ตอนที่ 11

ทั้งสามคนนั่งทานก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง มีชีวีกับวิวาห์ที่คุยกันตลอด บางทีก็วกวนมาหาชีวินเหมือนขอความเห็นแต่ไม่เคยได้คำตอบ เพราะเขาทำเพียงนิ่ง แต่ฟังและเก็บทุกรายละเอียดที่ทั้งสองคนคุยกันไว้หมด

“อ้าววิวาห์อีหล่าคนงาม” เสียงเอ่ยทักทายหญิงสาวจากทางหน้าร้าน

“น้องวาห์มากินก๋วยเตี๋ยวติหล่า”

ชายหนุ่มสองคนทักทายสาวน้อยขึ้นด้วยภาษาท้องถิ่น พอทั้งสามคนที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ก่อนแล้วหันไปมองคนมาใหม่ซึ่งมีสามคนเช่นกัน แต่เอ่ยทักเพียงสองคน อีกคนทำเพียงยิ้มทักทายเท่านั้น

หนุ่มเมืองกรุงเห็นหนุ่มบ้านนา ชีวินยังมองนิ่งแต่ชีวีอ้าปากค้างไปนิด ก่อนจะพูดออกไปแผ่วเบา

“หล่อมาก”

สามคนมาใหม่ตัวสูงใหญ่ทั้งใบหน้าหล่อคมเข้ม แต่งตัวสไตล์บ้าน ๆ เหมือนไปไร่ไปสวน เลี้ยงวัวในฟาร์ม แต่ยังคงความหล่อเหลาจากรูปร่างและใบหน้า เมื่อพวกเขาถอดหมวกและผ้าปิดหน้าออก

“สวัสดีจ้ะพี่นาย พี่เก้า พี่แสง”

วิวาห์เอ่ยทักทายกลับทั้งยิ้มให้ ไม่มีใครไม่รู้จักแก๊งสามหนุ่มหมู่บ้านโคนงามโคนเจริญนี้ พวกเขาฮอตมากแต่เหมือนจะไม่สนใจสาวไหน ทั้งที่อายุเยอะแล้ว อยู่แต่บ้านกับไร่กับฟาร์มและสัตว์เลี้ยง

ทั้งสามคนเองก็รู้จักสาวน้อยเมืองนอกดี เธอกับแม่ชอบสั่งปุ๋ยคอกไปบำรุงต้นไม้ที่ปลูกไว้ วิวาห์ไปที่ฟาร์มทีไรจะเจอทั้งสามคนทุกที เอ่ยทักทายกันบ่อยจนสนิท พวกเขาเองก็เอ็นดูหญิงสาวที่รูปร่างผิวพรรณอย่างกับลูกคุณหนู แต่ดันทำได้ทุกอย่าง

“พี่ ๆ มากินก๋วยเตี๋ยวเหรอจ๊ะ”

“ใช่ พึ่งออกจากฟาร์มเลยมาหาอะไรกินนะ แล้วนั่น...” ชายหนุ่มที่ทักคนแรกเหมือนชื่อพี่นายพยักพเยิดหน้ามาทางสองหนุ่มที่นั่งร่วมโต๊ะกับเธอ 

“อ๋อคนนี้น้องผัว คนนี้ผัวจ้ะ” คนพูดผายมือไปทางชีวี ก่อนจะชี้นิ้วมาทางชีวินที่นั่งข้างเธอ

แค่ก แค่ก แค่ก

วิวาห์พูดจบเสียงไอของสองแฝดดังขึ้นพร้อมกันทันที เพราะสำลักเส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นแทบออกจมูก ชีวีรีบหยิบกระดาษทิชชูพร้อมยื่นให้แฝดพี่เพื่อเช็ดปากเช็ดหน้า ชีวินเองยิ่งทำตัวไม่ถูกพูดตรงเกินไปแล้วยัยแสบนี่

“วิวาห์ !” ชีวินรีบเรียกชื่อเธอเพื่อปรามเรียกสติ

“อ้าว ก็เป็นคู่หมั้น สักหน่อยก็แต่งงานกัน ผัวไม่ถูกเหรอคะ”

ยังหันมาถามชีวินด้วยดวงตาใสซื่อ คิดว่าเขารู้ไม่ทันเธอเหรอว่ากำลังปั่นหัวกันอยู่

“เหรอ ถูก... ถูกแล้ว ตามสบายกันเลยนะ”

ทั้งสามหนุ่มบ้านนาที่มาทักทายวิวาห์ต่างทำตัวไม่ถูก รีบขอตัวถอยออกจากวงสนทนา เมื่อมองเห็นใบหน้าเรียบนิ่งกับสายตาชายหนุ่มที่สาวน้อยบอกว่าเป็นผัวหรือคู่หมั้น ทำหน้าเหมือนจะกินหัวเธออยู่แล้ว

พอชีวิน ชีวี และวิวาห์กินเสร็จถึงได้กลับบ้าน ชีวีไม่บ่นอีกเรื่องหิว แต่บ่นตลอดทางที่นั่งรถกลับบ้านว่าง่วง

