื่อจะได้ไม่จมกับความคิดลบ

        ส่วนการบ้านไดอารี่  หมอให้มาสเขียนสั้นๆ ถึงอารมณ์ที่เกิดขึ้น  และใช้คำถามนำ  เช่น  วันนี้ฉันรู้สึกอย่างไร?  อะไรทำให้ฉันยิ้มได้?  อะไรทำให้ฉันเครียด?

        แต่ความพิเศษที่หมอแนะนำคือ  ให้เขียนสองหัวข้อนี้ด้วย  หนึ่ง  อะไรคือสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันและฉันอยากขอบคุณ  และสอง  สิ่งที่ฉันอยากลองทำในวันพรุ่งนี้

        หมอและนักเขียนในอินเทอร์เน็ตบอกว่า  มันไม่ใช่การหลอกตัวเองให้คิดดี  แต่เป็นการกำหนดให้เราคิดอะไรดีๆ และเมื่อนั้นสิ่งดีๆ ก็จะเกิดตามมาจริงๆ

        มาสจึงเริ่มต้นวันใหม่  ด้วยการเขียน  ว่ามาสจะสร้างความสุขให้ตัวเอง  ได้ด้วยการมองหาข้อดีให้ตัวเอง

        เขียนว่าคนที่มาสรัก  ก็รักมาส  แม้ว่าเจนมินจะไม่อยู่แล้วก็ตาม  หรือเขียนว่าหลังอาบน้ำ  ความหดหู่จะเปลี่ยนเป็นสดชื่น  พอเขียนไปได้หลายวัน  โลกของมาสสดใสขึ้น  ด้วยการเขียนไดอารี่นี้

        แต่หมอก็กำชับว่าอย่าลืมกินยา  เพราะแรกๆ ยาในเลือดอาจจะช่วยพยุงอาการอยู่  แต่วันที่ยาในเลือดหายไป  มาสอาจกลับมาซึมเศร้าอีก  และที่แย่กว่านั้น  คือ  ผู้ป่วยบางคนก็คิดสั้นอยากฆ่าตัวตาย

        วันนี้ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ที่มาสไปเผยแพร่ผลงานทางโลกออนไลน์แล้ว  ผลลัพธ์น่าพึงพอใจ  เพราะในคอมเมนต์บอกว่า  หลายคนยอมออกจากบ้านไปหาจิตแพทย์  บางคนพาคนในครอบครัวไป  คนไข้สารภาพว่าคิดอยากฆ่าตัวตาย  และพวกเขาก็ช่วยคนป่วยไว้ได้ทัน  ก่อนจะสายไป

        มาสระบายยิ้มดีใจ  หัวใจพองฟู  แล้วนึกอุทิศกุศลอันน่าชื่นใจนี้ให้เจนมิน  ขอให้เธอพ้นจากความทุกข์ร้อนตามความเชื่อของศาสนามาส

        มีคนคอมเมนต์ถามมาสว่า  ควรพูดหรือไม่ควรพูดคำไหนกับคนป่วยบ้าง  มาสสรุปให้เขาสั้นๆ ดังนี้

        สิ่งที่ควรพูดคือ  :  เธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ , เธอเก่งมากที่สามารถก้าวข้ามเรื่องเลวร้ายมาได้ , ฉันเชื่อว่าเธอจะดีขึ้น , หรือบอกรักเขา

        สิ่งที่ไม่ควรพูด : เลิกเศร้าได้แล้ว , เรื่องมันแค่นี้เอง , เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง , สู้ๆ นะ , พยายามขึ้นอีกนิดนะ

        นอกจากนั้น  นอกจากพูด  เรายังทำได้อีกหลายอย่าง  เช่น  มีเวลาให้กับเขาด้วยการทำกิจกรรมร่วมกัน  แค่กินข้าวด้วย  ก็เติมเต็มหัวใจได้แล้ว  การมอบของขวัญเนื่องในวันพิเศษ  เพราะมันเป็นการแสดงออกว่ารัก  การช่วยงานอาจเป็นการช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แต่เขาจะรู้สึกดีที่มีคนแสดงออกว่ารักและใส่ใจ  และสุดท้าย  คือ  การโอบกอด  สัมผัสทางร่างกาย

