MasukShare
บทที่ 6 ลิปสติก (02)
Tanggal publikasi:
2026-04-27 11:16:46“หนูภัค”
หญิงสาวร้องห้ามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นว่าในมือป้อมๆ นั้นกำลังจะติดกิ๊บตัวสวยลงบนเรือนผมดกดำของโมกข์ แต่มันก็ช้าไปแล้ว“ป๊ะป๋าฉวย…เอิ๊ก” หัวโจกอย่างพาณิภัคหัวเราะจนเห็นฟันซี่เล็ก ส่งผลให้น้องสาวหัวเราะตาม
แต่มีคนคนหนึ่งไม่ได้มีความสุขตามลูก แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกลัว จนต้องเดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังกลายเป็นตุ๊กตาให้ลูกสาวละเลงบางสิ่งลงบนริมฝีปาก
ลิปสติก…สีชมพู
ไม่ได้มีแค่บนริมฝีปากเท่านั้น บริเวณแก้มก็มีด้วย คนมาทีหลังตกใจแทบจะเป็นลมเลยก็ว่าได้
“อย่าค่ะหนูภัค”
พาขวัญรีบเข้าไปห้ามลูกสาว แต่กลับโดนดวงตาที่อยู่ใต้คิ้วเข้มมองมาอย่างกระด้างราวกับเป็นการห้าม สองเท้าจึงหยุดก้าว ไม่กล้ายื่นมือไปดึงลิปสติกแท่งสวยหลังจากส่งสายตาเชิงห้าม โมกข์ก็หันใบหน้านิ่งเรียบกลับไปให้ลูกน้อยเสริมสวยตามความต้องการของแกต่อ หนำซ้ำยังต้องทนเจ็บกับกิ๊บตัวเล็กๆ ที่พาณิธิดาติดให้อย่างแรง ตบท้ายด้วยต่างหูคู่เก๋ที่เจ้าตัวซนพยายามจะยัดใส่หูของเขา
“แม่ขวัญติดให้นะคะ” ร่างอรชรจำต้องเอ่ยบอก เพราะเห็นหูของชายหนุ่มแดงเถือก ไม่นานลูกสาวก็ยื่นต่างหูมาให้
“ขอโทษนะคะคุณโมกข์” หญิงสาวขยับตัวไปชิดพร้อมเอ่ยบอกเบาๆ แล้วลงมือติดต่างหูให้
เด็กๆ ต่างพากันชอบใจ ปรบมือกันยกใหญ่ ก่อนหันไปถามคนเป็นมารดา
“แม่ขัน ป๊ะป๋าฉวย…ฉวยไหม”
คำถามนี้ทำให้พาขวัญตอบไม่ถูก ทว่านี่ไม่ใช่หมัดเด็ด แต่เป็นหลังจากนี้ต่างหาก
“ฉวยไหม…แม่ขันลักป๊ะป๋าไหมนะ…หนูภัคลักแม่ขัน ลักป๊ะป๋า”
คนต้องตอบได้แต่แสยะยิ้ม มองร่างสูงโตที่หันมามองหน้าเธอเช่นกัน แล้วเบือนหน้าหนี
ส่วนจอมซนทั้งสองเฝ้ามองตาแป๋วรอคำตอบ พลันขยับไปกระตุกเสื้อของมารดาคล้ายทวงถามในสิ่งที่ต้องการ คนต้องตอบรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้อง อยากจะหนีหายไปจากที่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดี ถ้าหากบอกไม่รักแล้วลูกสาวจะรู้สึกอย่างไร แต่ถ้าตอบตรงข้ามกันล่ะ คนตรงหน้าจะโกรธหรือเปล่า
คนเลือกคำตอบไม่ได้ชำเลืองมองคนตัวโต โดยอีกฝ่ายยังนิ่งเงียบ
“แม่ขัน” พาณิธิดาเริ่มเร่งเร้าเอาคำตอบ
“คือแม่...แม่ว่าเราเข้าไปอาบน้ำกันดีกว่านะคะ เราจะได้หม่ำข้าวกัน หนูภัคอยากกินน่องไก่ไหม” ในเมื่อตอบไม่ได้จึงเปลี่ยนประเด็นเบี่ยงเบนความสนใจ
คนฟังตาโต เด็กๆ ทั้งสองชอบกินน่องไก่ทอด ฮอตด็อก แต่ที่ชื่นชอบมากที่สุดคือปลากะพงเหมือนคนเป็นบิดาไม่มีผิด
ด้านชายหนุ่มเมื่อพาขวัญจูงมือลูกๆ หนีหายไปแล้วจึงเดินออกมาจากบ้านในสภาพเละเทะ ทำเอาธัญญาเรศที่กำลังรอคอยการกลับมาของหลานชายยกคิ้วสูง ส่วนโรสรินกลับบ้านพักไปตั้งหลักตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
“หน้าแกไปโดนอะไรมาโมกข์”
“เล่นกับลูก” ชายหนุ่มตอบเสียงห้วนๆ
