Home / LGBTQ+ / รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles) / บทที่ 26 เรามาส่งเจนมินด้วยรอยยิ้มกันเถอะ

Share

บทที่ 26 เรามาส่งเจนมินด้วยรอยยิ้มกันเถอะ

Author: Me.Daisy
last update publish date: 2026-06-24 17:30:04

       ในมุมมองของมาส

       มาสขอร้องสราญเป็นครั้งสุดท้าย  ขอเข้าไปหาเจนมินเพื่อร่ำลา  สราญบอกมาสว่า  เมื่อคุณเดชไปเตรียมสถานที่จัดงานศพ  สราญจะโทรบอกมาส

         มาสรออยู่ที่ลานจอดรถนาน  เสียงรถเข้าออกค่อยๆ เลือนหายไปจากโสตประสาทของมาส  มาสได้ยินแต่เสียงเจนมินพูด  เจนมินหัวเราะอยู่ในหัว  คนคนนั้นจะพูดมากเฉพาะกับคนที่สนิทเท่านั้น

        เสียงที่แท้จริงที่มาสได้ยินในตอนนี้  คือเสียงลมหายใจของมาสเอง  มันดังเพื่อแสดงว่า  ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน  แต่มาสก็ยังอยู่  ยังไม่ตาย  แต่อยู่อย่างทรมาน  และด้วยความรู้สึกผิด

       มาสยืนอยู่นาน  จนตัวทั้งตัวกลายเป็นก้อนหิน  ก้อนหินที่เจ็บปวดได้

       มาสไม่ได้ร้องไห้  ไม่มีเสียงสะอื้น  มีแต่ห้วงลมหายใจขาดช่วง  ทุกครั้งที่มาสคิดถึงเจนมิน  ใจมาสเหมือนจะขาด  เหมือนจะตายตามไป  แต่ที่เจ็บกว่านั้นคือ  มีแต่ความแสบร้อนกลางอก  ที่เอายาที่ไหนมาบรรเทาไม่ได้  และไม่สามารถตายตามไปได้

       มาสยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู  รูปพักหน้าจอเป็นรูปดวงจันทร์เต็มดวง  มันเป็นภาพที่เจนมินถ่ายมาให้จากห้องนอนของเธอ  ทุกครั้งที่มองภาพนี้  มาสจะนึกถึงคนถ่ายเสมอ  ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เจนมินกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมาส  อย่างกลมกลืนและแยกไม่ออก

      มือเจ้าปัญหากดเข้าไปในแอปไลน์  ข้อความล่าสุดของเจนมินเขียนว่า 'รออยู่นะ'  เหมือนเจนมินโกหกที่เธอไม่ได้รออยู่แล้ว  และมาสเองก็ไม่ได้ตอบเธอ  ถ้ามาสแคร์เธอกว่านี้  ข้อความทั้งหมด  มาสคงจะตอบเธอ  ไม่อ่านแล้วปล่อยไปทั้งอย่างนั้น

       มาสสะอื้นอีกครั้ง  เมื่อคิดว่าตัวเองไม่ให้ความสำคัญกับเจนมินที่แสนดี  เจนมินที่รักมาสคนเดียว  ไม่ว่ามาสจะทำตัวน่ารังเกียจขนาดไหน

      มาสอยากบอกเธอว่า  ตอนนี้เจนมินได้คะแนนเต็มร้อยในใจมาสแล้วนะ

      มาสเลื่อนรูปภาพเจนมินขึ้นดู  แล้วพบของขวัญชิ้นสุดท้ายจากเธอ  นั่นคือเจนมินแอบเอาโทรศัพท์ของมาสไปถ่ายเซลฟี่ตัวเอง  ในมุมที่หลากหลาย

       มาสคิดถึงใบหน้าสวยที่ดูเศร้าสร้อย  รอยยิ้มปลอมๆ ที่เธอปั้น  เพื่อทำให้คนอื่นสบายใจ  เธอถึงกับส่งมือรูปหัวใจมาให้มาสทางรูปภาพ

       มาสทนไม่ไหวอีกต่อไป  น้ำตาแห่งความเศร้าโศกไหลทะลักออกมา  มาสทรงตัวไม่อยู่  คุกเข่าลงกับพื้น  สะอื้นอย่างแรง  เลิกสนใจสายตาคนรอบข้าง  ถ้าเพียงมาสย้อนเวลากลับไปได้  มาสจะเลือกเจนมิน  คนที่รักมาส  และมาสก็รักเธอมากที่สุด

