บททั้งหมดของ เมื่อรักนั้น ยาวนานกว่าชีวิต: บทที่ 11 - บทที่ 20

เฉิงอวี่เซินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของหลินลู่ กอดรูปถ่ายและจดหมายรักเอาไว้แน่น สูดดมกลิ่นอายของเธอที่ยังหลงเหลืออยู่ ทว่ากลับไม่อาจข่มตาหลับได้เสียที เพียงแค่หลับตาลง ภาพของหลินลู่ในยามที่เอ่ยคำบอกลาก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว เขาอยากจะตะโกนบอกตัวเองในตอนนั้นเหลือเกินว่า อย่าไปเลย อย่าไปเลย! อยู่ต่อเถอะ ขอแค่เขาอยู่ต่อ บางทีหลินลู่อาจจะไม่ต้องตายก็ได้เฉิงอวี่เซินหลับตาลงอยู่อย่างนั้นทั้งที่ไร้ซึ่งความง่วงงุนจวบจนรุ่งสาง ห้องเย็นถูกเร่งจัดการจนเสร็จเรียบร้อยในชั่วข้ามคืน ขอเพียงแค่ยอมทุ่มเงินให้มากพอ หลินลู่นอนสงบนิ่งอยู่ในโลงแก้วเก็บความเย็น เฉิงอวี่เซินในชุดเสื้อผ้าบางเฉียบนั่งพิงอยู่ข้างโลงนั้น ร่างกายของเขาเย็นเฉียบจนแทบไม่ต่างอะไรกับร่างที่ไร้วิญญาณ เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะอยู่เคียงข้างหลินลู่อยู่อย่างนี้ตลอดไป แต่ในตอนนี้เขายังทำแบบนั้นไม่ได้ เฉิงอวี่เซินเปิดดูโทรศัพท์ของหลินลู่ พบว่าสายล่าสุดที่โทรเข้ามาคือชวีเสี่ยวเสวี่ยและนอกจากเขาแล้ว คนสุดท้ายที่หลินลู่ไปเจอก็คือชวีเสี่ยวเสวี่ยเช่นกัน เขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าก่อนหน้านี้หลินลู่ไม่ได้มีความคิดที่จะฆ่าตัวตายรุนแรงขนาดนี

เมื่อมองภาพตรงหน้าที่ทั้งแปลกตาแต่ก็คุ้นเคย หลินลู่ก็เริ่มขลาดกลัว เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอรู้เรื่องอาการป่วยของตัวเองแล้ว ในตอนนี้เธอไม่อาจแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรได้อีกต่อไป ไม่อาจตอบตกลงรับคำสารภาพรักจากเฉิงอวี่เซิน หรือตักตวงความหวังดีที่เขามีให้ได้อย่างสนิทใจอีกแล้ว หลินลู่คิดว่า ในเมื่อชาติที่แล้วจบลงอย่างไม่สวยงาม ต่างคนต่างต้องเจ็บปวดเพราะความรักครั้งนี้ แถมเฉิงอวี่เซินเองก็มีผู้หญิงคนอื่นที่เขาชอบอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นในชาตินี้ สู้พวกเราอย่าเริ่มต้นกันเลยจะดีกว่า หลินลู่ยืนอยู่ห่างจากเฉิงอวี่เซินเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าฝูงชนที่หลั่งไหลราวกับน้ำหลากกลับพัดพาให้คนทั้งสองห่างไกลกันออกไปทุกที หลินลู่ไม่มีความกล้าเหมือนในชาติก่อนอีกแล้ว... ความกล้าที่จะเดินเข้าไปทัก ทาย ชวนเขาไปปีนเขา ไปไหว้พระ ไปขอเครื่องรางคุ้มภัยด้วยกัน หรือแม้แต่จะตอบตกลงเป็นแฟนกับเขา หลินลู่ยอมรับว่าตัวเองคือคนขี้ขลาด กว่าเธอจะได้โอกาสกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจึงไม่อยากถูกพันธนาการไว้กับความรักที่แสนเหนื่อยล้านั่นอีก ในเ

เฉิงอวี่เซินรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ แม้แต่รูมเมทก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกติ โปรเจกต์ของเขาถูกทิ้งค้างไว้นานจนเพื่อนร่วมทีมต่างพากันสืบหาข่าวคราวว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ อันที่จริง หลินลู่ไม่ได้ตั้งใจจะหลบหน้าเขา แต่เป็นเพราะช่วงก่อนหน้านี้เธอเร่งรัดให้แม่ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล และไม่คาดคิดเลยว่าจะพบความผิดปกติเข้าจริง ๆ ช่วงนี้หลินลู่จึงต้องวิ่งวุ่นไปมาระหว่างโรงพยาบาลกับมหาวิทยาลัย ต่อให้บังเอิญเจอเฉิงอวี่เซิน เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเข้าไปทักทายปราศรัยด้วยแล้ว เฉิงอวี่เซินคอยแอบดูตารางเรียนของหลินลู่แล้วแอบเดินตามหลังเธอไปเงียบ ๆ แต่เขากลับไม่มีความกล้าพอที่จะปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเก็บไปคิดมากจนกลายเป็นฝันหรืออย่างไร เขาถึงได้ฝันเห็นเรื่องราวของตัวเองในอีกโลกหนึ่ง ในฝันนั้น หลินลู่เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาและตอบตกลงรับรักคำสารภาพของเขา ทั้งคู่ต่างเพิ่งจะริรักเป็นครั้งแรก ทั้งไร้เดียงสาและเกอะกัง จนเกิดเรื่องราวขบขันชวนยิ้มขึ้นมากมาย เมื่อเฉิงอวี่เซินเห็นตัวเองในอีกโลกหนึ่งมีความสุขกับหลินลู่ถึงเพียงนั้น ความอิจฉาริษยาก็เข้าครอบ

