Mag-log inShare
บทที่ 5 ส่วนหนึ่งหรือส่วนเกิน (04)
Petsa ng paglalathala:
2026-04-27 11:15:38“ก็ตามที่ผมเรียนไปตั้งแต่ต้น ไร่นี้ไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามาหวังจะชุบมือเปิบ เพราะมันเป็นไร่ที่คุณแม่ของผมรักมาก” ประโยคท้ายถูกพูดออกไปด้วยสีหน้าดุดัน
ดวงตาของคนคิดแค้นวาวโรจน์ด้วยความเคืองโกรธ รู้ดีว่าหลานชายต้องการพูดแดกดันตน
“คุณโมกข์จะไม่ลองทบทวนดูอีกทีหรือคะ โรสว่าข้อเสนอก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะเป็นประโยชน์ต่อไร่นี้ด้วยซ้ำไป” โรสรินเอ่ยบอก
คนต้องตอบเหยียดยิ้มมองแล้วสั่นศีรษะแรงๆ ใจจริงอยากจะลุกหนีออกไปตั้งแต่ประโยคแรกที่ดังออกจากปากคนหวังผลประโยชน์ แค่ยังไม่อยากเสียลูกค้าชั้นดีไป โดยเขาและโรสรินทำการค้าด้วยกันมาก่อนที่อีกฝ่ายจะถูกดึงไปเป็นคนของธัญญาเรศ และโรสรินก็จ่ายเงินตรงเวลา ไม่เรื่องมาก แถมมีข้อเสนอใหม่ๆ มาให้เลือกเสมอ ตนจึงสมควรผูกสัมพันธ์กันต่อไป
ทว่าสำหรับเรื่องความรักนั้นไม่อาจรวมเข้ามาเกี่ยวข้อง เขาทำธุรกิจกับโรสรินแค่เรื่องเมล็ดกาแฟเท่านั้น ไม่คิดทำการค้าเรื่องหัวใจ
“ดูท่าฝนจะตกหนัก แล้วนี่ก็ค่ำมากแล้ว งั้นหนูโรสพักที่นี่สักคืนละกัน” ถึงการเจรจาเรื่องงานจะไม่สัมฤทธิผล แต่กลับไม่ได้ทำให้ความคิดในการจับคู่ของธัญญาเรศลดน้อยลง ถ้าประสบผลสำเร็จ เธอเชื่อว่าผลประโยชน์จะตามมาอีกมาก เป็นเสมือนการยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
หญิงสาวยังไม่ได้ตอบตกลง เลือกจะหันหน้าไปมองเจ้าของบ้าน
“แกคงไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหมโมกข์ ยังมีห้องว่างอยู่อีกหนึ่งห้องนี่”
โมกข์หรี่ตาลงมองคนเป็นย่าก่อนจะตอบ
“เชิญตามสบายครับ”
คนสมหวังยกยิ้มเต็มวงหน้า ไม่นานกลับมีคลื่นความโกรธพัดระอุเข้าหา
“โมกข์ นั่นแกจะไปไหน” ธัญญาเรศเอ่ยถาม หลังเห็นหลานชายลุกขึ้นแล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปยังประตูบ้าน
“ผมจะไปนอนกับพาขวัญ” เจ้าของร่างกำยำตอบหน้าตาย ชั่วนาทีก็ส่งรอยยิ้มกำชัยไปให้คนหวังผล ก่อนจะหมุนตัวไปหยิบร่มคันใหญ่ขึ้นมากาง แล้วเดินออกจากบ้านตรงดิ่งไปหาคนซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา
โรสรินยิ้มไม่ออก คำพูดจากปากหยักเป็นเหมือนการปฏิเสธให้รู้ตัว หลายครั้งหลายหนเธอต้องเผชิญกับความรู้สึกปวดลึกในอก ทว่าครานี้ผลข้างเคียงมันรุนแรงราวเกิดแผ่นดินไหวซ้ำอีกรอบ หลังจากระลอกแรกผ่านไปไม่นาน
แต่แล้วสถานการณ์ก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติในไม่กี่นาทีต่อมา ใจของเธอแกร่งเกินกว่าจะอ่อนแอกับเรื่องแค่นี้ รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าการจะพิชิตใจคนในตระกูลอัษฎาวุธนั้นยากเพียงใด ยิ่งเป็นโมกข์ด้วยแล้วเธอยิ่งต้องขยันลงซ้อม เพื่อจะได้เป็นต่อคู่แข่ง
ส่วนคนที่มากด้วยความโกรธส่ายศีรษะแรงๆ แต่เชื่อว่าโรสรินน่าจะพอรับมือได้
ส่วนคนร่างโตขณะนี้เดินมาหยุดเท้าอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก ก่อนลงมือเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังแข่งกับเสียงฝนที่เทลงมาจนไม่แน่ใจว่าคนด้านในบ้านจะได้ยินหรือไม่ แต่ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกมาพร้อมสีหน้าตระหนกของเจ้าของบ้านอย่างพาขวัญ
“ฉันจะมานอนที่นี่”
จบคำ โมกข์ก็รีบเข้าไปด้านในโดยไม่รีรอให้ได้รับคำอนุญาต และไม่สนสายตาสงสัยของร่างบอบบาง
พาขวัญเผยอปากหมายจะเอ่ยถาม แต่กลับต้องรีบเบือนหน้าหนีเมื่อชายหนุ่มถอดเสื้อออกแล้วพาดไว้บนโต๊ะอาหาร จากนั้นก็ตรงไปยังห้องนอน เธอจึงร้องทักทำให้เท้าทั้งสองชะงัก
“ลูกๆ นอนหลับแล้วนะคะ”
Pinakabagong kabanata
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (04)
“ฉันเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีไง พอแล้วละกับการอยู่กับอดีต ทุกวันนี้ฉันมีแค่เธอกับลูกเท่านั้น” เรื่องทั้งหมดจบลงแล้วตั้งแต่พาขวัญเป็นอิสระ ความใกล้ชิดที่ผ่านมาทำให้เขาเรียนรู้หัวใจได้มากขึ้น จึงเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน กว่าจะคิดได้ก็เกือบที่จะสายไปเสียแล้ว อึดใจต่อมาก็ได้หันไปดึงมือนุ่มมากุมไว้ “แล้วฉันก็อยากจะขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่เคยเชื่อเธอเลย ตอนนี้คนของคุณย่าสารภาพแล้วว่า เธอไม่ได้เต็มใจ เธอเปลี่ยนใจไม่ยอมทำตามแผนแล้ว แต่โดนคุณย่าซ้อนแผน” เมื่อคนเป็นย่าถูกจับ คนสนิทของเจ้าตัวก็มาสารภาพกับเขา เพราะกลัวจะถูกลูกหลงไปด้วยและอยากจะให้ยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พ้นกฎหมาย เพราะช่วยธัญญาเรศทำผิดไว้หลายอย่าง พาขวัญรู้สึกคล้ายได้ปลดล็อกสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจและไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร รวมถึงไม่อยากคิดถึงอดีตอีกแล้ว แล้วมองคนที่ยื่นมือมาลูบหน้าท้อง “พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้วนะ” เขาอยากจะอยู่กับพาขวัญต่อ แต่ก็ไม่สามารถทิ้งที่ไร่ได้นาน แต่สัญญาว่าจะมาหาอีกแน่ จะมาจนกว่าพาขวัญจะใจอ่อน พาขวัญขบเม้มปากแน่น เพราะหัวใจบอกชัดว่า ไม่อยาก
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (03)
“คุณโมกข์ทำหรือคะ” หญิงสาวร้องถาม บุญตาพยักหน้ารับ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาตักกับข้าวหลายอย่างใส่ปาก บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ดีใจผสมกับความไม่คาดหมาย ส่วนชายหนุ่มก็ทำหน้าที่พ่อโดยการพาลูกไปเดินเลือกซื้อของในตัวจังหวัด แล้วต่อด้วยการไปห้างสรรพสินค้า แต่แล้วก็มีหนึ่งสิ่งที่เรียกความสนใจแก่เด็กๆ ได้ดี ไม่พ้นมุมของเล่น โมกข์จึงพาลูกไปเดินดู ไม่ได้สนใจกับเด็กผู้ชายวัยซนด้านหลัง ทว่าไม่นานสายตาคมกริบก็ต้องหันมองหลังจากพาณิธิดานั้นล้มลงหน้าคะมำ “แง...