ตอนที่ 12

“เธอแบกมาไม่ได้ถือ” เขาแค่อยากช่วยวิวาห์ยังดื้อจะถือให้ได้

“ถือจะเมื่อยค่ะ เพราะต้องเดินไกล แบกจะช่วยซับแรงดีกว่า” ชีวินยังมองคนตรงหน้านิ่ง ทีเรื่องอย่างนี้ดันฉลาด

“ไปตรงไหน” คร้านจะต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว เพราะเขาที่ยกถุงปุ๋ยถือในมือเริ่มหนัก

“ฝั่งโน้นค่ะ เราจะเริ่มใส่ตั้งแต่ฝั่งโน้นมาถึงตรงนี้”

นิ้วเล็กชี้ไปชี้มาชีวินทำเพียงเดินตาม ทั้งสองคนช่วยกันใส่ปุ๋ยจนหมดถุงหลัก ๆ เป็นวิวาห์ทำ ชีวินยกถุงปุ๋ยตามเธอเท่านั้น เขาไม่ได้รังเกียจที่จะจับปุ๋ยคอก เพียงแต่คนหนึ่งยกคนหนึ่งตักปุ๋ยใส่ต้นมะม่วง ต่างคนต่างหน้าที่ก็ถูกแล้ว เขาถึงให้เธอเป็นคนทำ

พอใส่ปุ๋ยจนหมดถุงทั้งคู่หน้าตามอมแมมใช้ได้ วิวาห์พาชีวินเดินออกจากสวนมะม่วงลัดเลาะมาทางเดินที่เป็นคันนา มีต้นข้าวกำลังออกรวงเต็มที่ รอเวลาอีกไม่นานก็จะสามารถเก็บเกี่ยวได้

เดินไปยังไม่ถึงไหนวิวาห์ดันร้องลั่นอย่างตื่นเต้น

“ว้ายปลา ปลาค่ะพี่วิน”

พูดไม่ทันจบชีวินไม่ทันหันมองตามเสียงเล็กที่บอกให้เขาดูปลาในทุ่งนา วิวาห์ดันกระโดดจากคันนาลงไปจับปลาที่มีน้ำขังเล็กน้อยกับโคลนที่เลอะเปรอะเปื้อนเธอทั้งตัวในเวลาไม่นาน

“วิวาห์ มันเลอะ”

คนพี่บอกทั้งถอนหายใจแขนยังยกกอดอก กำลังจะอ้าปากเรียกให้เธอขึ้นมาแต่ต้องผงะซะก่อน

เมื่อยัยวิวาห์โยนปลาตัวเล็กมาใกล้เขา แล้วมันก็ดีดดิ้นเศษโคลนเศษดินกระเด็นเลอะตัวชายหนุ่มไปหมด พอจะหลบเจ้าตัวดันกระโดดมาอยู่ตรงหน้า ชีวิน     ยื่นมือสองข้างที่มีปลามาใกล้ใบหน้าหล่อเหลาขาวเนียน แล้วมันก็เลอะแก้มเขาด้วย

แขนที่ยกขึ้นกอดอกกำเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบทั้งหลับตาหายใจออกหายใจเข้าช้า ๆ เพื่อระงับอารมณ์ แต่พอลืมตาขึ้นเพื่อมองยัยตัวป่วนเป็นต้องผงะอีกรอบ

เพราะวิวาห์อยู่ตรงหน้าเขาระยะประชิด จนคนพี่ต้องก้าวถอยหลังอัตโนมัติด้วยความเคยชินไม่ชอบเข้าใกล้คนอื่น เพื่อออกห่างแต่คงก้าวเร็วไปชายหนุ่มเสียหลักล้มลงตรงบ่อน้ำขังขนาดเล็กที่เธอพึ่งลงไป

“เฮ้ย !!!”

เสียงอุทานดังลั่นทันทีไม่ใช่เพราะชีวินล้มตัวเต็มไปด้วยโคลน แต่เพราะหญิงสาวที่เป็นสาเหตุให้เขาตกลงมา เธอดันกระโดดลงตามมาจนน้ำกระจาย ไม่พอยังตะเกียกตะกายขึ้นมานั่งแหมะบนตักมองหน้าเขาด้วยดวงตากลมโตแวววาวนั่นอีก

“พี่วินอยากหาปลาช่วยวาห์ทำไมไม่บอกค่ะ”

วิวาห์นั่งคาบเกี่ยวบนตักชีวิน สองมือเขาคว้าเอวบางไว้ตอนช่วงชุลมุนที่เธอกระโดดตามลงมา ตอนนี้ตัวเราทั้งคู่ใกล้ชิดกันชนิดที่ว่าแนบสนิทแถมมีกลิ่นโคลนเศษดินติดตัวมอมแมม

“ถอย”

ชีวินบอกคนบนตักให้เธอถอยออกจากตัวเขา บอกตรง ๆ เลอะกว่านี้คงเป็นควายที่เล่นโคลนบ่อถัดไป

“ทำไม... ไม่ชอบเหรอคะ”

“วิวาห์ !”

