ตอนที่ 14

“พี่วินยิ้มหน่อยสิคะ”

วิวาห์พาชีวินนั่งลงเสื่อที่ปูเตรียมไว้แล้วหันหน้ามามองเขาที่จะยิ้มก็ไม่ยิ้มดี ๆ 

“ยิ้มแล้ว”

“ตรงไหนที่ว่ายิ้ม”

หญิงสาวขยับหน้าเข้าไปใกล้ เป็นเขาที่ต้องผละถอยพร้อมยกมือดันหน้าผากเธอไว้

“วิวาห์ ! คนเยอะ แล้วนี่ก็วัด”

“วาห์แค่จะมองหน้าพี่วินเองค่ะ”

“อยู่นิ่ง ๆ สิ”

วิวาห์ฉีกยิ้มกว้างให้เขาก่อนจะหันไปพูดคุยกับยาย ๆ ที่นั่งข้าง พอเสร็จทั้งใส่บาตร กรวดน้ำรับพร พร้อมถวายปิ่นโตเรียบร้อย เวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมงมียาย ๆ นุ่งขาวห่มขาวนั่งสวดมนต์ทำวัตรเช้าไปด้วย ชายหนุ่มทำเพียงนั่งนิ่ง

ไม่นานพระท่านฉันเสร็จแล้วเก็บปิ่นโตตามเดิม วิวาห์ชวนชีวินไปเก็บกลับมาให้คนอื่นด้วย เรียบร้อยแล้วทั้งคู่ถึงได้เดินออกจากศาลามาที่รถ สาวน้อยข้างกายยังยิ้มสดใสให้คนเดินผ่านและทักทาย ชีวินถือของเต็มมือมีวิวาห์เดินข้าง ๆ พอถึงรถเธอกลับหันหน้ามาหาเขา

“พี่วินหิวไหมคะ” ใบหน้าอ่อนใสยิ้มกว้างถามเขา มันสายมากแล้วน่าจะหิว

“อือ”

“งั้นกลับบ้านเรากัน”

วิวาห์พูดแค่นั้นขึ้นขับรถเครื่องพ่วงข้าง มีชีวินนั่งเป็นผู้โดยสาร ชายหนุ่มกลับก้มหน้ายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ในวันที่แสนวุ่นวายกลับทำให้ใจเขาสงบและรู้สึกดีมาก

ทั้งคู่มาถึงบ้าน ชีวินลงจากรถกำลังจะเปิดประตูเข้าไปต้องหยุดชะงัก เห็นโต๊ะไม้หน้าบ้านมีชีวีนั่งกับสาวน้อยหน้าใสจากไหนก็ไม่รู้ได้ ดูจากท่าทางหญิงสาวที่เขินอายเพราะเธอยกมือขึ้นทัดผมครั้งแล้วครั้งเล่า

“นั่นพราวเพื่อนรุ่นเดียวกันกับวาห์ เป็นลูกสาวเพื่อนมามี้กับป้าเวียงค่ะ”

วิวาห์บอกชีวินพร้อมจะก้าวขาเดินเข้าประตูรั้วบ้านไป

ทว่าชายหนุ่มกลับคว้าจับข้อมือเล็กไว้ ทั้งออกแรงรั้งให้ถอยมายืนข้าง ๆ  ชีวินไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ หญิงสาวมีท่าทางตกใจนิดเมื่อเขาแตะตัวเธอก่อน

มือข้างหนึ่งยกโทรศัพท์ขึ้นสูง พร้อมกดถ่ายรูปชีวีที่ติดสาวนั่งร่วมโต๊ะมาด้วย ก่อนจะกดลงสตอรีเร็ว ๆ เพื่อแกล้งน้องสักหน่อย แต่พอหันหน้าไปสบตากับคนข้าง ๆ ดวงตากลมโตที่ตอนนี้หรี่มองเขาอยู่ ยังทำเป็นส่ายหัวเหมือนผู้ใหญ่เอือมระอาเด็กที่เล่นอะไรไม่เข้าท่า

“อะไร”

“เล่นอะไรเป็นเด็กเลยนะคะ”

“เราโตมากมั้ง”

“ก็โตพอจะแต่งงานกับพี่ได้”

“เถียงคำไม่ตกฟาก”

“เขาเรียกอธิบายค่ะ”

“ดื้อ”

“แล้วชอบไหมคะ”

“ไม่”

“อย่ามารักก็แล้วกัน”

จากดี ๆ เริ่มมีอารมณ์ทั้งคู่ คนหนึ่งก็ดื้อใส่พี่ไม่หยุด คนพี่ก็คร้านจะยอมน้องอยู่เรื่อย ทั้งสองคนจ้องหน้ากันไม่มีใครยอมใคร ทั้งที่ชีวินยังจับแขนวิวาห์อยู่ เขาไม่ได้ออกแรงกับเธอสักนิดจนเจ้าตัวไม่รู้สึกด้วยว่าแขนเธออยู่ในมือเขา 