ป๊ะป๋า” เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความเจ็บและตกใจที่จู่ๆ ก็โดนผลักเข้าเต็มแรง ทำให้โมกข์หันไปมองตัวต้นเหตุแล้วต้องส่ายศีรษะเมื่อพบว่าเป็นเด็กด้วยกันนี่เอง จึงต้องมองหาผู้ปกครองของเด็กคนดังกล่าวแล้วพาไปหาเพื่อตักเตือน ทว่าเรื่องนี้กลับลุกลามกว่าที่ควรจะเป็น ในด้านเจ้าของร่างระหงจู่ๆ ก็มีอาการใจหวิวๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะกำลังนั่งรอสามคนพ่อลูกอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน คงจะไม่มีอะไรหรอก อาจจะคิดมากไปเอง โมกข์กับลูกแค่ออกไปซื้อของกัน จะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ไม่นานเท้าก็ต้องก้าวขยับยามได้
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (02)
ตกดึกพาณิภัคและพาณิธิดายังไม่ยอมห่างจากบิดา ทำให้พาขวัญต้องนำผ้าห่มมาปูให้พวกแกได้นอนด้วยกันสมใจที่ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นอยู่ตลอด ดูมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ บ้านไม่จำเป็นต้องหลังใหญ่ เงินทองไม่ต้องมีเป็นถุงเป็นถัง แค่มีความสุขกองโตเท่านี้ก็สร้างรอยยิ้มให้ได้มากมาย และคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว “ที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยังคิดถึงทุกคนเสมอ “ก็เหมือนเดิม ลุงไม้กับป้าพิมพ์บ่นว่าคิดถึง ครั้งหน้าว่าจะพามาหาด้วย” โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่ของไร่บ่นให้ฟังทุกวันว่าอยากจะอุ้มเด็กๆ เหมือนก่อน “ขวัญเองก็คิดถึงลุงไม้กับป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวยังพึงระลึกอยู่เสมอถึงความเมตตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง คราแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในไร่จอมใจนั้นแสนจะอ้างว้าง แต่พอทั้งสองเข้ามาพูดคุยด้วยก็ทำให้เธอคลายจากความกลัวไปได้เยอะ จนค่อยๆ สนิทมากขึ้น ไม่นานก็มีหนึ่งคำถามดังขึ้น “แล้วไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ” คนฟังไม่ตอบ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขณะที่โมกข์ระบายยิ้มอมเศร้า “ช่างเถอะ” หลังจากนั้นพาขวัญและโมกข์ก็ไม่มีการสนทนา
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก
“พี่นี่มัน...” “แล้วนี่รู้หรือยังว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย” โมกข์ไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนเรื่อง ทำให้หมอกต้องส่ายศีรษะ “ผู้ชายค่ะพี่โมกข์” นุดีตอบแล้วหันไปมองหน้าสามี เพราะถูกใจหมอกเป็นที่สุด ชายหนุ่มอยากจะมีลูกผู้ชายเป็นคนแรก แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็ไม่ว่ากัน “เสียดายนะครับ ไม่ได้แบบยัยหนูภัค หนูดา” หมอกยังอดเสียดายไม่หาย อยากจะได้ควบสองแบบพี่ชายบ้าง