บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (06)

“อีนี่...มึง”        

          ชายชั่วตวาดกร้าว โมโหสุดฤทธิ์หลังจากโดนทำร้าย จิตใจมืดบอดลงกว่าเดิม ใช้โทสะเป็นตัวนำทาง วินาทีนั้นก็ตัดสินใจทำบางอย่างที่ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกแล้วทิ้งแผ่นหลังลงบนพื้นดิน ดวงตาเบิกโพลงหลังความเจ็บแล่นปราดเข้าหา

          เพราะบัดนี้อาวุธร้ายได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ ปลายมีดที่มีความแวววาวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน และกำลังช่วงชิงลมหายใจไปจากพาขวัญ

          “แม่...แม่ขัน”   

          รอยยิ้มของคนเป็นแม่ปรากฏขึ้น เมื่อได้ยินเสียงหนูน้อยอยู่ใกล้ๆ ราวกับพวกแกมากระซิบข้างหู ก่อนจะรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วกาย

          คนปักมีดลงบนหน้าท้องแบนราบชะงักงันไปหลายนาที สายตาเหลือบมองซ้ายมองขวาราวกำลังตัดสินใจ แล้วลากพาขวัญไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่

          ในด้านสองสาวน้อยฝาแฝดต่างพากันร่ำไห้อย่างหนัก เมื่อตะเบ็งเสียงสุดกำลังแล้วก็ยังไม่ได้รับอ้อมกอดอบอุ่น และเหมือนจะรับรู้ได้ถึงภัยร้ายของมารดา จึงทั้งเดินทั้งคลานไปทั่ว แล้วเบะปากร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง

          ส่วนชายผู้ไร้หัวจิตหัวใจจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงสายลมเย็นๆ ทำให้รู้สึกหนาวยะเยือก ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเหมือนในครั้งนั้น ครั้งที่นุรินจากไป จนสายตาต้องมองออกไปผ่านบานหน้าต่าง แล้วพบความผิดปกติในทันที เมื่อบ้านหลังน้อยไม่มีแสงไฟส่องสว่าง มันมืดมิดราวสามคนแม่ลูกไม่ได้อยู่ที่นั่น

          “ไปไหนกัน...หรือยังไม่กลับจากออฟฟิศ” ผิดวิสัย พาขวัญไม่เคยกลับดึกเท่านี้ นี่ก็เลยเวลามามากโขแล้ว โมกข์จึงเดินตรงไปยังออฟฟิศเพื่อไขความกระจ่าง ยิ่งใกล้เข้าไปเท่าไรหัวใจที่มืดบอดก็รู้สึกหวิวไหวอย่างบอกไม่ถูก

          เมื่อไปถึงออฟฟิศ เขาก็ต้องเลิกขึ้นสูง

          หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังเปิดอยู่ แน่นอนว่าคนที่ใช้งานมีแต่พาขวัญคนเดียวเท่านั้น แล้วเจ้าตัวหายไปไหนกัน อึดใจต่อมาสายตาก็ไปปะทะกับของบางสิ่ง

          ตุ๊กตาตัวโปรดของพาณิธิดา...ลูกสาวต้องนอนกอดแทบทุกคืน และในจังหวะจะก้มหยิบขึ้นมา เสียงหนึ่งก็ได้ปลิวเข้ามากระทบหู          

          หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่พื้น เขารีบตรงดิ่งไปยังหน้าห้องทำงานของตนเอง แล้วพบว่าประตูห้องถูกล็อกไว้ ปกติจะไม่เป็นเช่นนี้          

          โมกข์รีบล้วงพวงกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วไขเข้าไปด้านใน ในทันทีที่ประตูเปิดออก กายกำยำก็ต้องรีบถลาเข้าไปคว้าตัวของลูกสาวทั้งสองเข้ามากอดด้วยความตกใจ

          เกิดอะไรขึ้น ทำไมเด็กสองคนนี้ถึงถูกขังอยู่ภายในห้อง

          “ป๊ะป๋า” พาณิภัคและพาณิธิดาร้องไห้ระงมหลังเห็นบิดาพร้อมซุกใบหน้าเข้ากับอกอุ่น เนื้อตัวสั่นเทา

          “ไม่ร้องนะคะ ไม่ร้อง”    

          โมกข์รีบปลอบลูกสาวพร้อมลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ สายตาพยายามกวาดมองหาใครอีกคน แน่ใจแล้วว่าต้องเกิดเรื่องขึ้น แต่ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด แล้วใช้โทรศัพท์ในห้องทำงานต่อสายหาใครบางคน

          คนที่ชายหนุ่มโทร.หาไม่ใช่พาขวัญ เพราะเห็นโทรศัพท์ของเจ้าตัวตกอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยขอความช่วยเหลือจากปลายสาย หลังจากนั้นเขาก็อุ้มลูกเดินไปเดินมา ปากพร่ำปลอบประโลม แต่ไม่ได้ผลใดๆ เลย เด็กๆ ยังเอาแต่ร้องไห้ และมีหนึ่งประโยคบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ เป็นคำที่ได้ยินบ่อยๆ ทว่าหนนี้แลดูโหวงหวิวพิกล

          “แม่ขัน แม่ขัน”  

          เด็กๆ ต่างพากันร้องหาแม่ สองเท้าก้าวออกไปยังด้านหน้าเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามา

          “เกิดอะไรขึ้นกันครับ” คนที่ลงจากรถมารีบถามเสียงตกใจ หลังได้รับสายสำคัญจากเจ้านายเขาก็รีบมาทันที

          “ผมไม่แน่ใจครับ เด็กๆ ถูกขังไว้ในห้อง แต่พาขวัญไม่รู้หายไปไหน” โมกข์อธิบายด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ลางสังหรณ์บอกว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น ปกติแล้วพาขวัญจะตัวติดกับลูกสาวทั้งสองตลอดเวลา ไม่เคยทิ้งไปไหนโดยไม่มีคนดูแลเช่นนี้

          “หนูขวัญหายไปหรือครับ” สีหน้าและแววตาของลุงไม้มีความประหลาดใจ

          ชายหนุ่มพยักหน้า “ผมอยากจะให้ลุงช่วยดูแลยัยหนูให้หน่อย ผมจะไปตามหาพาขวัญ”

          “ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะโทร.ตามคนงานของเราให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”