บทที่ 23 สู้ไม่สู้?

        คุณกฤษณ์ส่งข่าวมาบอกมาส  ว่าคุณสุนิตาแท้ง  เธอไม่ได้สบายใจ  หรือดีใจ  ที่รู้ว่าเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องเสียไป  จากความเครียดของแม่  ที่มาสเป็นคนมีส่วน

        ฉันต้องมาหามาสทุกคืน  เพื่อมาดูเธอกินข้าวและเข้านอน  จากนั้นฉันก็กลับบ้าน  แต่พี่ดีว่าส่งข่าวมาบอกฉัน  ว่ามาสนอนไม่หลับ  และเธอไลน์หาพี่ดีว่าจนดึกดื่นทุกคืน

       คืนนี้ฉันจึงขอพ่อมานอนบ้านรุ่นพี่หรือมาส  บอกท่านเรื่องปัญหาทั้งหมด  และบอกด้วยว่าฉันรักเธอสุดหัวใจ

      ทีแรกพ่อจะไม่ยอม   แต่แววตามุ่งมั่นคู่นี้ของฉันเปลี่ยนใจพ่อได้  พ่อบอกว่ามุมเอาจริงของฉันเหมือนแม่จนน่าตกใจ

      ฉันวางกระเป๋าเสื้อผ้า  แล้วเข้าไปโอบมาสจากด้านหลัง  เธอกุมมือฉันเอาไว้  แล้วเอนศีรษะมาพิงฉัน  น้ำตาไหลออกอย่างช้าๆ

      "ถ้าเจนมินไม่มา  มาสคงนอนไม่หลับ  คงคิดทั้งคืนว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของมาส  มาสเป็นคนทำให้เด็กคนนี้ต้องตาย"

     "มาสไม่ผิดหรอก  มาสไม่ได้ตั้งใจ"

      "แต่..."

       "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น  คืนนี้เราจะกินอาหารอร่อยๆ ดูหนัง  แล้วก็นอนหลับอย่างมีคุณภาพ"

       มาสก้มลงซับน้ำตา  ฉันประคองหน้าเธอมาใกล้ๆ  แต่ฉันไม่อยากใช้โอกาสตอนที่เธออ่อนแอ  จึงขยี้หน้าเธอเล่น  แล้วระบายยิ้มให้  จนสีหน้าเธอดูดีขึ้น

      เราสั่งส้มตำปูปลาร้า  น้ำตกหมู  ข้าวเหนียว  ปลาดุกย่าง  อาหารที่ทุกคนกินประจำ  แต่เป็นอาหารประจำสำหรับเราสองคน

       ฉันซี้ดปากเมื่อเจอส้มตำพริกสิบเม็ด  ส่วนมาสน้ำตาไหล  สูดน้ำมูกอย่างหมดหนทาง

       "เจนมินทำมาสร้องไห้"

      "แซ่บคักๆ"

     "อุ้ย  เว้าอีสานเป็นนำบ่?"

      "แม่น"

      เราหัวเราะให้กัน  ฉันรู้สึกว่ามาสสบายใจขึ้น  จนเกือบหายเป็นปกติ  จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

      "พี่กฤษณ์"

      เธอเอ่ยแค่นั้น  แล้วออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียง  ปล่อยฉันเอาไว้ในห้อง  ฉันมองอากัปกิริยาเธอขณะคุย  เธอดูลำบากใจ  ขณะเดียวกัน  สีหน้าจริงจังนั้น  ก็บอกฉันว่า  เธอยังอยากรักษาความสัมพันธ์นี้เอาไว้ให้ได้

      ฉันมองเธอด้วยสายตาหมาหงอย  และมาสก็รับรู้ได้  เธอเดินกลับเข้ามาในห้อง  แล้วเปิดลำโพง

      "ตาแท้ง  เพราะเครียด  แต่มาสไม่ต้องโทษตัวเองนะคะ  เธอเป็นแบบนี้  เพราะตัวเธอเอง"