คนฟังถึงกับมีสีหน้าไม่เชื่อ ออกอาการประหลาดใจ
“ปกติไม่เคยเห็นแกเล่นกับยัยหนูภัคหรือยัยหนูดาเลย” คนเป็นย่าตั้งคำถาม
“ก็ไม่แปลกอะไรนี่ครับ ถ้าพ่อจะเล่นกับลูกบ้าง คุณย่าก็รู้ดีนี่ว่าผมเป็นพ่อของยัยหนู เพราะคุณย่าก็มีส่วนร่วมทำให้แกได้เกิดมา”
“โมกข์!!” ธัญญาเรศตวาดแว้ดกับสิ่งที่หลานชายตอกกลับ รู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจแดกดันพร้อมตอกย้ำว่า เพราะตนจึงทำให้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ก่อนต้องเดือดดาลมากกว่าเดิมเมื่อถูกผลักไสไล่ส่ง
“ผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ หวังว่าออกมาอีกครั้งคุณย่าจะกลับไปแล้ว”
Bab terbaru
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (04)
“ฉันเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีไง พอแล้วละกับการอยู่กับอดีต ทุกวันนี้ฉันมีแค่เธอกับลูกเท่านั้น” เรื่องทั้งหมดจบลงแล้วตั้งแต่พาขวัญเป็นอิสระ ความใกล้ชิดที่ผ่านมาทำให้เขาเรียนรู้หัวใจได้มากขึ้น จึงเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน กว่าจะคิดได้ก็เกือบที่จะสายไปเสียแล้ว อึดใจต่อมาก็ได้หันไปดึงมือนุ่มมากุมไว้ “แล้วฉันก็อยากจะขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่เคยเชื่อเธอเลย ตอนนี้คนของคุณย่าสารภาพแล้วว่า เธอไม่ได้เต็มใจ เธอเปลี่ยนใจไม่ยอมทำตามแผนแล้ว แต่โดนคุณย่าซ้อนแผน” เมื่อคนเป็นย่าถูกจับ คนสนิทของเจ้าตัวก็มาสารภาพกับเขา เพราะกลัวจะถูกลูกหลงไปด้วยและอยากจะให้ยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พ้นกฎหมาย เพราะช่วยธัญญาเรศทำผิดไว้หลายอย่าง พาขวัญรู้สึกคล้ายได้ปลดล็อกสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจและไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร รวมถึงไม่อยากคิดถึงอดีตอีกแล้ว แล้วมองคนที่ยื่นมือมาลูบหน้าท้อง “พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้วนะ” เขาอยากจะอยู่กับพาขวัญต่อ แต่ก็ไม่สามารถทิ้งที่ไร่ได้นาน แต่สัญญาว่าจะมาหาอีกแน่ จะมาจนกว่าพาขวัญจะใจอ่อน พาขวัญขบเม้มปากแน่น เพราะหัวใจบอกชัดว่า ไม่อยาก
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (03)
“คุณโมกข์ทำหรือคะ” หญิงสาวร้องถาม บุญตาพยักหน้ารับ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาตักกับข้าวหลายอย่างใส่ปาก บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ดีใจผสมกับความไม่คาดหมาย ส่วนชายหนุ่มก็ทำหน้าที่พ่อโดยการพาลูกไปเดินเลือกซื้อของในตัวจังหวัด แล้วต่อด้วยการไปห้างสรรพสินค้า แต่แล้วก็มีหนึ่งสิ่งที่เรียกความสนใจแก่เด็กๆ ได้ดี ไม่พ้นมุมของเล่น โมกข์จึงพาลูกไปเดินดู ไม่ได้สนใจกับเด็กผู้ชายวัยซนด้านหลัง ทว่าไม่นานสายตาคมกริบก็ต้องหันมองหลังจากพาณิธิดานั้นล้มลงหน้าคะมำ “แง...