บทที่ 25 สราญ ฉันยังไม่เคยบอกรักลูกฉันเลย

หมายเหตุ *** มีฉากรุนแรงสูง  ผู้อ่านที่จิตใจอ่อนไหวควรได้รับคำแนะนำ

      ฉันถามเอไอแล้ว  ว่าฆ่าตัวตายด้วยวิธีไหนเจ็บน้อยที่สุด  แต่เอไอไม่ตอบ  ทั้งๆ ที่รู้แต่ก็ไม่ตอบ  มันน่าโมโหไหมละ  ฉันคิดถึงแม่  บางทีถ้าฉันตาย  ฉันอาจไปอยู่บนสวรรค์เหมือนแม่  ได้นอนตักนางฟ้า  ได้ฟังเสียงดนตรีรื่นหู  มีหน้าตาผิวพรรณแบบนางฟ้า  ก็ไม่เลว

      แต่ฉันก็มีลางสังหรณ์  ว่าถ้าตายแบบฆ่าตัวตาย  จะได้ไปอยู่รวมกับพวกที่ทำความดีสะสมไว้มากมายหรือเปล่า  มันเป็นการทำร้ายจิตใจพ่อแม่  ฉันจึงสืบค้นทางอินเทอร์เน็ต

       เท่าที่จับประเด็นได้  ทางศาสนาพุทธบอกว่า  ถือเป็นกรรมหนัก  แม้จะฆ่าตัวเองก็ตาม  การฆ่าตัวตายไม่ใช่การหนีทุกข์  แต่เป็นการสร้างทุกข์ต่อไป  หลังตายจะไปเกิดในอบายภูมิ  เพื่อเผชิญทุกข์แบบซ้ำๆ

      ฉันขนลุกซู่  เมื่อพบว่าฉันจะจมอยู่ในทุกข์  เรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ  แต่ฉันไม่อยากอยู่ในสถานที่เดิมๆ เจอมาส  แล้วกลับไปทรมานใจทุกวัน

     ความหนักทึบทางใจ  กดฉันให้ซึมเศร้า  ไม่อยากมีชีวิตอยู่  มีแต่อยากตัดไฟแต่ต้นลม  อยากหายไปจากสถานการณ์นี้  ฉันจึงเลือกที่จะจบชีวิตบัดซบแบบนี้ลง  ช่างหัวมัน  ขอแค่ไม่ต้องเห็นภาพบาดตา  ตอนมาสแต่งงานกับคุณกฤษณ์  โพสต์โมเมนต์ตอนวันพิเศษ  ตอนไปเที่ยวกัน  ฉันก็ถือว่าฉันจะได้ไม่ต้องร้องไห้ตามลำพังอีก

      การถูกมาสปฏิเสธเหมือนไฟเผาจนมอดไหม้  มันแสบร้อนในอก  จนต้องดิ้นพล่านด้วยความทุกข์ทรมาน  ฉันตีอกตัวเองซ้ำๆ อย่างแสบลึก  ราวกับถูกพริกทาแล้วจุดไฟเผา

      ไม่ว่าจะเดินไปอาบน้ำ  นั่งกินข้าว  หรือล้มตัวลงนอน  ในอกก็หมองไหม้  จนฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป  ความตายคงเป็นทางเดียวที่จะยุติมันได้  ฉันภาวนาขอให้ตายแล้วไม่ต้องเกิดอีก  ฉันขอเลือกที่จะเชื่อว่าตายแล้วหายทุกข์

      ฉันแอบซื้อยานอนหลับมาจากร้านขายยา  พร้อมกับคำโกหกว่าซื้อไปฝากแม่  และมีใบสั่งยาปลอมๆ ที่ฉันเคยเห็นหมอเขียนให้พ่อ

       ตอนแรกฉันก็รู้สึกสบายดี  แค่อิ่มที่กินยาเข้าไปเป็นกำมือ  แต่จู่ๆ  ฉันก็คลื่นไส้  มึนงง  เวียนหัว  รู้สึกแน่นหน้าอก  เหงื่อออกมาก  แถมมือเท้าเย็น

      เสียงในหัวเงียบลง  ฉันนึกถึงหน้ามาส  ตอนที่ฉันคุยกับเธอ  ตอนเธอปฏิเสธฉัน  แล้วเธอก็หันไปกอดแขนคุณกฤษณ์  แล้วฉันก็นึกถึงแม่  แม่ที่ปลอบประโลมฉันว่า  ฉันจะต้องไม่เป็นอะไร

     ร่างกายฉันชักกระตุก  ฉันปวดท้อง  สิ่งรอบตัวเริ่มหายไปจากความรับรู้  ฉันรู้สึกเหมือนจมลงในน้ำ  ฉันเห็นตัวเองนอนอยู่  เหมือนตัวฉันหลุดออกจากร่าง....