       ฉันอยากตั๊นหน้าไอ้หมอนี่แรงๆ  ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมา  รับรู้ว่าทำใครหลายคนเสียน้ำตา  แม้ฉันจะปลอบมาสเท่าไหร่  แต่เธอก็ยังคงโทษตัวเอง

      "เธอดื่มเหล้าทุกวัน  พอเมาแล้วก็ขุดเรื่องเก่าๆ มาพูด  เรื่องที่เราได้กันจนท้อง  ต้องแต่งงานกับคนจนแบบพี่  ต้องเลี้ยงลูกสาวเราคนเดียว  แล้วพี่ล่ะ  พี่ก็ไปรับส่งลูก  ดูแลลูกเหมือนกัน  ทำไมเธอไม่คิดบ้าง..."

      ฉันยิ่งเห็นนิสัยแย่ๆ ของหมอนี่เข้าไปอีก  แต่มาสทำหน้าเรียบเฉย  แถมเธอดูปวดใจ

       "แล้วพอเสียลูกไป  ตาก็โทษว่าเพราะพี่  เธอไม่เคยโกรธตัวเอง  ที่รั้งคนไม่มีใจไว้กับตัว  จนเรื่องมันเลวร้ายลงเรื่อยๆ  เธอซึม  เศร้า  บ่น  และร้องไห้

      พี่ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว  พี่อยากเลิกกับเขา  ถึงจะสงสารลูก  แต่พี่ทนไม่ไหวแล้วมาส"

      ฉันถอนหายใจ  แล้วในที่สุด  คุณกฤษณ์ก็คิดได้ว่าควรจะชัดเจนสักที

      "มาสรักพี่กฤษณ์นะคะ  ไม่ว่าพี่กฤษณ์จะตัดสินใจว่ายังไง  มาสก็จะยอมรับ  มาสยอมตกนรก  ดีกว่าอยู่โดยไม่มีพี่  ถ้าพี่ตัดสินใจแล้ว  ต่อให้ต้องกระโดดหน้าผา  มาสก็จะไปกับพี่"

    ฉันแทบเข่าทรุด  เมื่อได้ยินประโยคนี้

     มาสไม่เคยรักฉัน  ไม่เคยมีตัวแปรที่ชื่อ'เจนมิน'  ในสมการอันซับซ้อนของเธอ  และในสมการนั้นมีเพียงมาส  และคุณกฤษณ์เท่านั้น

      "พี่กฤษณ์คะ  มาสรู้ว่าพี่กฤษณ์กำลังเครียด  มาสยังไม่ควรพูดเรื่องนี้  แต่มาสก็อยากบอกพี่ว่า  มาสคิดว่า..."

      เธอเงียบไปพักใหญ่  ทำหน้ายุ่ง ก่อนเอ่ยออกมา

     "มาสท้อง!!"

     เชี่ย!  เกมพลิก  ฉันอ้าปากหวอเมื่อได้ยิน  ไม่รู้มาก่อนเลยว่า  ความอยากของแซ่บของเธอ  เป็นเพราะ

     มาสท้อง!

      ฉันเสยผม  ส่ายหน้า  น้ำตาค่อยๆ ไหล  พวกเขาไม่เพียงมีความสัมพันธ์กัน  แต่กำลังจะมีเลือดเนื้อที่เป็นของพวกเขาอีก  และความสัมพันธ์ของพวกเขาจะยิ่งแน่นแฟ้น  จนฉันไม่อาจเอื้อมมือไปยุ่งได้

       ยัยเจนมินเอ๊ย  เรื่องของเราจบแค่นี้

      และถึงแม้เธอไม่ท้อง  มาสก็เลือกคุณกฤษณ์อยู่ดี  ฉันทำอะไรไม่ได้  จึงก้มลงเก็บของแล้วเดินกลับบ้าน  มือข้างหนึ่งโทรหาคนขับรถ  มืออีกข้างเช็ดน้ำตา