       เวลาแต่ละนาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า  มาสร้องไห้จนสะเทือนไปทั้งตัว  ก่อนที่ความเงียบงันจะกัดกินหัวใจ  มีแต่ความเศร้า  แต่ไม่อาจใช้น้ำตาระบายมันได้อีกต่อไป แล้วสราญก็โทรมา

      "พี่มาสคะ  มาหาเจนมินเถอะค่ะ"

       มาสพยุงร่างอันหนักอึ้งไปหาเจนมิน  ในห้องมีเพียงเราสามคน  คือ  มาส  สราญ  และร่างไร้วิญญาณของเจนมิน

       ผ้าขาวปิดหน้าเจนมินจนมิด  ทำให้ใจมาสแทบสลาย  ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นความจริง  มาสเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ใช้มือสั่นเทาเปิดผ้าคลุมหน้าออก

        เป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้  ที่มาสจ้องหน้าเจนมิน  กลัวตัวเองจะลืมใบหน้าสวยนี้  กลัวจะเลิกเศร้า  กลัวจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีก

       "พี่มาสคะ  เราต้องไปแล้วค่ะ  คุณท่านมารับเจนมินไปวัดแล้ว  ก่อนที่ท่านจะมา"

       "ไม่...ไม่จริง  เจนมินยังไม่ตาย"

        มาสร้องไห้  ไม่อาจรับความจริงนี้ได้

        "พระท่านว่า  ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน  ความตายเป็นของยั่งยืน  อันเราจะพึงตายเป็นแท้  ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุดรอบ  ชีวิตของเราเป็นของไม่เที่ยง  ความตายของเราเป็นของเที่ยง  ควรที่จะสังเวช"

         เหมือนมาสจะสงบลงจากบทสวดมนต์ที่สราญยกมาอ่านให้ฟัง  น้ำตาแห้งเหือด  รู้ว่าวันนี้เป็นคิวของเจนมิน  อีกไม่นานก็จะเป็นคิวของมาส

         วันรุ่งขึ้นมาสแต่งชุดดำแฝงตัวเข้าไปในงานศพเจนมิน  โดยที่คุณกษิดิ์เดชไม่ทันสังเกต  เพราะแขกเหรื่อมากมาย  เข้ามาแสดงความเสียใจกับท่าน  และหลายครั้งที่ท่านเหม่อลอย  จนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

         ในมุมปลอดของงาน  มาส  พลอย  ดีว่า  และเพื่อนๆ  รวมถึงรุ่นพี่มารวมตัวกันในงาน  มาสไม่อยู่ในอารมณ์จะคุยกับใคร  แต่ก็ได้ยินบทสนทนาทั้งหลาย

         พลอยเริ่มต้นก่อน

        "น้องเจนมินก็ดูปกติดี  พลอยไม่ยักรู้ว่าน้องเจนมินเป็นโรคซึมเศร้า"

       "แถมเป็นโรคหัวใจด้วย"

       อันนี้ดีว่าให้ข้อมูล

       "เห็นว่าได้มาจากทางแม่ของน้อง"

       "แต่เราสังเกตว่าน้องเจนมินมีแววตาเศร้าๆ  เหมือนอมทุกข์อยู่ตลอดนะ  เวลายิ้มดูก็รู้ว่าแสร้งยิ้ม"

       มาสอดรนทนไม่ได้  เลยพูดขึ้นบ้าง

      "ถ้าเราทำดีกับเจนมินมากกว่านี้  เจนมินก็คงยังมีชีวิตอยู่  มานั่งกินส้มตำพริกสิบเม็ดกับพวกเรา"

        มาสพยายามทำให้ดูตลก  ทำบรรยากาศให้ผ่อนคลาย  แต่ทุกคนกลับส่งสายตาสงสารมาให้มาส

       "อย่ามองมาสแบบนั้น  มาสเริ่มทำใจได้แล้ว"

        ดีว่าเข้ามากอดมาส  ที่พยายามทำตัวเข้มแข็ง  แล้วคนอื่นๆ ก็เข้ามากอดมาส  จนวงเราใหญ่ขึ้น

        น้ำตามันไหลออกมาเอง  มาสใช้หลังมือปาดออก  ไม่กลัวเครื่องสำอางจะเลอะเทอะ  เพราะมาสไม่ได้แต่งหน้ามา  แค่หวีผมก็หนักหนามากพอแล้ว

       "เรามาส่งเจนมินด้วยรอยยิ้มกันเถอะ"

        มาสพูดออกมาเอง  บัดนี้ความเศร้าจางหายไป  แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาดีที่มีต่อเจนมิน  อย่างน้อยๆ เธอจะได้ไม่ต้องไปอย่างเป็นห่วง  แม้ว่าตามความเชื่อแล้วเธอจะไปไม่ดี  แต่มาสจะทำบุญให้เธอบ่อยๆ