        ทั้งหมดนี้มาสไม่ได้คิดเอง  แต่ย่อยมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง  ที่ผู้เขียนเป็นจิตแพทย์รักษาโรคซึมเศร้า  ท่านคงเห็นมาหลายต่อหลายเคสแล้วละ  มาสขออุทิศงานเขียนทั้งหมดให้เจนมิน  ผู้เป็นที่รักของพวกเราตลอดกาล

        ที่จริงมีอีกเรื่องที่มาสอยากบอกคนอื่น  นั่นคือคนป่วยทางจิตไม่ใช่คนบ้า  พูดจาไม่รู้เรื่องเสมอไป  แค่เป็นอาการหนึ่งของโรค  เหมือน  การไอ  การปวดหัว  นั่นเอง

        ตอนที่มาสมาหาจิตแพทย์  ในแผนกจิตเวชมีคนนั่งอยู่เต็ม  มีคนทุกเพศ  ทุกวัย  และทุกคนก็ดูเหมือนคนปกติ  มีการวัดความดัน  ชั่งน้ำหนักเหมือนแผนกอื่น  ส่วนคนที่ดูแลตัวเองไม่ได้ก็จะมีผู้ดูแลมาเป็นเพื่อน

       จะว่าไปแม้จะดูแลตัวเองได้แบบมาส  ดีว่าก็เคยมาเป็นเพื่อน  ป้าที่นั่งข้างๆ เราชวนคุย  และมาสก็อยากคุยเพื่อฆ่าเวลา

       "ลูกป้าเขาเชื่อว่าตัวเองเป็นองค์เทพกลับชาติมาเกิด  แถมมีเสียงแว่วสั่งให้ทำโน้นทำนี่  บางครั้งเขาจับมีดจะฆ่าคนเลยนะ

        ป้าเลยส่งเขามานอนโรงพยาบาล  ถูกมัดมือติดเตียง  จนยอมให้ความร่วมมือกันรักษา  แต่มีอยู่วันหนึ่งเขาหนีออกจากวอร์ด  ด้วยการปีนหน้าต่าง

        เขาเล่าว่า  ถ้าเขาเป็นองค์เทพจริง  หน้าต่างนี้ต้องเปิดออกให้เขาอย่างง่ายดาย  เขาก็อธิษฐาน

        แต่  เปิดไม่ออกจ้ะ

        เขาเลยรู้ตัวว่าเขาคิดไปเอง  เลยหันมากินยา  เลิกฟังเสียงในหัว  แล้วใช้ชีวิตปกติได้"

        "โห  คุณป้าโชคดีจังเลยนะคะ  แถมลูกคุณป้าก็ฉลาดด้วย"

        มาสชื่นชม  แล้วหันไปเห็นว่ามีคนอื่นแอบฟังอยู่ด้วย

        "ส่วนผมน่ะ  ติดยาครับ  มาบำบัดห้าครั้งแล้ว  แต่ผมก็กลับไปเสพยาทุกครั้ง  จนผมเกิดมานะขึ้นมาว่า  ถ้าผมติดยาอยู่แบบนี้  สาวที่ผมชอบ  เขาคงไม่เหลียวแล

         ผมเลยเลิกยาอย่างจริงจัง  ส่วนวันนี้ผมมาตามหมอนัดในรอบหกเดือน  สำหรับผม  ผมคิดว่าตัวเองเลิกยาได้แล้วล่ะ"

        ชายผมยาวสวมกางเกงยีนส์ขาดๆ เอ่ยกับพวกเขา  น้ำเสียงอ่อนโยน  ขัดกับบุคลิกเซอร์ๆ ของเขา

        พวกเราแลกเปลี่ยนความเห็นกันอีกมากมาย  จนกระทั่งถึงเวลาพบจิตแพทย์

         มาสว่ามาสได้เพื่อน  ได้รับความเอื้ออารี  ความเข้าใจจากเพื่อนมนุษย์  โลกนี้น่าอยู่ขึ้น  มาสอยากให้คุณได้รู้จักโลกอีกใบจากใครอีกคน  แล้วเราจะเข้าใจคนอื่นมากขึ้น  มีความสุขมากขึ้น  อภัยกันได้มากขึ้น