ตอนที่ 8 ของรางวัล

ตลอดสองสัปดาห์ที่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลชวินทร์มักจะมาเยี่ยมวรัลฌาทุกวัน ถึงแม้เขาจะออกจากโรงพยาบาลไปแล้วแต่พอเลิกงานชายหนุ่มก็ยังแวะมาหาและชวนคุยทำให้หญิงสาวรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัยมากขึ้น แต่เรื่องที่จำคนร้ายไม่ได้มันก็ยังเป็นอย่างเดิมและตอนนี้ชวินทร์ก็ไม่ได้ถามเธอเรื่องนั้นแล้วทำให้เธอรู้สึกคลายความกดดันลง

“ฉันเก็บของใช้จำเป็นไปให้แกที่คอนโดคุณชวินทร์แล้วนะกวาง” ณิชกานต์บอกเพื่อนขณะกำลังช่วยวรัลฌาเปลี่ยนมาใส่ชุดปกติเพราะวันนี้หมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว

“ฉันไม่อยากไปอยู่ที่นั่นเลย รู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้”

“ถ้าแกไม่อยากไปอยู่ที่นั่นแกก็ต้องไปอยู่กับฉันที่บ้านนะ”

“ฉันไม่อยากรบกวน แค่แกมาคอยนอนเฝ้าฉันแค่นี้ฉันก็เกรงใจแกมากแล้ว”

“จะเกรงใจทำไม ฉันมานอนที่นี่ก็สบายดีนะ กินฟรีอยู่ฟรีแล้วก็ไม่ต้องฟังเสียงแม่บ่นด้วย”

“แกมาอยู่ที่คอนโดกับฉันดีไหมล่ะโบว์”

“ก็ดีนะ แต่แม่ชักสงสัยแล้วว่าทำไมแกไม่สบายนาน ฉันเลยกะว่าจะกลับไปอยู่บ้านก่อนแล้วค่อยขอออกมาอยู่ตอนใกล้สอบ”

“เอางั้นก็ได้ ฉันไม่รู้ว่าต้องไปอยู่คอนโดนานไหม ตอนนี้ฉันก็ไม่เป็นอะไรมากแล้วนะ”

“เอาน่าไปอยู่ที่นั่นชั่วคราวก่อน จับคนร้ายได้ค่อยกลับมาอยู่ที่หอ”

“แกบอกเจ้าของหอว่ายังไง”

“ก็บอกว่าแกไปอยู่กับญาติชั่วคราว ถ้าว่าง ๆ เราก็แวะไปทำความสะอาด ฉันไม่ได้บอกยกเลิกหรอกส่วนค่าเช่าคุณชวินทร์เขาจัดการให้หมดแล้ว”

“ฉันเกรงใจเขามากเลยนะ เขาจ่ายค่ารักษาให้ฉันเยอะมาก ๆแล้ว ยังให้ค่าเสียเวลากับค่าทำขวัญมาอีกตั้งสิบล้าน มันเยอะเกินกว่าที่ฉันคิดไว้ ฉันไม่รับเขาก็ไม่ยอม ไม่รู้เขาจะคิดว่าฉันเป็นคน เห็นแก่เงินหรือเปล่านะ”

“แกอย่าคิดมากสิ สิ่งที่แกทำให้เขามันมากกว่าเงินทองนะกวาง ถ้าคืนนั้นแกไม่ช่วยคุณชวินทร์ก็อาจจะถูกยิงตายไปแล้วแกเสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้ถ้าไม่ได้แกเขาอาจถูกยิงตายไปแล้วก็ได้”

“ก็เพราะเขาพูดแกนี้แหละฉันต้องรับเงินเขามา ที่จริงเขาให้เยอะกว่านั้นแต่ฉันคิดว่าชีวิตฉันไม่ได้มีค่ามากมายขนาดนั้นหรอก”

“แกจะคิดยังงั้นไม่ได้นะ ชีวิตของเรามีค่ามากกว่าเงินสิบล้านนั่นอีก ถ้าฉันเป็นแกนะฉันจะเอามากกว่าสิบล้าน พอเรียนจบก็หาธุรกิจเป็นของตัวเองทำซักอย่างจะได้ไม่ต้องเป็นไปทำงานเป็นลูกน้องใคร”

