บทที่ 5 ส่วนหนึ่งหรือส่วนเกิน (03)

ส่วนพาณิภัคและพาณิธิดามองการกระทำของบิดาตาแป๋ว ต่างพากันยกยิ้มแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากคล้ายชอบใจ ก่อนอ้าปากกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ เมื่อมารดายื่นช้อนซึ่งมีไส้กรอกลูกกลมๆ ป้อมๆ มาให้

          พาณิธิดากัดไส้กรอกไปครึ่งลูกแล้วคายออก วางไว้ในชามใบเล็กสำหรับเด็ก มีช้อนลายการ์ตูนอยู่ข้างๆ ขณะที่พาขวัญหันไปป้อนพาณิภัคที่นั่งอยู่ด้านซ้าย

          “ป๊ะป๋า” เสียงใสๆ เรียกบิดาที่นั่งอยู่ไม่ห่าง หลังจากได้ใช้ช้อนตักของบางอย่างไปใส่จานใบใหญ่

          ไส้กรอกที่ถูกกัดไปครึ่ง...เป็นน้ำใจที่ตั้งใจมอบให้บิดาแทนมารดา

          ทุกคนต่างหันมามอง ขณะที่พาขวัญมีสีหน้าตกใจลนลานแล้วขยับตัวไปใกล้ร่างโตหวังจะตักไส้กรอกชิ้นนั้นคืนกลับมา ทว่าไม่ทันการณ์ เมื่อมันหายเข้าไปในปากหนาเสียแล้ว

          ชายหนุ่มเคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้มีท่าทางรังเกียจแม้สักนิด ทำให้ลูกสาวคนเล็กเกิดความชอบใจ

          “ป๊ะป๋ากิน...กิน”          

          จากนั้นเรื่องตรงหน้าก็ได้กลายไปเป็นความสนุกของฝาแฝด พากันตักอาหารใส่จานของโมกข์กันยกใหญ่ คนเป็นมารดาไม่อาจขัด เพราะฝ่ายชายส่งสายตาดุดันเป็นเชิงห้าม ส่งผลให้ภายในใจของคนที่กำลังรู้สึกว่าเป็นส่วนเกินอย่างโรสรินร้อนขึ้นดังไฟสุม

          ธัญญาเรศก็เช่นกัน จึงกระแอมเสียงเบาๆ เป็นการเตือนพาขวัญไม่ให้หลงดีใจ แต่กลับไม่ได้ผล เมื่อหญิงสาวยังยิ้มให้กับความสุขของลูก กระทั่งบรรยากาศเริ่มตึงเครียดเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปาก

          “พาขวัญพาเด็กๆ ออกไปด้านนอกก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับหลานชายเป็นการส่วนตัว”

          คนโดนออกปากไล่ขยับตัวทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอเองก็ไม่เคยอยากจะมาอยู่ตรงนี้ ทว่ากลับมีสงครามย่อมๆ เกิดขึ้นเมื่อชายหนุ่มคว้าข้อมือของเธอไว้แล้วส่ายหน้า

          “ไม่ต้องไป” โมกข์บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้สนใจในคำของคนเป็นย่า

          “ฉันสั่งให้เธอพาเด็กๆ ออกไปพาขวัญ” ธัญญาเรศสั่งอีกหน

          สาวเจ้าถึงกับทำสีหน้าลำบากใจ พยายามดึงข้อมือออกจากการจับกุม จนกระทั่งโมกข์ยอมปล่อยมือ จึงคว้าข้อมือเล็กๆ พากันออกไปด้านนอก

          ด้านชายที่ตีหน้าขรึมปรายตามองคนคิดแค้น ก่อนจะลุกพรวดขึ้นเดินตามสามคนแม่ลูกออกไป โดยไม่ร่ำลาหรือบอกกล่าวหญิงสองคนที่เหลือ ทำให้โรสรินหน้าเสีย        

          ส่วนธัญญาเรศยังคงนิ่งเงียบ อย่างไรวันนี้ก็ต้องพูดเรื่องสำคัญกับหลานชายให้ได้

          วินาทีแรกที่เห็นโมกข์เดินตามออกมา หัวใจของพาขวัญเต้นระรัวคล้ายว่าเธอมีความหมายต่อเขา แต่เพียงชั่วอึดใจสีหน้าก็ต้องไร้ซึ่งความรู้สึก เธอไม่ควรนำเอาความหวังมาวางไว้บนบ่า เพราะรังแต่จะสร้างความหนักอึ้งมากกว่าเดิม

          “ขึ้นรถ” น้ำเสียงดุดันทำให้หญิงสาวพาลูกๆ ขึ้นรถตามคำสั่ง ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกนำพาทุกคนกลับไปยังไร่อันเป็นที่รัก ทิ้งให้ธัญญาเรศนึกเจ็บใจไม่น้อย     

          การเดินหนีปัญหาในหนนี้ของโมกข์ไม่เป็นผล เมื่อธัญญาเรศพาโรสรินกลับมายังไร่ด้วย โดยยกข้ออ้างเรื่องงานขึ้นมาทำให้โมกข์ไม่สามารถถอยหลังได้

          การคุยเรื่องงานดำเนินไปถึงสามชั่วโมงเต็ม ธัญญาเรศอยากจะให้คนของตนเองเข้ามามีส่วนร่วมในไร่จอมใจ โมกข์ไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้น แม้ข้อเสนอจะเป็นการช่วยหาลูกค้ารายใหญ่ให้ก็ตาม อีกทั้งยอดการสั่งซื้อจากโรสรินจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

          จากนั้นทั้งสามก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าต่าง เพราะได้ยินเสียงซู่ดังขึ้น เม็ดฝนทิ้งตัวลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมด้วยลมกระโชกแรงอย่างหนัก

          “สรุปนี่แกจะไม่ยอมให้คนของฉันเข้ามาเป็นหุ้นส่วนจริงๆ น่ะหรือ” คนเป็นย่าถามเสียงขุ่น