เสียงเข้มพร้อมสายตาติดดุเรียกชื่อเธออีกครั้ง เมื่อหญิงสาวยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทั้งทำหน้าทะเล้นใส่ ชีวินมองคนตัวเล็กบนตักอยู่นาน เธอไม่มีท่าทางจะถอยหนีแถมยังทำปากจู๋ยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าเขา

“อ๊ะ”

วิวาห์อุทานขึ้นพร้อมลืมตามองเมื่อโดนมือใหญ่บีบที่เอวบางเพื่อเรียกสติ แต่ปากเล็กยังทำท่าจู๋เหมือนเดิมพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ

“นี่คงไม่คิดว่าพี่จะจูบเธอใช่ไหม”

“คิดค่ะ เราอยู่ใกล้กันขนาดนี้พี่วินไม่อยากจูบเหรอคะ”

“กลิ่นโคลนลอยฟุ้งขนาดนี้ ใครจะไปจูบลง”

“อ๋อ แปลว่าถ้าไม่มีกลิ่นโคลนและสถานการณ์ดีกว่านี้จะจูบเหรอคะ”

ชีวินชะงักทันทีที่สาวน้อยตรงหน้าพูดขึ้น มันมีคำไหนในประโยคที่เขาพูดให้เธอคิดแบบนั้นได้ แล้วทำไมยัยนี่ถึง...

“หมกมุ่น... ลุกขึ้นตัวเลอะไปหมดแล้ว”

“ขอชื่นใจหน่อยได้ไหมคะ... ฟอด~”

เธอไม่ได้ขออนุญาตเธอแค่บอก วิวาห์พูดจบยื่นจมูกแตะลงแก้มคนพี่ไม่เบานัก แล้วลุกขึ้นยืนดีดมือสะบัดขาวิ่งกลับบ้านไป ส่วนชีวินเขาไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนดี รู้เพียงว่าพาแม่มาทำธุระครั้งนี้ ‘เขาโคตรเปลืองตัว’

วิวาห์รีบล้างเนื้อล้างตัวอยู่ที่โอ่งข้างบ้าน มองเห็นชีวินเดินมาจากปลายนาไกล ๆ หญิงสาวยิ่งรีบตักน้ำราดตัว รีบล้างทำความสะอาดเศษดินเศษโคลนออกจากตัวเร็ว ๆ แล้ววิ่งเข้าบ้านไปห้องทันที

เธอเองก็ไม่คิดจะดื้อใส่ชายหนุ่มขนาดนั้น แต่เห็นหน้าเขาที่เอาแต่ดุกันอยู่ได้ ‘ทำหน้าดุดีนักโดนซะบ้างเถอะ’ พูดทั้งที่ไม่รู้เลยว่าใบหน้าตัวเองขึ้นสีระเรื่ออย่างคนเขินอายทุกครั้งที่อยู่ใกล้คนเป็นพี่

ทางชีวินก็ล้างตัวอาบน้ำจนเสร็จ ชีวียังนอนหลับสนิทเหมือนตาย มีคนเข้าห้องมาก็ยังนิ่ง เวียงพิงค์แม่ของเขากับน้าวันยังไม่กลับ เวลาเกือบค่ำแล้วไม่มีใครหิวด้วยเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน

ชีวินทิ้งตัวลงนอนข้างชีวีทั้งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกคิดถึงเรื่องตัวเองกับวิวาห์ไม่รู้จะไปในรูปแบบไหน คิดว่าจะดูท่าทีเธอก่อนจะเอายังไงกับเขากันแน่ วิวาห์ทำเป็นวิ่งเข้าหาเขาเพราะอะไรกันทั้งที่เราไม่รู้จักกันมาก่อน คิดไปคิดมาความเหนื่อยเมื่อยล้านำพาให้เจ้าตัวหลับตามน้องชายไป

เช้าวันอาทิตย์ ชีวินตื่นเร็วรู้สึกตัวง่ายต่างจากแฝดอีกคน ถ้านับดี ๆ เหมือนชีวีจะนอนเลยเวลาที่เขานิยมนับแล้วบอกว่าดีมาหลายชั่วโมง ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีท่าทีจะตื่น

อากาศตอนเช้ากำลังเย็นได้ยินเสียงไก่ขันสลับกันขึ้นลง ชายหนุ่มลุกขึ้นล้างหน้าจัดการตัวเองเสร็จออกมานอกห้องนอนก็เจอกับเจ้าของบ้านเลย

“ตาวินตื่นเช้าจังเลยลูก หลับสบายไหม ไม่นอนต่ออีกสักหน่อย”

น้าวันเดินผ่านประตูห้องเขาเข้าพอดี ชีวินยิ้มน้อย ๆ รับน้ำใจ มองไปยังประตูห้องที่เจ้าตัวบอกเมื่อวานว่าเป็นห้องของเธอ