เฉิงอวี่เซินรู้ดีว่าตอนนี้เขายังไม่มีเงินทองมากมายอะไร ขณะที่อาการเจ็บป่วยของหลินลู่และแม่ของเธอก็เปรียบเสมือนหลุมลึกที่ถมเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเต็ม เขาจึงต้องพยายามหาเงินให้ได้มากที่สุด ด้วยประสบการณ์จากชาติปางก่อน เฉิงอวี่เซินย่อมรู้ดีว่าบริษัทไหนหรือโปรเจกต์ใดที่จะทำกำไรได้มหาศาลในอนาคต เขาวางแผนจัดสรรเงินเก็บทั้งหมดที่มีอย่างรอบคอบ ก่อนจะกลับไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อทำโปรเจกต์ให้เสร็จสิ้นก่อนกำหนด การหาเงินสำหรับเฉิงอวี่เซินในตอนนี้ กลายเป็นเรื่องที่ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ เขาถึงกับรู้สึกโชคดีด้วยซ้ำที่ตัวเองหาเงินเก่ง และโชคดีที่เขายังสามารถช่วยเหลือหลินลู่ได้ การบูชาเงินมันไม่ดีตรงไหนกัน หากเพียงแค่มีเงินก็สามารถรั้งคนที่จากไปให้กลับมาได้ ต่อให้ต้องจ่ายเท่าไหร่ก็ล้วนคุ้มค่าทั้งสิ้น เมื่อกลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย หลินลู่ก็ดูมีท่าทีเหม่อลอยเหมือนวิญญาณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “ลู่ลู่ เป็นอะไรไปลูก? เมื่อกี้ใครมาหาเหรอ? ทำไมเขาไม่เข้ามาล่ะ?” แม่หลินเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เปล่า... ไม่มีใครค่ะ พยาบาลเรียกหนูเฉย ๆ ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูปอกแอปเปิ้ลให้ทานนะคะ” หลินลู่รีบปั้นหน้ายิ้มแล้วหาอะไ

การสนทนาในครั้งนี้จบลงโดยไม่มีความคืบหน้าใด ๆ ทว่าการปรากฏตัวของหลินลู่กลับไปสะดุดตาผู้มีเจตนาแอบแฝงบางกลุ่มเข้าเสียแล้ว ในแวดวงสังคมชั้นสูง หลายคนต่างพากันจับจ้องไปที่เฉิงอวี่เซิน ดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งโลกธุรกิจ บ้างก็หาทางกดเขาให้จมดิน บ้างก็พยายามดึงตัวเขามาเป็นพวก เฉิงอวี่เซินมีวิธีการทำงานที่เด็ดขาดและเฉียบคม ไร้ซึ่งความอ่อนหัดหรือความไร้เดียงสาที่คนในวัยเดียวกันควรจะมี หากไม่เห็นตัวเลขวันเกิดที่ระบุไว้อย่างชัดเจน คงมีคนคิดว่าเขาคือรุ่นใหญ่ที่คร่ำหวอดในวงการมานานพอ ๆ กับพวกเขาเสียอีก หวังเจียเป่า ประธานแห่งหวังซื่อกรุ๊ปเองก็เล็งเฉิงอวี่เซินไว้ตั้งนานแล้ว เขามีลูก สาววัยไล่เลี่ยกับชายหนุ่ม และเคยพยายามแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน ทว่าเฉิงอวี่เซินกลับไม่ยอมเปิดรับในเรื่องพรรค์นี้ เขาไม่ยอมเปิดโอกาสให้เลยแม้แต่น้อย จนป่านนี้ลูกสาวของประธานหวังยังไม่มีโอกาสได้เห็นแม้แต่เงาของเขา ประธานหวังส่งคนจับตาดูเฉิงอวี่เซินอย่างใกล้ชิด จนในที่สุดวันนี้เขาก็ได้พบจุดอ่อนของชายหนุ่มเสียที เมื่อสืบประวัติย้อนรอยหลินลู่ไปอย่างละเอียด ถึงได้รู้ว่าที่แท้เธอก็คือผู้หญิงที่เฉิงอวี่เซินปรารถนาแต่ไม่ไ