       มาสรู้แค่ว่า  บทสวดมนต์บางบทมีอิทธิฤทธิ์แรง  ในแง่ที่ทำให้หูตาสว่าง  ให้เกิดแก่คนท่องบ่น  ทำให้หายเศร้า  ทำให้จิตใจสงบ  มาสเองก็ไม่รู้ว่าบุญที่อุทิศให้เจนมิน  จะทำให้เธอหายทุกข์ร้อน  หรือเป็นสุขขึ้นไหม แต่ที่แน่ๆ คนสวดย่อมเป็นสุขขึ้น

        มาสสวดบทพิจารณาสังขาร  ที่สราญท่องให้ฟังเมื่อคืนก่อน  อ่านหลายรอบ  ก็รู้สึกเหมือนเป่าลมเย็นใส่ใจตัวเอง  และวางทุกข์ลงได้บ้าง  ตอนนี้มาสจะอนุญาตให้ตัวเองดีขึ้น  เพราะกลัวว่าเจนมินจะมองมาด้วยความเป็นห่วง

         ตอนกลางวันมาสเดินเข้าไปในโบสถ์  กราบพระพุทธรูปอันมีรอยยิ้มประดับพระพักตร์เสมอ  มาสเกิดแรงบันดาลใจอยากมีความสุขเหมือนพระองค์ท่าน

        แท้ที่จริงแล้ว  เราไม่อาจสุขเพราะคว้าอะไรมาเป็นของตนได้  แต่สุขได้เพราะสละคืน  เหมือนตอนที่พระโพธิสัตว์สละพระชายาและพระราชโอรส  ออกบวช  แล้วได้ความพ้นทุกข์เป็นที่สุด

        แถมพระองค์ท่านยังมีพระหทัยกว้างขวางพาคนข้ามโอฆะตามได้ไม่เลือกหน้า  มีชีวิตติดดินจนวาระสุดท้ายของชีวิต

        มาสคิดว่าพระปฏิมาทำให้มาสตาสว่าง  สละความหวงทุกข์ออก  สละทั้งเจนมินและพี่กฤษณ์  แล้วมีความสุขกับตัวเอง  แม้ไม่รู้ว่าทำอย่างไรจะพ้นทุกข์  แต่เราต้องเริ่มจากสละก้อนเหนียวกลางอกนี้ให้ได้ก่อน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บันทึกของเจนมิน วันที่ 1-3

    บันทึกของเจนมิน วันที่ 1ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความงวงนอน เหมือนสมองถูกทาบทับไปด้วยหมอกฝ้า จนไม่อาจคิดอ่านอะไรได้เหมือนปกติ ฉันไม่ชอบความเฉื่อยชาเหล่านี้ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้สิ่งแรกที่ทำให้ฉันเครียด คือ พ่อ พ่อเห็นคะแนนสอบปลายภาคของฉันด้วยแววตาเฉยเมย ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นโทสะก้อนใหญ่ ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ทำให้พ่อพอใจนักเรื่องเรียน แต่ฉันก็มีดีเรื่องอื่น เช่นว่า..เช่นว่า..ไว้นึกออกฉันจะเขียนลงไปสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกดีในวันนี้ คือฉันเจอแมวหน้าตาขี้ริ้วขี้เร่ห์ ตรงใต้ตึกคณะ มันผอมโซ และเป็นเพียงลูกแมวที่ไม่รู้ว่าแม่หายไปไหน ฉันเข้าใจความอ้างว้างนี่ดี เลยซื้ออาหารเปียกให้มัน มองดูเจ้าเหมียวเลียอาหารจนหมด มันเข้ามาคลอเคลียร์ฉัน ความรู้สึกที่ว่าฉันเป็นคนสำคัญ มันก็ดีอย่างนี้เองบันทึกของเจนมิน วันที่ 2สิ่งดีๆที่ฉันอยากขอบคุณ เกิดขึ้นตอนฉันเล่นโซเชียลมีเดีย เห็นเด็กๆในทวีปห่างไกล เนื้อตัวมอมแมม&nbs

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 30 ตอนจบที่แท้จริง(ตอนจบ)