.

.

     ในมุมมองของสราญ

     สราญรู้ดีว่าช่วงนี้  เจนมินค่อนข้างอ่อนไหว  และกินอะไรมากจนผิดปกติ  แต่สราญก็ยังซื้อขนมมาฝาก  เพราะมันเป็นข้ออ้างเดียว  ที่สราญจะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนเจนมิน  สราญเข้าห้องไปโดยไม่เคาะ

      "เมอแรงก์อร่อยๆ จ้า"

      สราญมองเข้าไปในห้องสลัว  เห็นว่ามีกลุ่มก้อนอะไรกองอยู่  เลยเปิดไฟ  แล้วพบว่า

      เจนมินนอนอยู่บนพื้น  น้ำลายไหลจากมุมปาก  เธอนิ่งเหมือนไม่หายใจ  ไม่ตอบสนองใดๆ  แม้สราญจะเรียกเธอยังไงก็ตาม  มีเพียงขวดยาที่ตกอยู่บนพื้น

     "ขอร้องล่ะ  อย่าตายนะเจนมิน  เธอจะตายไม่ได้นะเจนมิน"

      สราญเลยวิ่งไปตามคนมาช่วย  พวกผู้ชายช่วยกันหามเธอไปส่งโรงพยาบาล  คุณกษิดิ์เดชตกใจจนหน้าซีด

     "เกิดอะไรขึ้นกับเจนมิน  ใช่ผู้หญิงที่มีปัญหาและเจนมินรักเธอมากหรือเปล่า?"

    "ค่ะ"

     สราญร้องไห้  ไม่กล้าวัดว่าเจนมินยังหายใจหรือเปล่า  ใบหน้าเธอนิ่งสนิท  จนน่าใจหาย  และสราญไม่รู้จะทำอย่างไร

    "โทรหาเธอ"

     "คะ  คุณท่าน?"

     "เจนมินอาจต้องการกำลังใจ"

     "ค่ะ"

      สราญโทรบอกข่าวให้พี่มาสรู้  และเธอก็กำลังไปเจอเราที่โรงพยาบาล

      บุคลากรทางการแพทย์เข็นเธอเข้าห้องฉุกเฉิน  และกั้นไม่ให้ญาติผู้ป่วยเข้าไป  สราญสวดมนต์  นึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์  ส่วนคุณกษิดิ์เดชก้มหน้า  ยกมือปิดหน้า  คนอื่นดูร้อนใจไม่แพ้กัน

      แล้วมาสก็มาถึง  เธอหน้าซีดตัวสั่น  รอคอยอยู่หน้าห้องฉุกเฉินพร้อมพวกเรา

     "เจนมินไปหาเธอ  แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องนี้ขึ้น?"

     "มาส...มาสขอโทษ"

     "เธอก็รู้ว่าเจนมินเป็นโรคซึมเศร้า  เป็นโรคหัวใจ  เธอรู้ดีทุกอย่าง  แล้วเธอมาทำอย่างนี้กับลูกสาวฉันได้ยังไง?

      ยัยเด็กคนนี้ไม่เคยยิ้มแบบจริงใจเลยสักครั้ง  ยกเว้นตอนคิดถึงเธอ  แต่เธอก็ยังไม่ถนอมรอยยิ้มนี้ไว้  แล้วบีบให้ลูกสาวของฉันต้องฆ่าตัวตาย"

     "คุณคะ  พอเถอะค่ะ"

     คุณนิจปรามสามีของเธอ  แต่เขามาถึงจุดเดือด  และไม่อาจเงียบเฉยได้อีกต่อไป

     "ถ้าลูกฉันตาย  ฉันจะอยู่ยังไง  ถ้าลูกฉันตายเธอก็คงยิ้มได้เหมือนเดิม  เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แต่ครอบครัวเราต้องสูญเสียลูกสาวสุดที่รักไปตลอดกาล  เธอจะรับผิดชอบยังไง?  ไหนเธอตอบมาสิ"