ป๊ะป๋า” เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความเจ็บและตกใจที่จู่ๆ ก็โดนผลักเข้าเต็มแรง ทำให้โมกข์หันไปมองตัวต้นเหตุแล้วต้องส่ายศีรษะเมื่อพบว่าเป็นเด็กด้วยกันนี่เอง จึงต้องมองหาผู้ปกครองของเด็กคนดังกล่าวแล้วพาไปหาเพื่อตักเตือน ทว่าเรื่องนี้กลับลุกลามกว่าที่ควรจะเป็น ในด้านเจ้าของร่างระหงจู่ๆ ก็มีอาการใจหวิวๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะกำลังนั่งรอสามคนพ่อลูกอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน คงจะไม่มีอะไรหรอก อาจจะคิดมากไปเอง โมกข์กับลูกแค่ออกไปซื้อของกัน จะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ไม่นานเท้าก็ต้องก้าวขยับยามได้
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (02)
ตกดึกพาณิภัคและพาณิธิดายังไม่ยอมห่างจากบิดา ทำให้พาขวัญต้องนำผ้าห่มมาปูให้พวกแกได้นอนด้วยกันสมใจที่ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นอยู่ตลอด ดูมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ บ้านไม่จำเป็นต้องหลังใหญ่ เงินทองไม่ต้องมีเป็นถุงเป็นถัง แค่มีความสุขกองโตเท่านี้ก็สร้างรอยยิ้มให้ได้มากมาย และคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว “ที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยังคิดถึงทุกคนเสมอ “ก็เหมือนเดิม ลุงไม้กับป้าพิมพ์บ่นว่าคิดถึง ครั้งหน้าว่าจะพามาหาด้วย” โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่ของไร่บ่นให้ฟังทุกวันว่าอยากจะอุ้มเด็กๆ เหมือนก่อน “ขวัญเองก็คิดถึงลุงไม้กับป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวยังพึงระลึกอยู่เสมอถึงความเมตตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง คราแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในไร่จอมใจนั้นแสนจะอ้างว้าง แต่พอทั้งสองเข้ามาพูดคุยด้วยก็ทำให้เธอคลายจากความกลัวไปได้เยอะ จนค่อยๆ สนิทมากขึ้น ไม่นานก็มีหนึ่งคำถามดังขึ้น “แล้วไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ” คนฟังไม่ตอบ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขณะที่โมกข์ระบายยิ้มอมเศร้า “ช่างเถอะ” หลังจากนั้นพาขวัญและโมกข์ก็ไม่มีการสนทนา
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก
“พี่นี่มัน...” “แล้วนี่รู้หรือยังว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย” โมกข์ไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนเรื่อง ทำให้หมอกต้องส่ายศีรษะ “ผู้ชายค่ะพี่โมกข์” นุดีตอบแล้วหันไปมองหน้าสามี เพราะถูกใจหมอกเป็นที่สุด ชายหนุ่มอยากจะมีลูกผู้ชายเป็นคนแรก แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็ไม่ว่ากัน “เสียดายนะครับ ไม่ได้แบบยัยหนูภัค หนูดา” หมอกยังอดเสียดายไม่หาย อยากจะได้ควบสองแบบพี่ชายบ้าง แต่อย่างไรก็ยังรักลูกไม่เปลี่ยนแปลง “งั้นท้องหน้าก็มีแบบฉันให้ได้สิ” คนเป็นพี่คล้ายท้าน้อง