แต่อย่างไรก็ยังรักลูกไม่เปลี่ยนแปลง “งั้นท้องหน้าก็มีแบบฉันให้ได้สิ” คนเป็นพี่คล้ายท้าน้อง ทำให้หมอกยักคิ้ว คอยดูสิ เขาจะต้องมีลูกฝาแฝดแบบพี่ชายให้ได้ คราวนี้ละคงสนุกน่าดู น่าจะทั้งแสบและซนไม่ต่างจากพาณิภัคและพาณิธิดา “แล้วนี่คิดจะทำอะไรครับ” อดถามไม่ได้กับอาการนิ่งๆ “เรียนรู้หัวใจของตัวเอง” โมกข์ตอบ “ระวังเถอะครับ สุนัขจะคาบไปรับประทาน” ถึงกับเตือนด้วยความหวังดี ชักช้าไปจะไม่ทันการณ์ พาขวัญเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่ เธอมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนดี หนุ่มๆ คงอยากได้มาเป็นแม่ของลูก “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันส่งเจ้าเปี๊ยกไปเป็นทัพหน้าแล้ว” คนฟังทั้งสองทำหน้าไม่เข้าใจ โมกข
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ (02)
ลุงไม้และภรรยาถึงกับออกอาการดีใจกับข่าวที่เจ้านายนำมาบอก สายตานั้นขยายกว้างขึ้น แต่ก็ต้องเศร้าในประโยคถัดมาอยู่ดี “ทำไมถึงไม่พาหนูขวัญกับเด็กๆ กลับมาล่ะคะ” พิมพ์ผกาทำสีหน้าเศร้า คิดถึงพาขวัญและฝาแฝด เธอช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ จากไปเช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความโหยหาเป็นธรรมดา อีกอย่างอยากให้คนเป็นนายได้มีความสุข เชื่อว่าสายตาของตนไม่ผิดเพี้ยน คนหน้านิ่งกำลังมีความรักบรรจุอยู่ภายใน “ผมไม่อยากบังคับครับ พาขวัญเองก็ตกอยู่ภายใต้กรงขังมานาน เธอสมควรใช้ชีวิตตามต้องการ อีกอย่างเธอคงอยากจะอยู่กับแม่ของเธอด้วยครับ” เป็นเหตุผลง่ายๆ ซึ่งโมกข์ไม่เคยอธิบายให้เจ้าตัวรับรู้ เอาแต่ทำตัวทื่อๆ “แล้วทำไมไม่ลองพาคุณแม่ของหนูขวัญมาอยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะครับ” ลุงไม้เสนออีกหนึ่งหนทาง “เรื่องนั้นผมทำแน่ครับ แต่อยู่ที่ว่าบทเรียนหัวใจของผมกับพาขวัญครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานไหม ผมไม่อยากไปเร่งอะไร ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่าครับ” บทเรียนชีวิตของตนและภรรยาผ่านอะไรมามาก ทุกข์มากกว่าสุข กว่าจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จึงอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ
“หึ กล้าพูดนะพาขวัญ แล้วทีเธอล่ะยังจะไม่บอกฉันเรื่องลูกเลย” ประโยคที่สวนกลับมาทำให้เธอสะอึกแล้วนิ่งไป “แม่ว่าใจเย็นกันดีกว่านะ แล้วเราเข้าไปคุยกันในบ้าน ขวัญเองเรากำลังท้องกำลังไส้จะมาโมโหแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดถึงลูกหรือไง ส่วนคุณโมกข์ใจเย็นหน่อยนะคะ อย่าทำให้หลานๆ ต้องตกใจเลย” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพอจะดูออก แท้จริงแล้วคนทั้งคู่ไม่ได้ถึงขั้นจะเกลียดกัน แต่ต้องปรับความเข้าใจกัน หนนี้คนที่ถอนหายใจระบายความเครียดเป็นชายหนุ่มเอง เขาพยักหน้าแล้วปล่อยลูกลง ก่อนจะหันมองแม่ของลูก แล้วยิ้ม