    ฉันนั่งมองเสี้ยวหน้าของมาสด้วยความหลงใหล ไม่รู้ว่า ถ้าเราคบกันสักสามสิบปี ฉันจะรักเธอน้อยลงไหม? แต่ตอนนี้ฉันรักเธอ และอยากให้เธอฟื้นสักที แสงแดดสาดส่องลงบนเปลือกตาของเธอ ทำความระคายเคืองให้สุดที่รักของฉัน มันเป็นแบบนี้มาเดือนหนึ่งแล้ว แล้วเปลือกตาก็ค่อยๆ ขยับ ลืมตาขึ้น มาสตื่นแล้ว! มาสหันมามองรอบๆ ตัว แล้วก็ทำหน้าตกใจเมื่อเห็นฉัน "เจนมิน! เจนมินจริงด้วย เกิดอะไรขึ้น มาสตายไปเจอเจนมินได้ไง?" "ใครตาย ไม่มีใครตายทั้งนั้น มีแต่มาสนั่นแหละที่สลบไปหนึ่งเดือน" "ห้ะ?" "ใช่ เราต้องคุยกันยาวเลย" "ถ้าอย่างนั้น ที

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 29 คนป่วยทางจิตไม่ใช่คนบ้า

    ในมุมมองของมาส มาสอยากเป็นส่วนหนึ่งให้คนที่เป็นซึมเศร้าเลิกอาย และตระหนักความสำคัญของการรักษาตัว รวมไปถึงมีคนรอบข้างที่เข้าใจคนป่วย ปฏิบัติตัวกับคนป่วยอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะคนป่วยซึมเศร้าในไทยมีกว่าสี่เปอร์เซ็นต์ของประชากรไทย มาสโพสต์ไดอารี่ที่มาสเขียน เพื่อไม่ให้ลืมเรื่องของเจนมินทุกช่องทางเท่าที่จำได้ ทั้งโซเชียล เว็บบอร์ด บล็อก หรือที่ไหนก็ตามที่มาสคิดออก โดยที่มาสไม่กล้าอ่านมันซ้ำอีก และวานให้ดีว่าพิมพ์ให้ด้วย เพราะมาสไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว อีกใจหนึ่งมาสกลัวว่ามาสจะเลิกเศร้า และเลิกคิดถึงเจนมินได้แล้ว คนที่มีอาการมากมายไม่ได้รับการรักษา ทำให้มีคนฆ่าตัวตายอย่างน่าเสียดาย ทั้งๆ ที่จิตแพทย์มีทั้งยา และมีวิธีการบำบัดอย่างเป็นรูปธรรม ไม่ว่าโรคจะเกิดจากสภาพแวดล้อม พันธุกรรม หรือสารเคมีในสมอง

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 28 สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ สราญ

    ในมุมมองของสราญ สราญเป็นคนมีระเบียบแบบแผนมาตั้งแต่เด็กๆ เสื้อผ้าต้องรีดจนเรียบ เรียงกันตามสี ไล่จากสีอ่อนไปสีเข้ม สราญแบ่งเวลาอย่างชัดเจน และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ตอนคบกับยีนส์ ยีนส์ชอบบอกว่า ให้สราญผ่อนปรนกับตัวเองลงบ้าง แต่เวลาอ่านหนังสือ เวลาออกกำลังกาย สราญไม่เคยสละให้ยีนส์เลย นั่นแหละ ยีนส์ถึงได้สะสมความน้อยใจเอาไว้ และปะทุออกมา อย่างที่ทุกคนเห็น แต่ตอนนี้ เวลาที่สราญจัดสรรอย่างพอเหมาะ กลับกลายเป็นเวลาที่สราญเห็นหน้าคนหนึ่งลอยมาตลอดเวลา นั่นคือใบหน้าของพี่ดีว่า ตอนยิ้ม ตอนยียวน ตอนโกรธ ตอนใจลอย หรือตอนทำหน้าเฉยๆ ทุกโมเมนต์ปรากฏในหัวสราญ จนไม่เป็นอันทำภารกิจตามตารางงาน แถมการฝึกซ้อมทำอาหารกับแม่เทียนในวันนี้&n

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 27 มาสเขียนไดอารี่ฉบับนี้ขึ้น เพื่อไม่ให้ตัวเองลืมเรื่องของคนพิเศษในใจมาส

