MasukShare
ตอนที่ 3 พยานที่หลับใหล
Tanggal publikasi:
2026-04-29 16:23:57เช้าวันต่อมาในห้องพัก VIP
“เธอฟื้นหรือยัง” ชวินท์ถามเมื่อปิติเปิดประตูเข้ามา
“ยังเลยครับ แต่หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้วบ่ายนี้ก็น่าจะฟื้นครับ”
“ไปสืบมาหรือยังว่าเธอเป็นใคร” เสียงถามแผ่วเบาใบหน้าคมเข้มซีดเผือดจากการเสียเลือด แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ในซอยมืดนั้นซ้ำ ๆ ภาพของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีทางสู้ แต่กลับใจเด็ดขว้างขวดใส่คนร้ายและตะโกนขอความช่วยเหลือเพื่อช่วยชีวิตเขา ทั้งที่เธอเองก็กลัวจนตัวสั่น
‘เธอเป็นคนยังไงกันนะถึงเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อคนแปลกหน้าอย่างฉันด้วย’ ชวินทร์คิดในใจ
“ได้ข้อมูลจากบัตรนักศึกษาและบัตรประชาชนในกระเป๋า ครับ เธอชื่อวรัลฌาอายุ 22 ปี แล้วก็เจอบัตรพนักงานของร้านอาหารในโรงแรมข้าง ๆ ที่เกิดเหตุครับดูเหมือนว่าเมื่อเธอจะเพิ่งเลิกงานแล้วเดินมาเจอเหตุการณ์พอดี”
ชวินทร์กำหมัดแน่น ความรู้สึกผิดแล่นเข้าจู่โจม เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่มีอนาคตไกล มีครอบครัวที่รออยู่แต่ต้องมาเจ็บปางตายเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ถ้าเธอจะเดินผ่านและทำเป็นไม่เห็นก็คงไม่ต้องมานอนไม่ได้สติแบบนี้
“ญาติเธอติดต่อมาบ้างไหม”
“ไม่มีใครโทรมามีแต่เพื่อนของเธอไลน์มา ผมดูได้แค่หน้าจอแต่ไม่ได้เข้าไปตอบ” ปิติตอบ
“นายจ้างพยาบาลเฝ้าเธอด้วย แล้วก็ให้คนของเราคอยเฝ้าอยู่หน้าห้อง ฉันไม่รู้ว่าพวกที่ทำร้ายฉันจะกลับมาทำร้ายเธออีกหรือเปล่าเพราะเธอเห็นหน้าคนร้าย”
“แล้วคุณชวินทร์เห็นไหมว่าใครเป็นคนทำร้ายคุณ”
“พวกมันใส่หมวกไอ้โม่งทุกคน ฉันเลยไม่เห็นแต่ตอนมันคุยกับเธอมันถอดหมวกออก แล้วตามกล้องวงจรปิดได้ไหมธนัช”
“ได้ภาพมาแล้วครับ แต่มันมืดมากผมกำลังให้คนปรับแสงอยู่แต่เท่าที่ดูไม่น่าจะได้เรื่องอะไรพวกมันสวมหมวกอย่างที่คุณชวินทร์บอก”
“แล้วรถของพวกมันล่ะ”
“ตามแล้วครับแต่เป็นรถสวมทะเบียน” ธนัชส่ายหน้าเพราะรู้สึกเหมือนการไปตามเบาะแสครั้งนี้แทบไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย
“งั้นเราก็ฝากความหวังไว้ที่เธอแล้วล่ะ ขอให้เธอฟื้นเร็ว ๆ ก็แล้วกันนะ” ชายหนุ่มมีสีหน้าเครียดหนักเพราะถ้าเธอไม่ฟื้นเขาคงรู้สึกผิดไปจนตาย
“คุณจะให้แจ้งตำรวจไหมครับ”
“ฉันไม่แน่ใจว่าพวกที่ทำร้ายฉันเป็นใคร ถ้าตำรวจเป็นพวกเดียวกับมันเรื่องก็คงเงียบ เราต้องมีหลักฐานก่อน เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะคุยกับธีรยุตร” ชวินทร์หมายถึงเพื่อนที่เป็นตำรวจ
“งั้นผมจะไม่บอกใครเรื่องที่คุณถูกทำร้าย”
“อือ ถ้ามีคนถามก็บอกฉันไปพักผ่อนก็แล้วกันนะ ฉันฝากนายสองคนด้วยนะ”
“ได้ครับ”
“นี่ก็ผ่านมาสักพักแล้วลองไปดูหน่อยสิว่าเธอรู้สึกตัวหรือยัง”
“คุณดูเป็นห่วงเธอมากนะครับ หรือเป็นคนรู้จัก” ปิติถามเพราะเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนนี้มาก่อน
“ที่ฉันถามเพราะถ้าเธอรู้สึกตัวแล้วเราจะได้ถามว่าเธอจำหน้าคนร้ายได้ไหม”
“อ๋อ.....” ปิติพยักหน้าเข้าใจ
ปิติและธนัชเดินมายังห้องพักของวรัลฌาที่อยู่ติดกับห้องของเจ้านาย หญิงสาวยังคงนอนนิ่ง ที่แขนยังคงมีน้ำเกลืออยู่แต่ถุงเลือดนั้นถูกเอาออกไปแล้ว ท่อช่วยหายใจที่ใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อวานถูกเปลี่ยนเป็นสายออกซิเจนที่จมูกแทน
ใบหน้าสวยหวานดูซีดเซียวกว่าคนปกติแต่พยาบาลที่เฝ้าอยู่เมื่อครู่บอกว่าสัญญาณชีพของเธอปกติและไม่น่าเป็นห่วง
“ทำไมเธอยังไม่ฟื้นอีกนะ”
“ก็น่าจะฟื้นตอนบ่ายอย่างที่พยาบาลบอกนั่นแหละ แต่ฉันว่าดูดีกว่าเมื่อเช้า”
“แล้วคนที่จะให้มาเฝ้าหน้าห้องจัดการแล้วใช่ไหม” ธนัชถามเพราะปิติเป็นคนจัดการเรื่องนี้
“ฉันว่าจะเฝ้าเธอเอง ถ้าฟื้นจะได้รีบถามว่าจำหน้าคนร้ายได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกนั้นจะตามมาจนเจอเธอก่อน”
“ฉันหวังว่าเธอจะจำได้นะจะได้จัดการคนพวกนั้น”
“ถ้าเธอจำไม่ได้ล่ะ มันมืดมากนะแล้วเธอก็ตกใจมากด้วย ฉันเคยได้ยินมาว่าคนที่ตกใจมากหรือมีอะไรกระทบจิตใจบางครั้งก็จะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย เพราะเธอเป็นพยานคนสำคัญ”
“นายเอาโทรศัพท์และกระเป๋าเธอวางไว้ที่นี่แหละ เผื่อเธอรู้สึกตัวจะได้ติดต่อญาติ”
“อือ”
หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินบทสนทนาอย่างชัดเจนแต่เธอไม่มีแรงแม้แต่ละลืมตาขึ้นมา เธอจึงได้แต่นอนคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างก่อนจะหลับลงไปอีกครั้งเพราะร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะทนไหว
พยาบาลพิเศษเดินเข้ามาในห้องเธอตรวจสัญญาณชีพก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วเสียงโทรศัพท์ของวรัลฌาก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบขึ้นมาแล้วเดินออกไปบอกกับคนของชวินทร์ที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง
“เอายังไงดีคะ”
“คุณรับสายนะแล้วถามว่าเป็นใคร ถ้าเป็นญาติหรือเพื่อนก็ให้แจ้งไปว่าเธอประสบอุบัติเหตุและนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแต่ไม่ต้องบอกรายละเอียดอะไรมาก”
“ได้ค่ะ”
“สวัสดีค่ะ” พยาบาลกดรับสาย
“กวางแกทำอะไรอยู่ฉันไลน์ไปตั้งนานแล้วทำไมไม่อ่านสักที” เสียงปลายสายพูดขึ้นเพราะคิดว่าเพื่อนตนเองเป็นคนรับสาย
“ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครคะ”
“กวาง แกเล่นอะไรฉันก็เพื่อนรักแกไงล่ะ แล้วทำไมเสียงแกไม่เหมือนเดิม”
“ฉันไม่ใช่เพื่อนคุณหรอกค่ะ ฉันเป็นพยาบาล”
“พยาบาลเหรอคะ แล้วทำถึงมารับโทรศัพท์ของเพื่อนฉันล่ะ หรือเพื่อนฉันไม่สบาย แล้วเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า”
“คุณวรัลฌาประสบอุบัติเหตุตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”
“อาการหนักเหรอคะถึงมารับสายไม่ได้”
“ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วค่ะ แต่ยังไม่สะดวกรับสาย”
“อยู่โรงพยาบาลไหนคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปหา”
“คุณคะ เพื่อนเธอถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน ฉันบอกได้ไหมคะ” พยาบาลเอามือปิดโทรศัพท์แล้วหันไปถามปิติที่ยืนเฝ้าอยู่
ปิติพยักหน้าเพราะคิดว่าถ้ารู้สึกตัวแล้วเจอกับเพื่อนก็น่าจะดีกว่าตื่นมาเจอพวกเขา
“อยู่โรงพยาบาล xxxคุณมาเยี่ยมได้ค่ะ แต่รบกวนอย่ามาหลายคนนะคะเพราะคนไข้ยังต้องการพักผ่อน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปนะคะ เธออยู่ห้องไหน”
“เธออยู่ห้อง 326 ค่ะ”
“เดี๋ยวผมจะรอที่ห้องข้าง ๆ ถ้าเพื่อนของเธอมาก็เรียกผมด้วย ผมมีบางอย่างที่จะคุยกับเธอก่อนที่จะเจอกับคนเจ็บ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ไว้”
“ขอบคุณครับ” ปิติยิ้มก่อนจะเปิดประตูเข้าไปห้องเจ้านายส่วนพยาบาลก็เดินกลับเข้าไปห้องของวรัลฌาอย่างเดิม
Bab terbaru
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 42 ตอนจบ
เช้าวันใหม่วรัลฌาไปทำงานด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้มีความกังวลอีกต่อไป แม้ตอนที่เดินเข้าแผนกจะเห็นปวริศายืนมองอยู่ด้วยสายตาจิกกัดเหมือนเดิมก็ตาม“ดูอารมณ์ดีจังนะกวาง แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะทำงานที่นี่ต่อ” ปวริศาเดินเข้ามาทักพร้อมรอยยิ้มเยาะวรัลฌาหยุดฝีเท้าแล้วหันไปยิ้มตอบอย่างสุภาพ“ค่ะพี่ริศา กวางตัดสินใจแล้วว่าจะทำงานที่นี่ บ่ายนี้ก็จะเซนต์สัญญาแล้วค่ะ เพราะกวางรู้แล้วว่าความจริงมันเป็นยังไงส่วนความหวังดีของพี่ริศา กวางรับรู้ด้วยใจจริงค่ะ” เธอยิ้มอ่อนแต่แววตาแฝงไปด้วยความสะใจใบหน้าที่เคยยิ้มเยาะของปวริศาชาวาบและซีดลงทันทีเมื่อแผนทำให้ทั้งสองผิดใจกันไม่ได้ผล ยังไม่ทันที่ปวริศาจะได้พูดอะไรเสียงเย็นเฉียบของชวินทร์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน“ริศา เข้าไปพบผมที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้”ชวินทร์เดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าปวริศา เขาปรายตามองวรัลฌาด้วยความอ่อนโยนเพียงชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป ปวริศาจำต้องเดินตามเข้าไปด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นระรัวภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด ชวินทร์นั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งสายตาที่มองดูรุ่นน้องเยือกเย็น“ท่านรองเรียกริศามาแต่เช้า มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 41 อยากให้มั่นใจ
ชวินทร์เปิดประตูรถให้เธอตามปกติ ก่อนจะเดินอ้อมกลับเข้าไปนั่งยังตำแหน่งคนขับ“กวาง” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ“มีอะไรคะ” วรัลฌาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่สั่นไหวของเธอกำลังพยายามปิดบังความรู้สึกเอาไว้ เธออยากถามว่าสิ่งที่ปวริศาพูดเป็นความจริงไหม แต่ก็ไม่กล้า“อย่าสนใจคำพูดของคนอื่น เรื่องความรักกับหนี้บุญคุณไม่เกี่ยวกัน”วรัลฌาหันไปมองหน้าเขาทันที คำพูดของชวินทร์ทำให้น้ำตาที่เธอกลั้นไว้พังทลายลงมาทันที ชวินทร์ดึงเธอเข้ามากอดด้วยความรักความอบอุ่นที่เขามีให้เธอเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น“คุณชวินทร์ได้ยินเหรอคะ”“ใช่ครับ ผมได้ยินทั้งหมด กวางอย่าคิดมากนะ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีกว่าเราสองคนหรอกนะ”“กวางแค่กลัวค่ะ กลัวว่าคุณจะทำเพราะหน้าที่”“ถ้ามันเป็นแค่บุญคุณผมคงไม่พากวางไปที่บ้าน ผมคงไม่ไปคุยกับแม่ของกวางหรอกนะ ผมมีแฟนมาหลายคนแต่ไม่เคยให้พ่อกับแม่ไปเจอครอบครัวของฝ่ายหญิงเลยนะ” เขาพูดอย่างจริงจังแล้วเช็ดน้ำตาเธอออกเบา ๆ“แล้วพี่ริศารู้เรื่องเราได้ยังไงคะ”“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”“ไม่ใช่ว่าคุณเล่าให้พี่เขาฟังนะคะ เมื่อกี้เขาเรียกคุณว่าพี่ชวินทร์ด้วยนะคะ คุณสนิทกันมากกว่าที่เล่าให้กว
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 40 หรือจะเป็นแค่หนี้บุญคุณ
บรรยากาศหลังเลิกงานในออฟฟิศค่อนข้างเงียบ วรัลฌานั่งทำงานอยู่เดียวด้วยความใจเย็น แม้ว่าจะเลยเวลาเลิกงานมาพักใหญ่แล้ว แต่เธอก็ยังเลือกที่จะนั่งรอชวินทร์ที่กำลังประชุมอยู่สำหรับหญิงสาวแล้วการได้นั่งรอคนรักและกลับออกไปจากบริษัทพร้อมกันไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ ความสัมพันธ์ที่มั่นคงและเปิดเผยทำให้เวลาในแต่ละวันเต็มไปด้วยความสุขโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นทำให้วรัลฌาละสายตาจากหน้าจอ เธอยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเพราะรู้ว่างานของเขามันเครียดมาก“เสร็จแล้วครับกวาง แต่ผมขอเวลาจัดการอีเมลด่วนอีกสักสิบนาทีนะเสร็จแล้วจะเดินไปหานะ” ปลายสายตอบกลับมาด้วยเสียงที่ฟังดูเหนื่อยแต่ยังคงมีความอบอุ่นเสมอ“ได้ค่ะ กวางรอได้คุณชวินทร์ไม่ต้องรีบนะคะ”วรัลฌายังไม่ทันได้กดวางสาย เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นกระเบื้องดังอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอก็ใกล้เข้ามาเสียก่อน เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกับปวริศาเดินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“กวางยังไม่กลับเหรอ”“ยังค่ะ”“งั้นเข้าไปคุยกับพี่ในห้องหน่อยสิ มีเรื่องงานจะแจ้งน่ะ”“ได้ค่ะพี่ริศา” เธอยังไม่ได้กดตัดสาย
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 39 จะเป็นนักเรียนที่ดี nc
“หายเหนื่อยหรือยังคะ” วรัลฌาถามเสียงแผ่ว พลางซบหน้ากับอกอุ่น“หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยครับ แต่เหมือนจะเริ่มหิวใหม่อีกรอบแล้วสิ” เขาแกล้งแหย่จนหญิงสาวต้องตีแขนเขาเบาๆ“ไม่ได้นะคะ กวางไม่อยากไปทำงานสาย”“เมียจ๋า ผัวขอได้ไหม” เขาอ้อนอีกครั้ง“คุณชวินทร์....เรียกแบบนี้กว่ากลัวคนอื่นได้ยิน”“ไม่ชอบเหรอหรือไม่อยากเป็นเมียผม”คำถามนั้นทำให้วรัลฌาหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาที่เคยมองเขาอย่างระวังกลับเริ่มสั่นไหว“อย่าพูดแบบนี้สิคะ….” เสียงเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว“แต่ผมว่าสถานะที่เราเป็นอยู่นี้มันชัดเจนมากนะ”“กวางรู้ค่ะ”“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะหืม….”มือของเขาเลื่อนมาจับปลายคางเธออย่างอ่อนโยน ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวอีกครั้ง“อย่าหลบสายตาผมสิ”เธอเผลอกลืนน้ำลาย เมื่อสบตาเขาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว“ก็คุณเอาแต่จ้อง รีบนอนกันดีกว่านะคะ”“เคยมีครั้งไหนที่ผมพอแค่ครั้งเดียวหรือเปล่า”“คุณกินดุตลอด” หญิงสาวค้อนเบา ๆ“ก็กวางน่ากิน ว่าแต่กวางอยากกินไอติมผมบ้างไหมล่ะ จะได้รู้ว่าผมเองก็อร่อยไม่แพ้กวางเลยนะ”วรัลฌามอ
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 38 ท่านรองขออ้อน nc
บรรยากาศในร้านอาหารดูผ่อนคลาย ชวินทร์ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นฝนวันนี้ให้วรัลฌาฟังอย่างละเอียด“กวางรู้ไหมครับที่แม่ต้องเข้มงวดและมองเรื่องเงินเป็นใหญ่ เพราะท่านไม่อยากให้กวางลำบากเหมือนท่าน ท่านรักกวางมากนะแต่แค่แสดงออกไม่เป็น” ชวินทร์กุมมือหญิงสาวไว้แน่น“วันนี้แม่ก็โทรมาค่ะ เราปรับความเข้าใจกันแล้ว ถ้าคุณชวินทร์ไม่ไปพูดกับแม่กวางก็คงยังน้อยใจเรื่องแม่อยู่ ขอบคุณนะคะที่ทำให้ปมในใจของกวางคลายออกมาจนหมด”“ผมดีใจนะที่กวางยิ้มเวลาพูดถึงแม่” เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้“กวางโชคดีมากที่มีคุณอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”“ถ้าอยากขอบคุณจริงคืนนี้ไปค้างที่คอนโดผมได้ไหมล่ะครับ”“ได้สิ วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้วเดี๋ยวกวางจะนวดให้ดีไหมคะ”“ดีสิครับ งั้นเรารีบไปกันเถอะ ผมเองก็อยากพักเหมือนกัน”ชวินทร์ขับรถพาคนรักมายังคอนโดมิเนียมของตนเองซึ่งตอนนี้เขาเตรียมของใช้ส่วนตัวรวมถึงชุดต่าง ๆ ของวรัลฌาไว้พร้อมหมดแล้วทันทีที่ประตูห้องปิดลงชวินทร์ก็สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง“วันนี้ผมโดดประชุม... แถมยังต้องขับรถไปกลับตั้งหลายชั่วโมง เหนื่อยไปหมดเลยครับ” เขาอ้อนเสียงเบาซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 37 คนสำคัญกว่างาน
“เป็นอะไรหรือเปล่ากวางพี่เห็นวันนี้เอาแต่จ้องโทรศัพท์” ปัทมาอดถามไม่ได้เพราะดูเหมือนว่าวันนี้วรัลฌาจะไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเท่าไหร่“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่วันนี้เพื่อนในกลุ่มคุยกันเยอะกวางเลยเสียสมาธินิดหน่อย ขอโทษด้วยนะคะพี่ปัท พี่รุ้ง”“ที่พี่ถามไม่ใช่จะเอาผิดหรอกนะ แค่เป็นห่วงกลัวว่ากวางจะมีเรื่องไม่สบายใจ” ปัทมารีบอธิบาย“ขอบคุณค่ะพี่ปัท พี่ทั้งสองคนเป็นทั้งรุ่นพี่และเพื่อนร่วมงานที่ดีมาก ๆ เลยค่ะ กวางโชคดีมากเลยที่ได้ทำงานทีมเดียวกับพี่”“พี่ก็คิดว่าพี่โชคดีนะที่ได้กวางมาร่วมงาน ถึงกวางจะเพิ่งเรียนจบแต่ก็ทำงานได้ดี มีความขยันแม้จะเป็นแฟนรองประธานแต่กวางก็ไม่เคยถือตัวหรือทำตัวเหนือกว่าคนอื่น พี่ไม่แปลกใจเลยที่ท่านรองเลือกกวางมาเป็นแฟน” กนกวรรณพูดเสริมขึ้น“ชมกันแบบนี้กวางก็เขินแย่เลยสิคะ” วรัลฌาหัวเราะก่อนจะกลับมาตั้งใจทำงานต่อแต่ก็แอบมองโทรศัพท์อยู่บ่อย ๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเวลา 15.45 น. วรัลฌาขมวดคิ้วเพราะไม่ใช่สายที่เธอกำลังรออยู่หากแต่เป็นสายจากมารดาที่โทรหาเธอแทบจะนับครั้งได้“กวางขอตัวไปคุยธุระก่อนนะคะ” หญิงสาวบอกรุ่นพี่ทั้งสองก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปคุยโทรศัพท์ที่บันไดหนีไฟ
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 12 คนร้ายที่ไม่อยากเจอ
ทานอาหารเสร็จแล้วชวินทร์ก็ขับรถพาหญิงสาวกลับด้วยความเร็วที่ต่ำกว่าปกติเพราะอยากอยู่กับเธอให้นานขึ้นไม่ใช่เพราะอยากถามเรื่องคืนนั้นแต่เพราะเขารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับวรัลฌา หญิงสาวเป็นคนร่าเริงและมองโลกในแง่ดีถึงจะผ่านเรื่องร้ายโดยมีเขาเป็นต้นเหตุแต่เธอก็ไม่เคยโทษเขาเลยสักนิด“ชอบร้านเมื่อกี้ไหม” เข
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 4 ตื่นมาคุยกันหน่อย
“มีอะไรปิติ เธอรู้นึกตัวแล้วเหรอ” ชวินทร์เงยหน้าจากจอแท็บเล็ตแล้วถามขึ้นเมื่อลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาอีกครั้ง“เปล่าครับ แต่เมื่อกี้เพื่อนเธอโทรมา ผมเลยให้พยาบาลรับแล้วแจ้งว่าเธอเกิดอุบัติเหตุ อีกสักพักเธอคงมาเยี่ยมแต่ผมสั่งไว้แล้วว่าให้พาเธอมาเจอผมก่อน คุณชวินทร์อยากเจอเธอด้วยไหมครับ”“ก็ดีนะ ฉันอย
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 2 แขวนอยู่บนเส้นด้าย
เสียงไซเรนของรถฉุกเฉินดังก้องไปทั่วบริเวณกว้าง แม้จะเป็นเวลาดึกแต่ก็ยังมีนักท่องราตรีหลายคนยืนมองรถพยาบาลสองคันที่เข้ามาจอดเพื่อรับคนเจ็บหลังจากลูกน้องของชวินทร์โทรไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนร่างสองร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดถูกพาขึ้นรถคนละคันอย่างรวดเร็วจะแล่นออกจากบริเวณนี้ไปอย่างรวดเร็วทิ้งแค่ไว้ร่องรอยเล
บอสคะอย่ารุกแรง ตอนที่ 1 เสียงปืนท่ามกลางความมืด
คืนวันเสาร์ที่แสนจะวุ่นวายวรัลฌาหรือกวางหญิงสาววัย 22 ปีนักศึกษาคณะบริหารปี 4 กำลังสาละวนอยู่กับการเก็บจานบนโต๊ะในร้านอาหารนานาชาติที่ตั้งอยู่บนโรงแรมหรูหลังจากลูกค้ากลุ่มสุดท้ายเพิ่งเดินออกไป“เหนื่อยหน่อยนะกวาง” สายสุดาผู้จัดการร้านเดินมาตบบ่าเบาๆ พร้อมช่วยหยิบจานชามตรงหน้า“ไม่เป็นไรค่ะพี่นุ่น อ
Anda juga akan menyukai
คลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์79.9K Dibacaบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋89.7K Dibacaสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.0K Dibacaเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก252.7K Dibacaเมียสุดเขต
สามินี63 Dibacaเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa321 Dibacaหนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ [ Drama,Comedy 18+]
มนต์ศิขริน68 Dibacaสัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ)
นามปากกาดาวเหนือ67 Dibaca