เผลอแป๊บเดียวเขากำลังจะกลายไปเป็นคุณพ่อลูกสามแล้ว “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะคะคุณโมกข์” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน เด็กๆ ก็วิ่งตามคอยเกาะแข้งเกาะขาด้วยความคิดถึง เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นซักถามบิดาถึงหลายวันที่ผ่านมา ภาพเหล่านั้นสะเทือนหัวใจคนยืนมองทั้งสองคน โดยเฉพาะคนที่หอบเด็กๆ หนีมา “เห็นความสุขของลูกไหมขวัญ” บุญตาตั้งคำถาม “แต่แม่ไม่ได้ยัดเยียดให้ขวัญต้องเลือกในสิ่งที่ฝืนใจนะลูก แม่แค่อยากให้คุยกัน และไม่ปิดบัง คุณโมกข์เองก็มีสิ
ภรรยาสำรอง บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (06)
“อีนี่...มึง” ชายชั่วตวาดกร้าว โมโหสุดฤทธิ์หลังจากโดนทำร้าย จิตใจมืดบอดลงกว่าเดิม ใช้โทสะเป็นตัวนำทาง วินาทีนั้นก็ตัดสินใจทำบางอย่างที่ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกแล้วทิ้งแผ่นหลังลงบนพื้นดิน ดวงตาเบิกโพลงหลังความเจ็บแล่นปราดเข้าหา เพราะบัดนี้อาวุธร้ายได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสม
ภรรยาสำรอง บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (05)
“หยุดตรงนี้แหละ” “ไหนบอกว่าจะให้ไปดูอาการเมียนาย” พาขวัญถามเพื่อประวิงเวลา เธอต้องทำอะไรสักอย่าง คิดว่าถ้าไม่สู้ก็คงไม่รอด “ฮ่าๆ” ชายคนดังกล่าวไม่ตอบกลับหัวเราะราวขบขัน นัยน์ตามองมาอย่างแทะโลม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก ส่งผลให้พาขวัญขยับหนีพร้อมกลัวจับใจ ไม่คิดว่า
ภรรยาสำรอง บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (04)
“จะไปหรือไม่ไป” น้ำเสียงหนนี้แผดกร้าวอย่างเริ่มหมดความอดทน พร้อมยกโลหะปลายแหลมขึ้นมา มันคมพอที่จะเฉือนหรือแทงจนเนื้อขาวสวยต้องมีรอยแผล ซ้ำร้ายยังพานให้เด็กฝาแฝดต้องมีอันตรายด้วย แน่นอนว่าถ้าพาขวัญยังดึงดันเรื่องร้ายๆ ต้องถลำลึกมากกว่าที่ควร ในระยะประชิดเพียงนี้ คนตัวเล็
ภรรยาสำรอง บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (03)
“ป๊ะป๋า” ถ้าให้เลือกไส้กรอกทอดของโปรดกับบิดา พาณิธิดาเลือกอย่างหลังแน่นอน หนูน้อยรีบลุกขึ้นแล้วจ้ำอ้าวไปเกาะแข้งเกาะขา ส่วนพาณิภัคทำเพียงยิ้มจนเห็นฟันแล้วหันไปเคี้ยวไส้กรอกทอดตุ้ยๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย คนที่ยืนอยู่ห่างออกไปแทบไม่กล้าขยับเท้า ต้องก้มหน้าลงมองเจ้าลิงตัวน้อ
Maaari mong magustuhan
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง170.7K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.6K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น116.0K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์83.9K viewsบำเรอรักไร้ใจ
ผัดบวบ62 viewsพอใจจะรัก
กาแฟหอมกรุ่น24 viewsทวงคืนกลิ่นรัก
Naiyana5 viewsHurt me Hurt you แค้นรักเอาคืน
UnknownV17 views