ชีวีเองที่มองหาพี่หันมาเห็นสองคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน แล้วอะไรคือทำหน้าเหมือนว่าจะฆ่ากันทิ้ง ไหนแม่บอกว่าไปวัดทำบุญ ทำไมถึงได้ทำหน้าเหมือนอยากจะทำบาปเต็มทน

พอสองคนจ้องกันจนปวดตา เป็นชีวินที่ยอมผละถอย วิวาห์ถึงรู้ตัวว่าเขาจับแขนเธออยู่ ชายหนุ่มรีบปล่อยแล้วเดินนำหน้าเจ้าของบ้านไปตรงที่แฝดน้องนั่ง

นั่งพูดคุยทักทายกันไม่นานแก๊งเพื่อนสาวรุ่นแม่ก็มา พร้อมพาทุกคนไปทานข้าวเช้า เวียงพิงค์และวันนาบอกลาเพื่อนกันอยู่นาน กว่าจะแยกจากกันได้ก็กินเวลาเกือบบ่าย

วันนาพาลูกสาวกลับจากต่างประเทศเพราะวิวาห์จะมาเรียนต่อที่นี่ เธอทำเรื่องไว้แล้วเหลือเพียงเข้าเรียนเป็นเฟรชชีปีหนึ่ง มหาวิทยาลัยอินเตอร์นานาชาติไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านเวียงพิงค์

ระหว่างนั่งรถตู้กลับบ้าน เวียงพิงค์กับวันนาเพื่อนสนิทอยู่เบาะหน้า ชีวินกับวิวาห์ถูกจับให้นั่งด้วยกันเบาะถัดไป ส่วนชีวีนั่งคนเดียวหลังสุด ไม่สิเรียกว่าหลับตั้งแต่ขึ้นรถมา แฝดน้องเงียบปากตลอดทางมันหลับเหมือนจะเก็บแรงไปใช้ทำอย่างอื่นเมื่อถึงที่หมาย

“จริง ๆ ให้หนูวาห์พักบ้านฉันก็ได้นะ วันไม่เห็นต้องเกรงใจ”

“ไม่เป็นไรเลย คอนโดฯ ที่ยัยวาห์จะอยู่ คุณชอนซื้อไว้ให้ลูกตั้งนานแล้วน่ะสิ ติดมหา’ลัยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เขาดูเป็นเดือนกว่าจะตัดสินใจซื้อ เพราะลูกสาวต้องใช้ชีวิตที่นี่อีกหลายปี”

“คุณป้า คอนโดฯ วาห์กับบ้านป้าเวียงไม่ไกลกันเลย หยุดเสาร์-อาทิตย์สุดสัปดาห์วาห์มาหาคุณป้าได้ตลอด หรือจะมาทานข้าวเย็นด้วยยังได้เลยค่ะ ขอแค่มีคนไปรับ วาห์มาหาได้ตลอด”

คำว่ามีคนไปรับแม่คุณยังส่งสายตาไปทางชีวินที่ตอนนี้เขาไม่ได้นั่งที่ประจำ แถมยังไม่ได้นั่งติดหน้าต่างเพราะเสียสละให้คุณหนูวิวาห์ของแม่นั่ง แต่สายตาชายหนุ่มยังมองออกไปนอกหน้าต่างเสมอ เหมือนจ้องมองวิวาห์อยู่ตลอด พอหญิงสาวพูดจบคนถูกแซะกวาดตามองคนดื้อที่เอาแต่ฉีกยิ้มให้เขา จนกลัวปากเธอจะฉีกเข้าสักวัน

“ยิ้มอะไรขนาดนั้น” พอชีวินถาม วิวาห์กลับทำเพียงยักไหล่หันไปคุยกับผู้ใหญ่ต่อ

บทสนทนาสามสาวยังวนเวียนอยู่กับเรื่องวิวาห์ เวียงพิงค์ยังบอกกับลูกชายอีกว่า

“ตาวินไปรับไปส่งน้องมาบ้านเราบ่อย ๆ นะลูก” 

และอีกมากมายที่วิวาห์อยากทำและอยากไป โดยมีชายหนุ่มเป็นคนไปรับไปส่ง ทั้งที่ชีวินไม่ได้พูดหรือรับปากสักคำ ดูเหมือนชีวิตที่สงบสุขของเขากำลังจะจบลงจริง ๆ

เจ้าตัวนั่งคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยจนรู้สึกอยากจะพักสายตา แต่เหมือนร่างกายเขาจะยังพักไม่ได้ เมื่อคนข้างกายที่นั่งข้างเธอหลับ

วิวาห์หลับตั้งแต่ตอนไหนเมื่อไหร่ไม่รู้แน่ ไม่นานนี้ยังได้ยินเสียงคุยแจ้ว ๆ อยู่เลย ศีรษะเล็กแนบซบลงตรงไหล่เขากว้าง หญิงสาวหลับจริง ๆ เธอตื่นเช้ามาหลายวัน พอเจอแอร์เย็น ๆ กับรถที่ขับเคลื่อนและเสียงแม่เธอกับป้าเวียงคุยกันยิ่งเป็นเสียงกล่อมชั้นดี จนเผลอหลับเผลอตัวอิงซบไหล่ชายหนุ่ม