    "มาสไม่ได้ตั้งใจ  มาสแค่อยากให้เจนมินมูฟออน  อยากให้เจนมินตัดใจจากมาส  แล้วไปเจอคนที่ดีกว่า

     มาสเป็นผู้หญิงไม่ดี  มาสเป็นเมียน้อยเขา  แต่เจนมินก็ยังยืนกรานที่จะรอ  และรักมาส  มาสอยากให้เจนมินมีความสุขกับรักครั้งใหม่  มาสไม่คิดว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้

     มาสรู้ว่าทำยังไงก็ไม่พอ  แต่มาส...มาสขอโทษค่ะ"

     เธอคุกเข่าแล้วก้มลงกราบคุณกษิดิ์เดช  แต่เขาหันไปอีกทาง  ปฏิเสธการขอขมาจากเธอ

     พวกเรารออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอยู่นาน  แล้วหมอก็เดินออกมา  สราญไม่อยากตีความว่าหน้าซึมของหมอ  หมายความว่าอย่างไร  สราญอยากฟังจากปากหมอมากกว่า

     "คนไข้กินยานอนหลับเกินขนาด  แถมยังเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจหนา  แล้วก็มาหาหมอช้าเกินไป  หัวใจเธอหยุดเต้น 

     และเราไม่อาจทำให้เธอฟื้นขึ้นมาได้  หมอขอแสดงความเสียใจด้วยครับ"

     สราญรู้สึกเหมือนสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตขาดหายไป  รอบตัวสราญมีแต่คนร้องไห้  ร้องไห้แบบมีเสียง  และซึมอยู่กับตัวเอง

     มาสทำหน้าช็อก  และเอามือจับหน้าอก  เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในใจของเธอมีเจนมินอยู่เต็มหัวใจ  แต่เธอก็ผลักไสเจนมินด้วยความหวังดี  กระทั่งลืมคำนวณว่าเจนมินจะรับมือไว้ไม่ไหว  สราญจะไม่โทษเธอ  เพราะตอนนี้มาสทุกข์ถึงที่สุด

    คุณกษิดิ์เดชเดินมาหามาส  ตบหน้าเธออย่างแรง

    "อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธออีก  แม้แต่งานศพเจนมิน  ก็อย่าได้คิดที่จะมา  ฉันไม่อโหสิให้  ไม่รับขอขมา  ไม่ให้อภัยเธอตลอดชีวิต

     และฉันขอสาปแช่งเธอ  ให้เธอพลัดพรากจากคนที่รัก  ถูกพรากของรักเหมือนที่ฉันเจอ

จะไปไหนก็ไป  ฉันไม่ให้โอกาสเธอลาเจนมินอีก"

      พี่ดีว่ามาถึงเป็นคนสุดท้าย  มาทันฉากนี้พอดี  และพาพี่มาสกลับห้องพัก  ส่วนฉันกับคุณกษิดิ์เดชเดินเข้าไปลาเจนมินเป็นครั้งสุดท้าย

      เจนมินนอนหลับตาอยู่บนเตียง  ใบหน้าเธอสงบเหมือนกำลังนอนหลับ  คุณท่านหอมแก้มเจนมิน  ลูบหน้าลูบตาเธอ  แล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ  ส่วนสราญเอื้อมมือไปจับมือเจนมิน  มือที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเฉียบ

     "สราญ  ฉันยังไม่เคยบอกรักลูกฉันเลย"

คุณท่านเอ่ยกับฉันเสียงเศร้า  พวกเราร้องไห้กันเงียบๆ

    สราญนึกถึงตอนที่เราลุ้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยกัน  ตอนช่วยกันปลุก  เวลาเรียนกับอาจารย์ที่สอนน่าเบื่อ  ตอนที่พยายามจีบพี่มาส  แต่ตอนนี้ภาพเหล่านั้นจะไม่มีอีกต่อไป  และสราญต้องโดดเดี่ยว  เพราะเพื่อนรักของสราญจากไปแล้ว  จากไปตลอดกาล