       ตอนเช้า  ฉันลงมาทานข้าวตามปกติ  พ่อดูแปลกใจที่เห็นฉัน  แถมสีหน้าเหมือนทองไม่รู้ร้อน  แล้วตักข้าวเข้าปากเรื่อยๆ จนท้องป่อง  แล้วพ่อต้องเป็นคนห้าม

      "กินเยอะขนาดนั้น  เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"

      "เจนมินจะรักษาตัวให้หายจากทุกโรค  แล้วจะมีชีวิตที่ดี  มีความสุข  จนคนอื่นต้องอิจฉา"

      ทุกคนชูนิ้วโป้งให้ฉัน  รู้สึกแปลกใจ  แต่ก็ดีใจที่ฉันมีแรงบันดาลใจขนาดนั้น  ส่วนฉันซ่อนใบหน้าทุกข์ทรมานเอาไว้  แล้วยิ้มจนตาหยีออกมา

      พ่อทำสายตาเป็นห่วงส่งมาให้ฉัน  ฉันจึงยิ้มกลับไปให้  แล้วแกล้งเดินออกไปขึ้นรถ  มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย

      สราญนั่งรถตู้ไปกับฉัน  และเธอก็บอกได้ทันทีว่าฉันไม่ปกติ

      "สราญจะไม่ถามว่าเป็นอะไร  แต่ถ้าเจนมินอยากเล่า  ก็เล่ามาได้เลย"

       ฉันที่ไม่กล้าสบตาใคร  แต่พอเจอสายตาเข้าใจจากสราญ  ก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว

      "มาสท้อง  และมาสก็เลือกเขา  ไม่เลือกเจนมิน"

       สราญไม่พูดอะไรสักคำ  แต่กอดฉันไว้ด้วยสองมืออันแข็งแรง  แล้วก็ปลอบโยนฉันแทนแม่  แม่ที่ไม่ว่ายังไงก็รักฉันมากที่สุด  แม้ว่าฉันจะอ่อนแอ  ไม่ได้เรื่องแค่ไหนก็ตาม

      "ท้องแน่เลยเหรอ?"

      "มาสคิดว่า  มาสท้อง"

       ฉันตอบพลางสะอึกสะอื้น

      "มีลูกก็ดี  เพราะเจนมินมีไม่ได้  จะได้ไม่ต้องเสียเงินให้หมอทำให้"

      ฉันหยุดสะอื้น  จ้องมองด้วยแววตาสงสัย

     "นั้นลูกเขา"

      "ก็ลูกมาสนั่นแหละ  เจนมินรักแม่  จะไม่รักลูกเขาเหรอ?"

      "รักสิ"

      "อีกอย่าง  พี่มาสก็คิดว่าตัวเองท้อง  แต่ยังไม่แน่สักหน่อย"

      แล้วสราญก็ก้มหน้าลงมองมือถือ  ก่อนพิมพ์อะไรยืดยาว  จนฉันสงสัยว่าเธอ  จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังหรือเปล่า?

     "อย่าเล่าให้ใครฟังนะ  เจนมินอายที่เป็นฝ่ายแพ้"

      "คนคนนี้  พอรู้เรื่องแล้ว  จะช่วยเจนมินได้"

      ฉันแทบร้องอ๋อในทันที  จิตใจที่ปิดแคบในเมื่อครู่  เปลี่ยนเป็นเริ่มมีหวังขึ้นแล้ว

       "พี่ดีว่าบอกว่า  เราต้องทำงานเป็นทีม  และเราต้องชนะคุณกฤษณ์ที่หัวเดียวกระเทียมลีบ"

       "แต่มาสรักเขา  แถม..."

      "เออน่า  รู้อยู่หรอก  แต่สามหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว  และเดิมพันครั้งนี้คือความสุขชั่วชีวิตของเจนมินเลยนะ"

     สราญกำหมัดแล้วหันมาทางฉัน

     "สู้ไม่สู้?"

      "สู้!"

     ฉันร้องด้วยพลังชีวิตอย่างเต็มเปี่ยม  ต่อหน้าเพื่อนรักคนนี้!