“ฉันไม่กล้าขอหรอก ที่ได้มาก็คิดว่ามากพอแล้ว เขาจะให้ค่าใช้จ่ายรายเดือนจนกว่าฉันจะเรียนจบ แล้วยังยื่นข้อเสนอให้ฉันเข้าไปทำงานที่บริษัทเขาด้วยนะแกรู้จักบริษัทxxxไหม”

“เคยได้ยินชื่อนะเดี๋ยวขอถามอากู๋ก่อน” แล้วณิชกานต์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์จหาข้อมูล

“เจอไหม เขาโกหกหรือเปล่าโบว์”

“นี่ไงแกดูสิกวาง คุณชวินทร์เขาเป็นถึงรองประธานเลยนะ บริษัทเขาใหญ่มากแล้วยังมีบริษัทในเครืออีกเยอะเลย ถ้าแกได้ทำงานที่นี่ฉันว่าก็โอเคนะ มีแต่คนอยากเข้าไปทำงานบริษัทใหญ่กันทั้งนั้น”

“แต่ฉันไม่อยากเป็นเด็กเส้น ขอไปสมัครงานเองดีกว่า” หญิงสาวไม่อยากยุ่งเกี่ยวหรือเข้าไปใกล้ชิดกับชวินทร์เพราะกลัวว่าคนร้ายที่จ้องเล่นงานเขาจะจำหน้าเธอได้และความซวยจะมาเยือนอีกครั้ง

“ฉันเข้าใจนะแต่การหางานทำเองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าแกไม่ทำงานกับคุณชวินทร์ก็ไปทำงานที่บริษัทของพี่ชายฉันสิ เราจะได้ทำงานด้วยกันไงล่ะ”

“เอาไว้ฉันหางานทำไม่ได้แล้วฉันจะไปขอให้แกช่วยนะ”

“ขอให้จริงเถอะ ฉันรู้ว่าแกขี้เกรงใจ แต่งตัวเสร็จแล้วแกไปนั่งรอนะเดี๋ยวฉันจะเก็บของใช้ส่วนตัวของฉันบ้าง มาอยู่ที่นี่สองอาทิตย์ของใช้มันงอกขึ้นมาเยอะเลย” ณิชกานต์พูดพลางหัวเราะก่อนจะเริ่มต้นเก็บของขณะที่วรัลฌาก็เดินออกมานั่งบนโซฟาเธอมองออกไปด้านนอกแล้วรู้สึกมีความสุขที่จะได้ออกไปจากที่นี่

หลังจากเก็บของเสร็จชวินทร์ก็เข้ามาพร้อมกับผู้ช่วยของเขาที่ชื่อธนัช

“เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

.....

แล้วรถตู้คันหรูก็พาสองสาวยังคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย พอขึ้นมาถึงชั้นนี่สิบก็ถึงห้องที่ชวินทร์ให้คนเตรียมไว้ให้

“ห้องอาจจะเล็กไปหน่อยนะครับแต่ผมเห็นว่าที่นี่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยคุณจะได้ไม่เสียเวลาเดินทางนาน”

อันที่จริงชวินท์เป็นเจ้าของคอนโดมิเนียมหลายโครงการแต่เขาเลือกที่นี่เพราะการเดินทางไปมหาวิทยาลัยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเขาอยากให้หญิงสาวได้รับความสะดวกสบาย

“ก็ไม่ได้เล็กนะคะกว้างกว่าหอพักของกวางอีกค่ะ แค่นี้กวางก็เกรงใจมากแล้วค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกช่วงนี้คุณพักที่นี่ก่อน โบว์จะมาพักกับกวางด้วยก็ได้นะครับ”

“ขอบคุณค่ะ โบว์อาจจะมาอยู่เป็นเพื่อนกวางบ้าง แต่คงไม่อยู่ตลอด”

“คุณเข้าออกที่นี่ได้เสมอครับเดี๋ยวผมจะให้คีย์การ์ดไว้ทั้งสองคน กวางเดินดูนะถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกได้ ผมจ้างแม่บ้านให้แล้วอีกสักพักเธอคงมาแนะนำตัว ส่วนคนขับรถก็เป็นคนที่ขับมาให้เมื่อกี้นั่นแหละ”

“คุณคงไม่ให้กวางนั่งรถตู้ไปเรียนหรอกนะคะ”

“ผมจะให้รถคันเล็กจะได้คล่องตัวหน่อยขับรถเป็นหรือเปล่า”

“พอได้นิดหน่อยค่ะ”

“ถ้าแผลหายแล้วจะขับรถไปเรียนเองก็บอกนะ”

“คุณจะให้กวางอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ” คนที่ถามคือณิชกานต์เพราะเธอรู้สึกเหมือนเขาจะวางแผนให้เธออยู่ที่นี่แบบยาว ๆ

“ก็จนกว่าจะจับคนร้ายได้นั่นล่ะครับ ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสี่ยงอันตรายอีกแล้ว”

“คุณชวินทร์คะถ้าผ่านมาหลายเดือนแล้วยังจับคนร้ายไม่ได้กวางก็ต้องอยู่ที่นี่ตลอดเหรอคะ”

“ครับ อันที่จริงคอนโดนี้ผมใส่เป็นชื่อกวางไว้แล้ว”

“แต่กวางว่ามันมากเกินไปแล้วนะคะ คอนโดนี้ราคาตั้งเท่าไหร่จะไม่ให้กวางฟรี ๆ ได้ยังไง”

“ผมถือว่าให้เป็นรางวัลที่คุณช่วยผม อย่าคิดอะไรมากเลย ผมเต็มใจให้ ถ้ากวางไม่รับผมคงไม่สบายใจหรือเพราะคุณยังโกรธผมอยู่ที่เป็นต้นเหตุให้คุณเจ็บตัว”

“แค่คุณชวินทร์ให้ทั้งเงินให้ทั้งค่ารักษาพยาบาลแล้วยังจะให้คนดูแลอีกฉันว่ามันมากเกินไป”

“คุณกวางรับไว้เถอะครับ คอนโดแห่งนี้คนอื่นอาจจะมองว่ามันแพงแต่คุณชวินทร์เป็นเจ้าของโครงการครับ ถ้าคิดราคาทุนแล้วก็แล้วมันก็ไม่แพงเท่าไหร่” ธนัชอธิบายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวดูจะเกรงใจมาก

“หรือไม่ชอบที่นี่เพราะมันแคบจะเปลี่ยนใจไปดูที่อื่นก็ได้นะ” ชวินทร์พูดเสริม

“ทำไมกวางรู้สึกว่าการช่วยคุณมันพลิกชีวิตฉันไปเยอะ ตอนที่ช่วยกวางก็ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนอะไรเลยนะคะ”

“ผมรู้ แต่ผมก็อยากตอบแทน”

“ผมว่าคุณกวางอย่าคิดอะไรมากเลยนะครับ รับคอนโดนี้ไว้เถอะค่ะ คนที่คุณช่วยคือคุณชวินทร์รองประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์นะครับ ชีวิตของเขามันเทียบมูลค่ากับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลย” ธนัชช่วยเจ้านายพูดเสริม

“กวางรู้ค่ะแต่บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังฉวยโอกาสกับคุณอยู่”

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ผมแค่อยากตอบแทนจริง ๆ แต่ถ้าคุณไม่สบายใจ เอาไว้จับคนร้ายได้เราค่อยมาคุยเรื่องคอนโดอีกครั้งดีไหมครับ”

“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเข้าใจว่าเขาทำแบบนี้เพราะรู้สึกขอบคุณที่เธอช่วยชีวิตเขาไว้

“ผมไม่ได้มีรางวัลให้กวางคนเดียวนะ ของโบว์ก็มีด้วย ผมขอบคุณที่เสียเวลามาอยู่กับกวาง”

แล้วธนัชผู้ช่วยของเขาส่งถุงกระดาษที่มีชื่อแบรนด์หรูให้กับหญิงสาวคนละถุง

“ขอบคุณค่ะ” ณิชกานต์รับมาถือไว้แต่ยังไม่เปิดดูเพราะแค่เห็นถุงก็รู้ว่าข้างในคืออะไร