บททั้งหมดของ Second Choice No More: I Replaced My Abstinent Husband with His Boss: บทที่ 91 - บทที่ 100

Diretsong nakatutok kay Amanda ang malalim at maitim na mga mata ni Jonathan habang dahan-dahan itong naglalakad palapit sa direksyon niya. Napaka-intense ng titig nito. Parang sa buong engrandeng ballroom ay wala itong ibang nakikita kundi siya lamang.At dahil doon ay tila biglang nag-blanko ang isip ni Amanda.Impossible…Talaga bang lalapit sa kanya ang big boss sa harap ng lahat ng taong naroon?Kahit pilit niyang sinasabing imposible iyon ay hindi pa rin niya mapigilan ang mabilis at magulong tibok ng puso niya habang pinapanood si Jonathan na unti-unting lumalapit. Awtomatikong naghihiwalay ang mga tao upang bigyang-daan ito. Parang isang hari na binubuksan ng lahat ang daraanan.At habang papalapit ito ay lalo lamang siyang hinihigop ng malalim nitong mga mata na tila kayang lunurin ang isang tao sa sobrang tindi ng titig. Tuluyan nang nanigas ang katawan ni Amanda dahil hindi niya alam kung paano ito haharapin.Samantala ay halos madurog na ni Yna ang braso niya kakakurot

SA sobrang panic ni Amanda habang pilit niyang nilalabanan ang kakaibang init na gumagapang sa buong katawan niya ay hindi niya napansing may paparating na waitress kaya dire-diretso siyang nabangga rito. Kaagad na nalaglag ang hawak nitong tray habang siya naman ay nawalan ng balanse at napaupo sa sahig.“Miss, okay lang po kayo?” Agad lumapit ang waitress upang tulungan siya ngunit mahina lamang na napailing si Amanda habang pilit sinusubukang tumayo dahil pakiramdam niya ay bawat segundo ay lalo siyang nawawalan ng kontrol sa sarili. Ngunit doon niya narealize na lalo ng nanghihina ang katawan niya. Parang unti-unting nawawala ang lahat ng lakas niya.Kahit pagtayo ay hindi na niya magawa.“Miss, okay lang po ba talaga kayo?” nag-aalalang tanong ng waitress habang inalalayan siya.Nang mapansing babae ito ay bahagyang bumaba ang depensa ni Amanda.“Please… help me get outside…” pakiusap niya.“Sige po, halika po at tutulungan ko kayo..”Dahan-dahan siyang inalalayan palabas ng

NAMUMULA ang mga mata ni Amanda habang nangingilid ang luha roon at ang mapupula niyang pisngi ay tila mas naging seductive dahil sa pinaghalong sakit at pagnanasa na bumabalot sa buong katawan niya habang nakahiga siya sa kama at desperadong nakatingin kay Jonathan.Half agony.Half desire.At sa paningin ni Jonathan ay para siyang isang napakagandang tukso na tahasang humahatak sa isang lalaki pababa sa kasalanan. Pakiramdam niya ay umiinit din ang sariling katawan habang hindi mapigilan ang marahang paglunok. Hindi niya maialis ang tingin dito.God.She was unbelievably beautiful.Every movement she made was driving him insane. Kahit pa likas siyang marunong magpigil sa sarili at halos may pagka-ascetic pa nga pagdating sa babae noon ay hindi niya maikakailang ibang-iba si Amanda. Ito ang babaeng matagal na niyang iniisip. At ngayon ay nakahiga ito sa harap niya habang nakatingin sa kanya nang may pagmamakaawa at matinding pagnanasa.Paano siya hindi matitinag?Unti-unting d

MAHIGPIT na hinawakan ni Jonathan ang baba ni Amanda habang diretso itong nakatitig sa kanya at mababa ang boses na tila ba pinipigilan ang sarili.“So you agree?”Sa lagay ni Amanda ngayon ay pakiramdam niya ay parang may libo-libong langgam na gumagapang sa buong katawan niya habang unti-unti siyang nilalamon ng matinding init at pagnanasa kaya wala talaga siyang choice kundi pumayag. Pero ang magbayad ng isang milyon para lamang matulog kasama ito ng isang gabi ay halos ikamatay na rin niya sa sakit ng dibdib dahil wala naman siyang ganoong kalaking pera.“Can I pay in installments?” nanginginig niyang tanong habang pilit pinipigilan ang sariling manginig sa harap nito.Tiningnan siya ni Jonathan nang malalim bago malamig na nagsalita.“At least give me a down payment of one hundred thousand first.”Halos mawalan ng salita si Amanda.Down payment?Ano ito, bahay?Matutulog lang naman siya rito ng isang gabi.Talagang sinasamantala siya ng lalaking ito habang wala siyang ch

Syempre ay sobrang disappointed si Amanda. Hindi dahil sa may nangyari sana sa kanila ni Jonathan kundi dahil nanghihinayang siya sa perang ibinayad niya. Kung alam lang sana niyang hindi rin pala niya “matitikman” ang lalaki, hindi na sana siya agad nag-transfer ng pera kagabi. Pakiramdam tuloy niya ay niloko siya nang todo ng lalaking ito.Pero syempre hindi naman niya pwedeng ituro si Jonathan at magreklamong hindi siya nito pinatulog. Kaya ang sama ng loob niya ay sarili na lang niyang nilunok.“Hindi ah!” Padabog siyang umiwas ng tingin habang halatang ayaw muna niya itong makita.“I’m fine now. You can leave.”Pagkasabi noon ay agad niyang hinila ang kumot at tinakpan ang mukha niya. Nakakahiya.Paano pa niya haharapin ang boss niya matapos ang lahat ng kabaliwang ginawa at sinabi niya kagabi? Pero ilang minuto na ang lumipas ay wala pa ring galaw sa tabi niya. Dahan-dahang inilabas ni Amanda ang ulo mula sa ilalim ng kumot at doon niya nakitang tahimik pa ring nakaupo si Jona