“ง่วง”

ชีวีพูดอีกทีเมื่อทุกคนเดินเข้าประตูบ้านมา ชีวินมองน้องอย่างเอือมระอา

“เดี๋ยวบ่นหิวเดี๋ยวบ่นง่วง เป็นเด็กหรือไง”

“หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนปกติปะ”

กับคนสนิทชีวีพูดมากเสมอโดยเฉพาะกับแฝดพี่

“ถูกค่ะ งั้นพี่ทั้ง 2 คนพักตามสบายเลยนะคะ”

สาวน้อยเจ้าของบ้านบอกอย่างอารมณ์ดี แฝดน้องทำเพียงยิ้มพยักหน้าให้วิวาห์ ชีวีง่วงมากตาจะหลับจริง ๆ นอนบนรถไม่สนุกสักนิด ขอพักดี ๆ สักหน่อย ถึงได้เดินปลีกตัวเข้าห้องนอนไป

เหลือเพียงชีวินที่มองตามน้องชาย พอหันกลับมาจะมองเจ้าของบ้านวิวาห์กลับเดินเกือบถึงหน้าประตูบ้านแล้ว

“จะไปไหน”

“คุยกับวาห์เหรอ” พอได้ยินเสียงเขา เธอหันกลับมาแถมยังทำตาโตยกมือชี้หน้าตัวเองอีก

ชีวินมองอยู่พยายามหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อระงับอารมณ์ สิ่งที่ควรรู้เธอดันไม่รู้ แต่พอสิ่งที่ควรไม่รู้เธอกลับรู้ดี ชีวินถอนหายใจแผ่วเบาระบายความเมื่อยล้า ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเขาคุยกับเธอ

“ไปสวนมะม่วงค่ะ ว่าจะไปใส่ปุ๋ยสักหน่อยกำลังติดผล พี่วินไปด้วยไหมคะ” ชีวินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับง่าย ๆ อีกที

เขาเองก็ง่วงและอยากพักเหมือนกับชีวี แต่ยังอยากรู้ว่าวิวาห์จะทำอะไรในแต่ละวันที่ต่างจังหวัด ดูเธอเข้ากับคนง่ายปรับตัวได้ดีเหลือเกิน ทั้งที่มาอยู่ได้ไม่นาน

“งั้นเปลี่ยนชุดก่อนนะคะเดี๋ยวเลอะ”

วิวาห์หาเสื้อให้เขาใส่ใหม่เพราะกลัวเลอะเหงื่อเลอะฝุ่น

“เสื้ออะไรของใคร”

“เสื้อแถมปุ๋ยค่ะ ใส่ได้ผ้าดียังไม่มีคนใช้นะคะ เพราะเป็นไซซ์ผู้ชาย”

ชีวินยังมองอย่างชั่งใจ เพราะปกติชายหนุ่มไม่ชอบใช้ของที่ไม่ใช่ของตัวเองและไม่ใช้ร่วมกับใคร เธอบอกยังไม่มีคนใช้เขาก็จะยอม ๆ ใส่ไป วิวาห์มองอยู่ทำเพียงยิ้มให้ เธอกะจะนึกแกล้งแต่พอพี่สวมเสื้อเสร็จมันดันเข้ากับเขา ผิวขาวเนียนกับเสื้อแดงก็นะ หล่อแต่หน้านิ่ง

พอชีวินเปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยทั้งคู่ถึงได้เดินเข้าสวนไป ต้นมะม่วงน้อยใหญ่หลากหลายสายพันธุ์ออกลูกติดผลกำลังโตเต็มต้น

“พี่วินรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยววาห์เอาปุ๋ยแป๊บ”

เธอหันมาบอกเขาที่เดินตามหลังมาติด ๆ ชีวินเองก็หยุดยืนรอไม่ได้พูดอะไรออกไป วิวาห์เข้าไปยังโรงเก็บปุ๋ยเล็ก ๆ ออกมาพร้อมกระสอบปุ๋ยสีขาวเปื้อนฝุ่น

ชีวินมองตามร่างเล็กทั้งคิ้วขมวด นึกถึงคำพูดที่เวียงพิงค์แม่ของเขาบอก ‘น้องน่ารักเรียบร้อยมากทั้งอ่อนหวาน แบบบางน่าทะนุถนอมสุด ๆ’ น่ารัก ชีวินไม่เถียง เธอหน้าตาสวยน่ารักผิวพรรณดี แต่เรียบร้อยอ่อนหวาน แบบบางน่าทะนุถนอม เขาไม่แน่ใจ

เมื่อตอนนี้เธอแบกถุงปุ๋ยขึ้นบ่าเดินตัวปลิวเข้าสวนมะม่วงโดยไม่รอเขาไปแล้ว ชีวินเหมือนจะขำก็ขำไม่ออก เธอแปลกจริง ๆ เป็นคนยังไงกันแน่

“พี่วินตามมาสิคะ”