บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (07)

เสร็จสิ้นเสียงสนทนา เด็กฝาแฝดทั้งสองก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของลุงไม้ พาณิธิดาร้องโยเยไม่อยากออกห่างจากบิดา กระนั้นชายหนุ่มก็ต้องใจแข็ง การตามหาพาขวัญในตอนนี้สำคัญที่สุด สองเท้าออกเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ออฟฟิศ              

          สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ เพื่อค้นหาสิ่งผิดปกติ ทว่าไม่พบสิ่งใด ไม่มีเบาะแสชี้ทาง ชายหนุ่มจึงต้องตัดสินใจว่าจะทำเช่นใดต่อ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าเข้าไปในไร่ ไม่รู้อะไรดลใจ รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งชักชวนให้เดินฝ่าความมืดเข้าไป

          เวลานี้แสงจากพระจันทร์เสี้ยวไม่เอื้ออำนวยในการตามหา ไม่นานเสียงห้วนเข้มก็ตะโกนออกไป

          “พาขวัญ...พาขวัญ”

          คนหมดหนทางสู้กำลังนอนหายใจรวยริน เมื่อได้ยินบางเสียงแว่วมากระทบโสตประสาท รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้น แต่เป็นเพียงชั่วนาทีเท่านั้น เพราะเธอไม่อาจสู้แรงของชายใจชั่วได้อีกแล้ว

          ชายที่ลุ่มหลงในรสกามาโน้มหน้าลงซุกคอระหง ไม่สนใจเลือดสีแดงที่ไหลออกมาเปรอะเสื้อ อยากเสพสมใจเจียนขาด ยิ่งได้กลิ่นกายหอมเหมือนดอกไม้จากเนื้อนุ่มยิ่งทำให้เกิดความกำหนัดมากเป็นทบทวี ไม่ใส่ใจเสียงที่ได้ยินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เลยสักนิด จนกระทั่งเห็นเหยื่อสาวเริ่มต่อต้านและส่งเสียง

          “หุบปากไปเลยมึง” คนใจทรามกระซิบชิดหู พร้อมยกมือขึ้นปิดปากคนใต้ร่าง ทันใดนั้นก็มีอาการตกใจนิดหน่อย พลันหันมองตามเสียงตะโกนเรียก แล้วหมอบตัวลงให้ต้นไม้ใหญ่บดบังร่างกาย

          “พาขวัญอยู่ที่นี่หรือเปล่า พาขวัญ”

          “อื้อ...อื้อ”        

          เสียงเล็กสั่นเครืออู้อี้อยู่ในฝ่ามือกระด้างนั้นไม่สามารถส่งไปถึงคนที่ต้องการ ทุกความหวังของพาขวัญค่อยๆ ดับลง ยามที่ฝีเท้าหนักเดินเลยผ่านไป หยาดหยดน้ำตารินไหลเป็นทาง

          ในกรอบหน้าของชายร่างโตผู้มีจิตใจเป็นอสูรกายที่มาจากขุมนรกเปื้อนยิ้ม เมื่อโมกข์เดินผ่านไปแล้วก็หันความสนใจมาอยู่ที่เนื้อนวลอีกรอบ แววตาพราวด้วยความปรารถนา ไม่ไยดีว่าพาขวัญจะเจ็บหรืออาจจะกำลังสิ้นลมหายใจ สองมือยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อ

          “ฮือฮึก...”

          แรงสะอื้นเล็กๆ เรียกความโศกได้ไม่น้อย หัวใจของหญิงสาวกำลังจะแหลกสลาย เรี่ยวแรงกำลังจะดับสูญ เฝ้าคิดถึงแค่ลูกสาวทั้งสองและใครอีกคนหนึ่ง คนที่เป็นเหมือนเจ้าชีวิต คนที่ดวงตาคงความเย็นชาเสมอ เธออยากเห็นมันอีกครั้งก่อนจะไม่มีโอกาส

          รอยยิ้มกว้างโชว์ฟันของคนหยาบช้าตรงหน้าชวนให้สะอิดสะเอียน ทว่าเธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย  

ฟากโมกข์หัวใจหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เฝ้าขบคิดว่าหญิงสาวหายไปไหน และหายไปได้อย่างไร ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนเจ้าตัวอยู่ที่นี่ ไม่ห่างกันนัก แต่สายตากลับมองไม่เห็น

          โมกข์เดินมาจนสุดไร่ แล้วจำใจต้องหันหลังกลับพร้อมกับมองสำรวจอีกหนึ่งหนเงียบๆ ไม่นานเท่าไรคิ้วดกดำก็ต้องยกขึ้นสูง เมื่อพบร่องรอยบางอย่างเหมือนมีคนเดินเข้าไปในพงหญ้าที่ขึ้นสูง จึงไม่รอช้าเท้ารีบเดินเข้าไปด้านในด้วยความระมัดระวัง จำได้ว่ามีต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่ห่าง

          ทันใดนั้น สีหน้าของชายหนุ่มก็มีความวิตกกังวล หลังพบรอยเลือดเป็นทางยาว ไม่นานก็เห็นรองเท้าของภรรยา

          “ขวัญ” โมกข์ตะโกนเรียกอีกหน ทำให้หญิงสาวพยายามจะดิ้นอีกครั้ง

          “คะ...คุณโมกข์ อื้อ”      

          สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายกับคนน่าสงสารมากนัก ทำให้แรงฮึดของพาขวัญกลับมาอีกหน ทว่ากลับต้องเจ็บชาทั่วใบหน้ายามโดนตบเต็มกำลัง

          คนหยาบช้าต้องหันหน้าไปมอง กลัวว่าจะถูกจับได้ แต่ไม่ทันการณ์เนื่องด้วยพบเงาหนึ่งอยู่ด้านหลัง แค่ชั่วนาทีแผ่นหลังก็ถูกฝ่าเท้าหนักๆ กระแทกเข้าใส่ไม่ยั้ง มือจึงคว้ามีดปลายแหลมขึ้นมาเพื่อต่อสู้ คิดว่าตนเองเป็นต่อกว่าเยอะเลยกระตุกยิ้มไม่เกรงกลัว

          ใจของโมกข์แตกสลายยามเห็นสภาพของภรรยาสำรอง เขาโกรธสุดขีดจนเนื้อตัวสั่น นัยน์ตาฉาดฉายถึงความคั่งแค้นและอาฆาต ไม่ได้กลัวอาวุธที่สามารถปลิดชีพตนเลยสักนิด เขารีบถลาตัวเข้าไปต่อสู้