บทที่ 28 สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ สราญ

      ในมุมมองของสราญ

       สราญเป็นคนมีระเบียบแบบแผนมาตั้งแต่เด็กๆ  เสื้อผ้าต้องรีดจนเรียบ  เรียงกันตามสี  ไล่จากสีอ่อนไปสีเข้ม  สราญแบ่งเวลาอย่างชัดเจน  และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

       ตอนคบกับยีนส์  ยีนส์ชอบบอกว่า  ให้สราญผ่อนปรนกับตัวเองลงบ้าง  แต่เวลาอ่านหนังสือ  เวลาออกกำลังกาย  สราญไม่เคยสละให้ยีนส์เลย

      นั่นแหละ  ยีนส์ถึงได้สะสมความน้อยใจเอาไว้  และปะทุออกมา  อย่างที่ทุกคนเห็น

      แต่ตอนนี้  เวลาที่สราญจัดสรรอย่างพอเหมาะ  กลับกลายเป็นเวลาที่สราญเห็นหน้าคนหนึ่งลอยมาตลอดเวลา  นั่นคือใบหน้าของพี่ดีว่า

       ตอนยิ้ม  ตอนยียวน  ตอนโกรธ  ตอนใจลอย  หรือตอนทำหน้าเฉยๆ

       ทุกโมเมนต์ปรากฏในหัวสราญ  จนไม่เป็นอันทำภารกิจตามตารางงาน

       แถมการฝึกซ้อมทำอาหารกับแม่เทียนในวันนี้  สราญก็เหม่อจน...

      "สราญ!"

     "อะ  คะ?"

     สราญหันไปมองต้นเสียง  ที่เรียกด้วยความเร่งร้อน

     "มือโดนบาด  รู้ตัวหรือเปล่า?  ใจลอยไปถึงไหนแล้วลูก?"

     "แม่  สราญเจ็บจัง"

     ฉันยกมือที่เลือดอาบอย่างสั่นเทา  แม่เทียนส่ายหน้า  ถอนหายใจ  ก่อนหยิบทิชชูมาซับให้

     "คิดถึงคุณหนูเหรอ?"

     "ก็คิดถึงอยู่  คิดถึงมากๆ  แต่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว  ส่วนเมื่อกี้คิดถึงอีกคน"

      "แม่ใจกว้าง  เพราะงั้นจะไม่ถามว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย"

     "แม่สราญเท่ซะไม่มี"

      "ไปติดพลาสเตอร์แล้วกลับมาหาแม่ใหม่  วันนี้ต้มยำปลากะพงต้องทำให้สำเร็จ"

        สราญถอนหายใจยาว  เพราะเมนูแซ่บๆ แบบนี้  เจนมินชอบกินอย่างกับอะไรดี  แต่ตอนนี้ทำได้แค่พาไปใส่บาตร  แล้วอุทิศให้เธอ

       สราญขอให้เธอผ่านความทุกข์ทั้งปวงไปให้ได้  ได้เจอรักแท้ที่ปราศจากอุปสรรค  และเป็นคนที่เข้มแข็งทั้งกายและใจ

      หลังติดพลาสเตอร์เสร็จ  สราญก็มาทำต้มยำที่ว่าจนเสร็จ  คุณท่านเริ่มทำใจได้บ้างแล้ว  เพราะตั้งแต่เจนมินตายก็ไม่มีเมนูแซ่บๆ มาเสิร์ฟ  จนกระทั่งวันนี้

       กลับมาที่เรื่องพี่ดีว่า  สราญค่อนข้างมั่นใจว่าสราญมีใจให้เธอ  แต่ทุกครั้งที่เจอกัน  เราก็ทำสงครามประสาทกัน  สราญอยากรู้ว่าถ้าเรายุติสงคราม  เราจะเข้ากันได้ไหม  และวันนี้สราญเอาจริง!

        การเป็นลูกแม่บ้านมีเงินใช้ไม่มากนัก  แต่สราญก็ได้เงินเดือนทุกเดือนต่างหาก  จึงพอมีพออยู่ในระดับหนึ่ง  และวันนี้ก็เป็นวันวาเลนไทน์

        ดอกกุหลาบแพงชิบ!

       สราญหามาได้ดอกเดียว  ใช้มือขวาที่ว่างกดส่งข้อความนัดพี่ดีว่าออกมาเจอ   ในร้านคาเฟ่ประจำของเรา

       เย็นวันนั้นสราญเดินทางไปที่ร้านพร้อมความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม  บรรยากาศในร้านอบอวลไปด้วยความรัก  มากจนสราญว่า  มันออกจะเลี่ยน  มีลูกโป่งรูปหัวใจ  คนใส่เสื้อคู่  โปรโมชั่นคู่รัก  และพนักงานก็ใส่เสื้อสีแดงแปร๊ด

       สราญนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในร้าน  มองดูคู่อื่นป้อนขนมกัน  แล้วพี่ดีว่าก็ปรากฏตัวออกมา  เธอใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ

       "ไม่พยายามทำให้ประทับใจหน่อยเหรอ?  นี่วันวาเลนไทน์นะ"

        พีดีว่าเลิกคิ้ว  ยิ้มยียวน

       "ถ้าไม่พอใจ  พี่ไปก็ได้"

       เธอทำท่าจะลุกขึ้น  แต่สราญเอื้อมมือไปรั้งไว้

      "สราญทำให้พี่แปลกใจได้ทุกครั้งที่เจอ"

     "ยิ่งรู้จักบอกเลย  ว่าจะยิ่งรัก"

      เธอพ่นลมหายใจ  แล้วยิ้มบางๆ

      "ในข้อความไม่ได้บอกว่าเรียกมาทำไม  แล้วสรุปว่าเรียกมาทำไมคะ?"

