บทที่ 7 แยกทาง (02)

“หรือถ้าหมอกยังอยากอยู่กับแม่นุดีนี่ต่อ ย่าก็ไม่ว่า แต่อย่าทำให้หนูนิดรู้เป็นอันขาดนะ เก็บแม่นี่ไว้เป็นเมียลับๆ ห้ามเอามาเป็นตัวจริงเด็ดขาด”   

          รอยยิ้มกำชัยแต่งแต้มบนวงหน้าอีกรอบ นัยน์ตาสื่อความหมายอย่างชัดเจนว่า สะใจ ยิ่งอีกฝ่ายทุกข์เท่าใด เธอยิ่งสุขมากเท่านั้น แล้วนึกอยากจะไปเยี่ยมอดีตคนรักขึ้นมา อยากไปเห็นหน้าเวลาเป็นฝ่ายเจ็บบ้าง ได้ข่าวว่าเวลานี้อีกฝ่ายเครียดจนทำให้เส้นเลือดในสมองแตก กลายเป็นคนพิการต้องนั่งอยู่บนรถวีลแชร์

          คนต้องตัดสินใจรู้สึกร้าวในอกทันใด มีทางไหนบ้างที่เดินไปแล้วนุดีจะไม่เจ็บปวด คำตอบคือไม่มีสักทาง           

          “งั้นย่ากลับก่อนละกัน ยังไงหมอกก็รีบๆ ตัดสินใจนะว่าจะเอายังไง แต่ทางที่ดีย่าอยากให้หมอกกลับบ้าน” ประโยคท้ายไม่ได้เป็นการบอกเล่า แต่เป็นคำสั่ง ชายหนุ่มต้องเลือกว่าจะทำตามหรือไม่ ไม่นานธัญญาเรศก็เดินหายออกไปจากห้อง

          ทันทีที่คนใจมารจากไป...เสียงสะอื้นไห้ของนุดีก็ดังขึ้น

          “ฮึก...ฮือ” บ่าเล็กงุ้มลง ยกมือขึ้นมาปิดหน้า ไม่สามารถต้านทานความเสียใจได้ มันรุนแรงและเร็วไว

          ส่วนหมอกน่ะหรือ...แทบหยุดหายใจเมื่อเขาต้องเลือก

          “นุดี”   

          มือแกร่งคว้าร่างนุ่มเข้ามาซบอก กอดรัดแนบแน่น ไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกไปให้ดีขึ้น           

          หัวใจดวงน้อยๆ ร้าวละเอียด มันถูกทำให้แหลกครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังถูกปลายเท้าขยี้มาหลายหน แต่ครั้งนี้ถือว่าสาหัสที่สุด

          สองมือเล็กๆ กอดรัดหมอกไว้แน่น รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจประหนึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ แล้วจากนี้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร จะหันหน้าไปทางไหน และปัญหาใหญ่ไม่พ้นเรื่องอำนาจในบริษัท การรุกคืบครั้งนี้หมายถึงรุกฆาตสำหรับธัญญาเรศ

          “อย่าร้องนุดี ยังไงวันนี้ต้องมาถึง”         

          ถ้อยคำนี้ทำให้หญิงสาวสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม เพราะหมายความว่าเขาเลือกจะไป

          “จบกันวันนี้ดีแล้ว เราจะได้ยุติความอึดอัดเสียที ถือว่าปลดพันธะนี้เพื่ออนาคตของพวกเรา”    

          น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นนิดหน่อย ภายในใจถือว่ายกภูเขาออกไปได้ ในเมื่อเขากำลังหลุดพ้นจากความแค้นของคนเป็นย่า     

          ถึงเวลานี้เสียที เวลาที่จะได้เริ่มต้นนับหนึ่ง...นับสองสิถึงจะถูก เพราะหนึ่งถูกนับไปก่อนหน้านี้แล้ว

          “คะ…คุณหมอกจะไป…ใช่ไหมคะ” คำถามช่างโง่สิ้นดี รู้ทั้งรู้ว่าอย่างไรหมอกก็ต้องเลือกไป หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาไหวระริก ไม่น่าเลย ไม่น่าปล่อยใจให้หลงรักผู้ชายคนนี้

          คนตัวโตแทบกลืนความลำบากใจไม่ไหว แต่อย่างไรก็ไม่มีทางเลี่ยง จึงพยักหน้าตอบกลับ

          “ยิ้มนะนุดี ดีใจกับอิสรภาพของคุณนะ” ก่อนจากไป เขาอยากจะเห็นรอยยิ้มบนกรอบหน้านวล แม้มันจะขื่นขมก็

ตามที

          คนเจ้าน้ำตายิ้มไม่ออกและร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก

          เขากำลังจะไป จะให้ยิ้มได้อย่างไร ก่อนมือใหญ่จะยื่นมาเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วโน้มลงมาจูบเบาๆ ที่ดวงตาทั้งสอง

          “ยิ้มเถอะนะ ผมจะได้ไปอย่างไม่ต้องห่วง” ใบหน้าคมคายฝืนยิ้มลวงๆ เขาเองก็เจ็บไม่น้อย แต่เพื่ออนาคตในวันหน้า อย่างไรก็ต้องจบความสัมพันธ์อันน่าอึดอัดนี้

          คำร้องขอนั้นทำให้นุดีดิ้นขลุกขลักออกจากอกกว้าง จะให้ยิ้มอย่างนั้นหรือ ทำไม่ได้หรอก พลางห่อไหล่แล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้า เธอตั้งตัวไม่ทัน ไม่ได้เตรียมใจว่าจะจบกันเร็วเพียงนี้ ทว่าน้ำตากลับเหือดหาย ไม่ยอมไหลออกมาเสียดื้อๆ เนื่องด้วยในอกบอกว่า ต้องยิ้มถึงจะถูก

          เธอจำได้แม่น ว่าวันแรกอยากได้อิสรภาพคืนกลับมาขนาดไหน วันนี้มีโอกาสนั้นแล้ว ไยต้องมัวแต่เสียน้ำตา

          อึดใจต่อมานุดีก็เงยหน้าขึ้น ก่อนรอยยิ้มขื่นขมจะปรากฏออกมา ส่วนหมอกรอยยิ้มเหือดหาย มันถึงเวลาแล้ว

          ชายหนุ่มจูบลงบนขมับสวยอีกรอบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไปในทันที ไม่มีการร่ำลาไปมากกว่านี้ เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กเสียน้ำตา

          “นุดีรักคุณหมอกนะคะ” สำหรับนุดีนี่คือคำร่ำลาที่มีค่าที่สุด แม้ชายหนุ่มจะไม่อยู่รับฟัง จากนั้นหญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวแรง