ตอนที่ 13

“วิวาห์ตื่นแล้วอยู่ในครัวกับแม่น่ะ ไปดูไหม พวกน้ากำลังทำกับข้าว”

วันนาพูดทั้งยิ้มให้แล้วเดินไปทางครัว ชีวินเองก็เดินตามไป ไม่ยักรู้ว่ายัยสาวต่างบ้านต่างเมืองจะตื่นเช้าเป็น

พอเดินมาถึงโซนครัวที่มีขนาดกว้างขวาง น้าวันกำลังวุ่นอยู่กับหม้อสองใบที่ตั้งอยู่บนเตาแก๊สมีควันลอยฟุ้ง ส่งกลิ่นหอมของอาหารเรียกน้ำย่อยจนท้องร้อง เมื่อวานพวกเขาไม่ได้กินข้าวเย็น กินเพียงก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ที่วิวาห์สั่งให้ช่วงบ่ายแก่ ๆ เท่านั้น

ส่วนวิวาห์นั่งเช็ดปิ่นโตสีเงินลายสวยกับสีเหลืองไข่นวลตา ข้างเธอเป็นเวียงพิงค์ แม่ของเขาที่กำลังนั่งปอกผลไม้เรียงใส่ชั้นปิ่นโต

“อ้าวตาวิน ตื่นแล้วเหรอ มาพอดี มาช่วยแม่ทำกับข้าวไปวัดสิลูก”

เวียงพิงค์เงยหน้าจากมองลูกสะใภ้ หันมาเห็นลูกชายพอดีที่ยืนอยู่หน้าประตู รีบกวักมือเรียก

วิวาห์มองตามถึงได้สบนัยน์ตาสีอ่อน คนตัวโตทิ้งสายตาไว้ที่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นึกถึงเรื่องเมื่อวานที่ดื้อใส่เขา หญิงสาวพลันทำตัวไม่ถูก ใบหน้าอ่อนใสขึ้นสีระเรื่อนิดแต่ยังยิ้มแฉ่งส่งไปให้ ชีวินที่เห็นอย่างนั้นทำเพียงถอนหายใจยาวเหยียดเช่นเคย ทั้งเมินสายตาไปทางอื่นก่อนจะเดินมานั่งข้างแม่

“ทำกับข้าวไปวัดทำไมล่ะครับ”

“ถวายปิ่นโตไงลูก วันนี้วันพระ ต่างจังหวัดนิยมไปถวายปิ่นโตกันจ้ะ เพื่อรับพรและกรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับญาติที่ล่วงลับไปแล้ว”

น้าวันหันหน้าออกจากหม้อมาพูดให้ฟัง ชีวินพยักหน้า เขาพอเข้าใจได้ก็เหมือนถวายสังฆทาน

พอชีวินยื่นมือหวังจะจับปิ่นโตมาใส่ผลไม้ดันชนเข้ากับมือเล็กที่เอื้อมมาจับอันเดียวกันกับเขา ทั้งคู่เงยหน้าสบตากันพร้อมวิวาห์ที่ถอยมือกลับแต่ยังทำหน้าทะเล้น

“ใจตรงกันเลยนะคะพี่วิน” เขาทำเพียงมองเธอครู่หนึ่งแล้วจับปิ่นโตนำมาใส่ผล แต่ปากยังพูดกับหญิงสาว

“เอาแต่เช้าเลยนะ” 

“เอาอะไรคะ วาห์ยังไม่เคยเอาอะไรนะ” แล้วยังมาถามกันด้วยหน้าตาใสซื่อ

“มุก พี่หมายถึงมุกที่เธอพูดหยอดใส่พี่” 

“อ๋อ นึกว่าหมายถึงอย่างอื่น”

“วิวาห์ลูก” วันนาหันมาปรามลูกสาวที่เอาแต่พูดแกล้งพี่เขาอยู่ได้

“ขามามี้” 

“พี่เขากลัวหนูหมดแล้ว”

“กลัวก็ดีสิคะ”

หญิงสาวพึมพำแผ่วเบาอยู่คนเดียว มั่นใจแน่แม่กับป้าเวียงไม่ได้ยิน แต่พอเงยหน้ามองชีวินเขากลับมองเธออยู่ วิวาห์นิ่งไปนิดเขาคงไม่ได้ยินนะ ชีวินทำเพียงส่ายหัวไปมาแล้วหันหน้าช่วยแม่จัดปิ่นโตต่อ

พอเตรียมปิ่นโตสองเถาเสร็จ ทั้งเตรียมน้ำไว้กรวดและของใส่บาตรสองชุด กลับกลายเป็นชีวินกับวิวาห์ที่ต้องเป็นคนไปวัด วิวาห์เธอไปได้ ปกติหญิงสาวก็ไปอยู่แล้ว แต่ชีวินคิ้วขมวดทำไมเขาต้องไป

“เดี๋ยวสักหน่อยเพื่อนแม่กับน้าวันจะมาหา ยิ่งวันนี้เราจะกลับแล้วด้วย แม่ขออยู่รอเพื่อนนะ ให้พวกลูกไปแทนแม่ได้ไหม”

เวียงพิงค์สาธยายร่ายยาวให้ลูกชายฟัง ชีวินจะทำอะไรได้ ยังไงก็ตามใจแม่อยู่ดี ชายหนุ่มอยู่ในชุดกางเกงผ้าเนื้อนิ่มกับเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่สำหรับใส่อยู่บ้านง่าย ๆ ไม่ได้ทางการและไม่ได้ดูน่าเกลียด ส่วนวิวาห์เธอก็อยู่ในกางเกงขายาวกับเสื้อยืดสีอ่อน ดูเรียบร้อยขึ้นมากถ้าเทียบกับชุดเมื่อวาน

“จักรยานกับมอเตอร์ไซค์ก็มี ทำไมไม่ขับพวกนี้”

ชีวินถามขึ้นทันทีที่วิวาห์จับรถเครื่องพ่วงข้างออกมา ตั้งแต่มาที่นี่เห็นเธอขับแต่คันนี้ทั้งตอนเจอกันครั้งแรก ไปกินก๋วยเตี๋ยวก็ด้วย มีเขากับชีวีนั่งเป็นผู้โดยสารวิวาห์เป็นคนขับ แต่ตัวพ่วงข้างมันโยกไปมาเหมือนน็อตจะหลุดอยู่รอมร่อ

“วาห์ขับ 2 ล้อไม่เป็นค่ะ ขับเป็นแต่แบบนี้ มันไม่ล้มขับยังไงก็ไม่ล้ม”

พอวิวาห์พูดจบชีวินถึงได้เข้าใจจนกระจ่าง เธอขับจักรยานกับมอเตอร์ไซค์สองล้อไม่เป็นเพราะทรงตัวไม่เก่งเสี่ยงล้ม แต่รถเครื่องพ่วงข้างมันมีสามล้อคือตัวรถ กับล้อตัวพ่วงช่วยค้ำไว้มันไม่ล้มอย่างที่เธอบอก แปลกคนจริง

ชีวินขึ้นนั่งตรงข้ามกับเธอเพราะมีที่นั่งสำหรับผู้โดยสาร เมื่อวานเขาก็นั่งมาแล้วแต่มีชีวีไปด้วย วันนี้ไม่มีเพราะมันยังไม่ตื่น

พอถึงวัดที่วันนี้คนในหมู่บ้านต่างพากันมาทำบุญเยอะมากเนื่องจากเป็นวันพระใหญ่ เหมือนมีงานบุญย่อม ๆ เลยก็ว่าได้ วิวาห์เห็นหน้าพี่มองผู้คนหมู่มากนิ่ง ๆ ทั้งขมวดคิ้วจ้องยายที่นุ่งขาวห่มขาวกำลังเดินเข้าศาลาใหญ่ ถึงได้พูดออกไป

“วันพระใหญ่คนจะเยอะแบบนี้ค่ะ ส่วนคนที่นุ่งขาวห่มขาวเขาเรียกแม่ออกค่ะ”

ชีวินคิ้วขมวดนิด ‘แม่ออก’ ออกไปไหนล่ะ

“ค่ะแม่ออก ก็ประมาณว่าเป็นผู้หญิงที่มาวัดบ่อยเป็นประจำ ทำบุญถวายเพลใส่บาตรมีกิจกรรมอะไรที่วัด แม่ออกก็มาตลอด เหมือนเป็นแม่งานประจำวัด มีความอุปถัมภ์วัดประมาณนี้ค่ะ”

วิวาห์พูดให้เขาเข้าใจ ชีวินพยักหน้ารับง่าย ๆ แม่ออกก็แม่ออก ทั้งคู่เดินเข้าศาลามีแต่คนมอง วิวาห์มาอยู่ต่างจังหวัดได้ระยะเวลาหนึ่งก็จริง บางคนก็เห็นเธอบ่อย บางคนก็ไม่ค่อยได้เจอ ยิ่งชีวินยิ่งไม่เคยเจอเลย เดินผ่านยังได้ยินเสียงซุบซิบ ชายหนุ่มอยากบอกมากว่าอย่าซุบซิบเลยพูดปกติเถอะ เพราะได้ยินทุกคำที่ทุกคนพูด

“ป๊าด ว่าแม่นดารามา สูงมากขาวแท้” (โห้ นึกว่าดารา ทั้งสูงทั้งขาวมาก)

“อีหล่าวิวาห์ลูกสาววันนา ที่แม่ได้ผัวฝรั่งกลับมาเยี่ยมบ้านผู้งามคักเด้อ” (หนูวิวาห์ลูกสาววันนา ที่แม่ได้สามีชาวต่างชาติกลับมาเยี่ยมบ้าน เธอสวยมากนะ)

“เขาซาว่าผู้ชายย่างข้าง ๆ เป็นผัวอินางน้อยนำเด้” (มีคนเล่ากันว่าผู้ชายเดินข้าง ๆ เป็นสามีหนูคนนี้ด้วยนะ)

“คู่หมั้น ๆ”

“คู่หมั้นกะผัวเมียนั่นละ”

ชีวินถอนหายใจ หน้าเขานิ่งแต่มุมปากกลับยกยิ้มน้อย ๆ อยู่ตลอดเวลา เพราะไม่อยากให้ชาวบ้านว่าหน้าเขาตึงเกินไปหรอกนะ

“พี่วินยิ้มหน่อยสิคะ”