     "ถึงจะไม่บอกเหตุผล  แต่ก็มานี่นา"

     "มีเรื่องอยากปรึกษาด้วย"

     "เรื่องพี่มาส?"

      สราญเดาถูกเป๊ะ  เพราะพี่ดีว่าพยักหน้า

     "พี่มาสเป็นอะไรเหรอคะ?"

      "สบายดี  ร่าเริงจนน่าเป็นห่วง"

      พี่ดีว่าลูบคาง  เหมือนสงสัยเรื่องที่ตัวเองพูดออกมา  ว่ามีเงื่อนงำอะไรกันแน่

      "พาไปหาจิตแพทย์กันเถอะ  เพราะเจนมินไม่มีวินัยในการรักษาตัว  เราเลยเสียเธอไป"

      "ใช่ๆ ถึงมาสจะร่าเริง  แต่น้ำหนักลดลงจนน่าใจหาย"

      พี่ดีว่าเงียบไป  ก่อนเอ่ยออกมาอย่างไม่แน่ใจ

      "ความสูญเสียครั้งใหญ่แบบนี้  จะมียารักษาได้เหรอ?"

      "นอกจากยา  ก็ยังมีจิตบำบัดด้วย  คือการรักษาด้วยการพูดคุยเปลี่ยนMindset  หรืออาจจะเป็นสิ่งที่พี่มาสแอบซ่อนอยู่ภายในใจ  กระทั่งอาจเป็นการฝึกหัดมีสติอยู่กับปัจจุบัน  ไม่ใช่อยู่กับเหตุการณ์ที่ผ่านมา  ถ้าพี่มาสไปหาหมอ  ก็รับรองว่ามีโอกาสดีขึ้นนะคะ"

       "ฟังแบบนี้  พี่ค่อยสบายใจหน่อย"

       "กว่าเราจะทำใจได้  มันก็ต้องใช้เวลานะคะ  เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง"

        พี่ดีว่าเหม่อลอย  แล้วดื่มโกโก้ร้อน  หยิบขนมคุกกี้รสนมมากิน  สราญรู้ว่าเธอชอบ  เลยแอบเนียนสั่งมาให้กัน  เห็นไหมละ?  สราญเป็นคนใส่ใจ

        เมื่อพี่ดีว่าไม่มีธุระอะไรแล้ว

        อะแฮ่ม

       ก็ถึงธุระของสราญ

       "วันนี้วันวาเลนไทน์"

       "ใช่มะ  คู่รักเต็มเลย  พี่ว่าจะสั่งโปรโมชั่นคู่รักมากินเนี่ย"

       "ค่ะ  คือ.."

      "คือ?"

        สราญหยิบดอกกุหลาบสีแดงกำมะหยี่ขึ้นมา  ยิ้มกว้างเพราะเก้อเขิน  ก่อนส่งกุหลาบให้เธอ

        "อะไร?"

        เธอถามห้วนๆ

       "ต่อไปนี้  สราญจะจีบแล้วนะ"

       "ไหนบอกว่าผู้หญิงต้องคู่กับผู้ชายไง?"

         "พี่ดีว่าเล่นของสินะ  สราญคิดถึงพี่ดีว่าตลอด  ตอนไหนๆ ก็เห็นแต่หน้าพี่ดีว่า  กระทั่งตอนจูบ"

       "Stop!"

        "ทำไม"

       "อย่าพูดเรื่องจูบ  ถือว่าหอมแมวแล้วกัน"

       "ออกจะเป็นจูบที่ดี"

       สราญหลิ่วตาให้พี่ดีว่า  เอื้อมมือไปดึงแก้มเธอ  จนเจ้าตัวร้องโอดโอย

      "ทำอะไร?"

      "ก็พี่ดีว่าน่ารัก"

      พี่ดีว่ากอดอกมองหน้าสราญเงียบๆ ไม่พูดอะไร  จนสราญแอบลุ้น  ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง

     "ถ้าจะจีบ  ห้ามเรียกพี่ดีว่า  ให้เรียกดีว่าเฉยๆ มีแฟนอายุน้อยกว่ามันดูไม่คูล"

     "คร้าบบบบ"

      สราญยิ้มจนตาหยี  ส่วนดีว่ายกมือมาเกาหน้าด้วยความเขิน

       "มีอีกเรื่องที่ดีว่าต้องรู้เอาไว้"

       "คือ?"

       "สราญอยู่บ้านเจนมิน"

       "อาฮะ"

       "ในฐานะลูกแม่บ้าน  และสราญก็ทำงานให้คุณท่านด้วย  ถ้าเป็นเรื่องงาน  สราญต้องให้ความสำคัญ  เป็นลำดับแรก"

        "เข้าใจล่ะ"

         "รับได้นะ  ถ้ารับไม่ได้เราก็อย่าไปกันต่อเลย"

        ดีว่าไม่ตอบสราญ  เธอเงยหน้ามองเพดาน

       "ดูนั่น"

        ดีว่าชี้ไปข้างบน  สราญเงยหน้าตาม  แล้วเธอก็ฉวยโอกาสนั้น  หอมแก้มสราญ

       "สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ  สราญ"