ทำให้หมอกยักคิ้ว คอยดูสิ เขาจะต้องมีลูกฝาแฝดแบบพี่ชายให้ได้ คราวนี้ละคงสนุกน่าดู น่าจะทั้งแสบและซนไม่ต่างจากพาณิภัคและพาณิธิดา “แล้วนี่คิดจะทำอะไรครับ” อดถามไม่ได้กับอาการนิ่งๆ “เรียนรู้หัวใจของตัวเอง” โมกข์ตอบ “ระวังเถอะครับ สุนัขจะคาบไปรับประทาน” ถึงกับเตือนด้วยความหวังดี ชักช้าไปจะไม่ทันการณ์ พาขวัญเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่ เธอมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนดี หนุ่มๆ คงอยากได้มาเป็นแม่ของลูก “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันส่งเจ้าเปี๊ยกไปเป็นทัพหน้าแล้ว” คนฟังทั้งสองทำหน้าไม่เข้าใจ โมกข
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ (02)
ลุงไม้และภรรยาถึงกับออกอาการดีใจกับข่าวที่เจ้านายนำมาบอก สายตานั้นขยายกว้างขึ้น แต่ก็ต้องเศร้าในประโยคถัดมาอยู่ดี “ทำไมถึงไม่พาหนูขวัญกับเด็กๆ กลับมาล่ะคะ” พิมพ์ผกาทำสีหน้าเศร้า คิดถึงพาขวัญและฝาแฝด เธอช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ จากไปเช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความโหยหาเป็นธรรมดา อีกอย่างอยากให้คนเป็นนายได้มีความสุข เชื่อว่าสายตาของตนไม่ผิดเพี้ยน คนหน้านิ่งกำลังมีความรักบรรจุอยู่ภายใน “ผมไม่อยากบังคับครับ พาขวัญเองก็ตกอยู่ภายใต้กรงขังมานาน เธอสมควรใช้ชีวิตตามต้องการ อีกอย่างเธอคงอยากจะอยู่กับแม่ของเธอด้วยครับ” เป็นเหตุผลง่ายๆ ซึ่งโมกข์ไม่เคยอธิบายให้เจ้าตัวรับรู้ เอาแต่ทำตัวทื่อๆ “แล้วทำไมไม่ลองพาคุณแม่ของหนูขวัญมาอยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะครับ” ลุงไม้เสนออีกหนึ่งหนทาง “เรื่องนั้นผมทำแน่ครับ แต่อยู่ที่ว่าบทเรียนหัวใจของผมกับพาขวัญครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานไหม ผมไม่อยากไปเร่งอะไร ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่าครับ” บทเรียนชีวิตของตนและภรรยาผ่านอะไรมามาก ทุกข์มากกว่าสุข กว่าจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จึงอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ
“หึ กล้าพูดนะพาขวัญ แล้วทีเธอล่ะยังจะไม่บอกฉันเรื่องลูกเลย” ประโยคที่สวนกลับมาทำให้เธอสะอึกแล้วนิ่งไป “แม่ว่าใจเย็นกันดีกว่านะ แล้วเราเข้าไปคุยกันในบ้าน ขวัญเองเรากำลังท้องกำลังไส้จะมาโมโหแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดถึงลูกหรือไง ส่วนคุณโมกข์ใจเย็นหน่อยนะคะ อย่าทำให้หลานๆ ต้องตกใจเลย” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพอจะดูออก แท้จริงแล้วคนทั้งคู่ไม่ได้ถึงขั้นจะเกลียดกัน แต่ต้องปรับความเข้าใจกัน หนนี้คนที่ถอนหายใจระบายความเครียดเป็นชายหนุ่มเอง เขาพยักหน้าแล้วปล่อยลูกลง ก่อนจะหันมองแม่ของลูก แล้วยิ้ม เผลอแป๊บเดียวเขากำลังจะกลายไปเป็นคุณพ่อลูกสามแล้ว “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะคะคุณโมกข์” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน เด็กๆ ก็วิ่งตามคอยเกาะแข้งเกาะขาด้วยความคิดถึง เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นซักถามบิดาถึงหลายวันที่ผ่านมา ภาพเหล่านั้นสะเทือนหัวใจคนยืนมองทั้งสองคน โดยเฉพาะคนที่หอบเด็กๆ หนีมา “เห็นความสุขของลูกไหมขวัญ” บุญตาตั้งคำถาม “แต่แม่ไม่ได้ยัดเยียดให้ขวัญต้องเลือกในสิ่งที่ฝืนใจนะลูก แม่แค่อยากให้คุยกัน และไม่ปิดบัง คุณโมกข์เองก็มีสิ
ภรรยาสำรอง บทที่ 10 หนูภัค หนูดา (02)
ไม่นานเท่าไรพาขวัญก็ต้องเอื้อมมือไปจับมือนุ่มๆ ของลูกสาวคนเล็ก ยามแกเดินเข้ามาใกล้พร้อมกางแขนออกเป็นสัญญาณที่ว่าอยากให้มารดาอุ้ม สายตาเลยมองไปยังพ่อของลูก กลัวเขาจะดุเอาอีก จนเห็นโมกข์ลุกขึ้นตรงมาอุ้มพาณิธิดาขึ้นมาไว้บนเตียง แล้วเดินกลับไปนั่งดังเดิม บรรยากาศในห้องไม่เหี่ยวเฉาเหมือนหลายวั
ภรรยาสำรอง บทที่ 10 หนูภัค หนูดา
บทที่ 10 หนูภัค หนูดา “ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า” เสียงเรียกดังขึ้นยามเห็นบิดาเดินใกล้เข้ามา ทั้งพาณิภัคและพาณิธิดาหายจากอาการโยเยทันที พร้อมลุกพรวดขึ้นแล้วเดินไวๆ ไปหา โมกข์ย่อตัวลงช้อนลูกๆ เข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะหอมแก้มทั้งสอง พาณิภัคย่นคอเพราะรู้สึกจั๊กจี้ ส่วนพาณิธิดาหอมตอบกลับ
ภรรยาสำรอง บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2)-(04)
“ฮือ” เสียงสะอื้นฮักดังอยู่เป็นระลอก น้ำตารินไหลไม่ขาดสาย ด้านโมกข์เดินออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ภายใต้ใบหน้าเรียบตึงมีความสะเทือนใจซุกซ่อนอยู่ ไม่นานก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนที่ต้องการ “ยัยหนูเป็นยังไงบ้างครับ” น้ำเสียงที่ถามออกไปต่างจากตอนอยู่กับพาขวัญลิบลับ
ภรรยาสำรอง บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2)-(03)
ก้อนเมฆสีดำยังคงปกคลุมไปทั่วพื้นที่อกซ้าย หนึ่งคืนกับหนึ่งวันที่ผ่านมาเขาต้องทนอยู่กับความรู้สึกกังวล เวลานี้เขากำลังนั่งเฝ้ามองร่างบนเตียงหลังคุณหมออนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ หน้าของโมกข์หมองลงจากการอดนอน เขาต้องเฝ้าหญิงสาวสลับกับการกลับไปดูลูกสาวทั้งสอง อาจจะมีงีบหลับบ้าง แต่ไม่นา
Anda juga akan menyukai
CLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI107.6K Dibacaพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี147.4K Dibacaพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.7K Dibacaบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.1K Dibacaพูดเองนะว่าไม่รัก
ณัฐพรพราว94 Dibacaเกมรักระหว่างสามีภรรยา
โรซา เคน319 Dibacaเมียทดลองมาเฟียร้าย
โลกของปลายฝัน53 Dibacaสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่26 Dibaca