    มาสเขียนไดอารี่ฉบับนี้ขึ้น เพื่อไม่ให้ตัวเองลืมเรื่องของคนพิเศษในใจมาส คนที่ชื่อเจนมิน มาสตื่นขึ้นมาด้วยสภาพแฮงก์ โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งข้างกาย สัมผัสแรกที่เห็นหน้าเธอ คือเจนมินสวยจนชวนหลงใหล ประเภทอยากตามตื๊อเป็นแฟนตลอดไป คำแรกที่เธอพูดกับมาสคือ 'สวยจัง' เธอคงไม่รู้ว่า เธอก็สวยไม่แพ้ใคร แววตาเศร้าสร้อยทำให้มาสอยากปกป้อง และที่น่าแปลกคือเธออยากรับผิดชอบคืนนั้นของเรา แน่นอนว่ามาสหัวเราะ เพราะสมัยนี้เขาไม่คิดแบบนั้นกันแล้ว เธอเข้ามาป้วนเปี้ยนรอบๆ ตัวมาส หาข้ออ้างมาเจอด้วยการรับน้องบ้าง อยากหาเพื่อนกินข้าวบ้าง เธอไม่เคยหยุดพยายาม ที่จะรู้จักมาสให้มากขึ้น จนกระทั่งมีคนบอกเธอว่า มาสเป็นเมียน้อยคนอื่น มาสไม่เคยอายเรื่องระหว่างมาสกับพี่กฤษณ์ แต่ตอนนั้นมาสอายเ

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 26 เรามาส่งเจนมินด้วยรอยยิ้มกันเถอะ

    ในมุมมองของมาส มาสขอร้องสราญเป็นครั้งสุดท้าย ขอเข้าไปหาเจนมินเพื่อร่ำลา สราญบอกมาสว่า เมื่อคุณเดชไปเตรียมสถานที่จัดงานศพ สราญจะโทรบอกมาส มาสรออยู่ที่ลานจอดรถนาน เสียงรถเข้าออกค่อยๆ เลือนหายไปจากโสตประสาทของมาส มาสได้ยินแต่เสียงเจนมินพูด เจนมินหัวเราะอยู่ในหัว คนคนนั้นจะพูดมากเฉพาะกับคนที่สนิทเท่านั้น เสียงที่แท้จริงที่มาสได้ยินในตอนนี้ คือเสียงลมหายใจของมาสเอง มันดังเพื่อแสดงว่า ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน แต่มาสก็ยังอยู่ ยังไม่ตาย แต่อยู่อย่างทรมาน และด้วยความรู้สึกผิด มาสยืนอยู่นาน จนตัวทั้งตัวกลายเป็นก้อนหิน ก้อนหินที่เจ็บปวดได้ มาสไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีเสียงสะอื้น มีแต่ห้วงลมหายใจขาดช่วง ทุกครั้งที่มาสคิดถึงเจนมิน ใจมาสเหมือนจะขาด เหมือนจะตายตามไป แต่ที่

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 25 สราญ ฉันยังไม่เคยบอกรักลูกฉันเลย

    หมายเหตุ *** มีฉากรุนแรงสูง ผู้อ่านที่จิตใจอ่อนไหวควรได้รับคำแนะนำ ฉันถามเอไอแล้ว ว่าฆ่าตัวตายด้วยวิธีไหนเจ็บน้อยที่สุด แต่เอไอไม่ตอบ ทั้งๆ ที่รู้แต่ก็ไม่ตอบ มันน่าโมโหไหมละ ฉันคิดถึงแม่ บางทีถ้าฉันตาย ฉันอาจไปอย

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 24 มาสขอให้เจนมินเลิกมาหามาส แล้วมูฟ ออนไปต่อเถอะนะ

    เรามาถึงหน้าหอพักของมาส แล้วนั่งรอกันครู่ใหญ่ พี่ดีว่าบอกเราว่า คุณกฤษณ์ส่งข้อความหามาส จะมาหาเธอวันนี้ แต่พี่ดีว่าแอบลบข้อความนั้น แล้วนัดมาสให้มาเจอกับฉัน และมาสก็ตอบตกลง รถตู้ของพ่อปิดฟิล์มส

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 23 สู้ไม่สู้?

    คุณกฤษณ์ส่งข่าวมาบอกมาส ว่าคุณสุนิตาแท้ง เธอไม่ได้สบายใจ หรือดีใจ ที่รู้ว่าเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องเสียไป จากความเครียดของแม่ ที่มาสเป็นคนมีส่วน ฉันต้องมาหามาสทุกคืน เพื่อมาดูเธอกินข้าวและเข้า

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 22 หนูอยากวาดรูป แล้วพ่อก็ห้ามหนูไม่ได้ด้วย

    วันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ ปกติฉันจะไปคลุกอยู่ที่ห้องของมาส แต่วันนี้ ฉันมีภารกิจสำคัญ นั่นคือ ภารกิจทวงคืนไอแพด ฉันรอให้พ่อเดชอยู่ตามลำพังในห้องนั่งเล่น แล้วทำหน้าตาน่าสงสาร เหมือนที่ชอบทำเวลาจะรบกวนใคร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status