บททั้งหมดของ Second Choice No More: I Replaced My Abstinent Husband with His Boss: บทที่ 291 - บทที่ 300

Ang nagsalita ay ang panganay na manugang ng pamilya Aguirre. Ang asawa ni Frederick.. Ang hipag ni Warren na si Charmaine.Mayaman ang pinagmulan nito at nagmula sa kilalang pamilya Ruiz, kaya mataas ang estado nito sa pamilya Aguirre..Napakataas ng tingin sa kanya ng kanyang mga biyenan. Kung ikukumpara silang dalawa bilang mga manugang, malayong-malayo ang trato kay Charmaine kaysa kay Amanda."Huli man sa biyahe, ang mahalaga ay nakarating. Ang pagpapakita ng respeto ay hindi nasusukat sa oras," sagot ni Amanda nang may pagtitimpi."Amanda!"Bahagyang namula ang mukha ni Charmaine sa inis at masamang tumingin sa kanya…Totoo namang inggit na inggit siya kay Amanda. Kaya naiinis siya rito..Ang totoo ay bilang isang tunay na mayamang heredera na iginagalang at minamahal sa pamilyang ito, hindi dapat niya pag-initan ang isang tulad ni Amanda na itinuturing lamang na anak sa labas ng mga ito. Pero sadyang naiinis at naiinggit si Charmaine kay Amanda.Pangunahing dahilan ay ang taglay n

Nagulat si Amanda nang makita ito. "Paano... ka napunta rito?"Inaakala ba nitong nag-aabang ito sa labas ng kanyang bahay buong magdamag?.Madilim at seryoso ang mga mata ni Jonathan. Bigla itong yumuko at marahas na hinagkan ang kanyang mga labi."Hmm..."Hindi inaasahan ni Amanda ang ginawa nito kaya nanlaki ang kanyang magandang mga mata. Nasa labas lamang sila ng kanyang pinto. May mga nakatira sa katabing unit. Paano kung may makakita sa kanila? Kahit na hiwalay na sila ni Warren, hindi pa naman publiko ang kanilang annulment. Instinctively siyang nagpumiglas..Pero ayaw siyang bitawan ni Jonathan. Mahigit limang oras na itong naghihintay sa labas.Mula nang makita nitong sinundo siya ng kanyang asawa na si Warren mula sa trabaho, tuluyang sumabog ang selos sa sistema nito. Kahit ang mga scheduled meetings niya sa gabi ay kinansela niya para lang pumunta rito at mag-abang. Gusto lang niyang malaman kung anong oras uuwi si Amanda at kung uuwi pa ba ito. Pero umabot ng mahigit limang

Natigilan si Amanda at tila nabingi sa narinig. Paano nalaman ng kanyang ina kung saan siya nakatira ngayon?.Akala niya ay guni-guni lamang iyon, pero muling narinig ang boses ni Charity: "Amanda, nandiyan ka ba?"Totoo nga, ang kanyang ina..Agad na natauhan si Amanda. Nang makita si Jonathan na nakapatong pa rin sa kanya, sinundan siya ng matinding takot at kaba.Patay! Lagot na talaga siya!Hindi pa alam ng kanyang ina na hiwalay na sila ni Warren. Kung sakaling abutan nito ang isang lalaki sa loob ng kanyang bahay sa ganitong oras ng gabi—at ang posisyon pa nila ay ganito—hinding-hindi na niya ito maipaliliwanag. Kapag lumabas ang totoo tungkol sa kanilang annulment, isisisi na naman ito ng kanyang ina sa kanya. Ayaw ni Amanda na magsilbing tagasalo ng sisi para kina Warren at Vanessa.Kaya naman nagmamadali niyang binulungan si Jonathan: "Pumunta ka muna sa kwarto ko at magtago roon! Huwag na huwag kang lalabas!"Magtago? Nang marinig ang salitang iyon, awtomatikong sumimangot si J

Labis na nabahala si Amanda.Tiyak na hindi niya maaaring hayaang pumasok ang kanyang ina sa kwarto. Kapag nakita nito si Jonathan doon, siguradong magiging malaking gulo."Ma, huwag po!"Nagmamadali siyang humarang sa pinto.Nagtatakang tumingin si Charity sa kanya: "Anong huwag?"Kilalang-kilala ni Charity ang anak dahil siya ang nagpalaki rito; sa reaksyon pa lamang nito, alam na niyang may itinatago ito."Masyadong magulo ang kwarto ko, kaya huwag na po kayong pumasok! Isa pa, masyadong mabagsik ang alaga kong pusa, baka makalmot pa kayo..." sunod-sunod na dahilan ang ibinigay ni Amanda.Pero hindi nagpapigil si Charity.. "Hindi naman siguro ako matatalo ng isang pusa lang. Sige na, ayusin ko na rin ang kwarto mo..."Nang makitang desidido ang ina na buksan ang pinto para hanapin ang "pusa", biglang pumasok sa isip ni Amanda ang kanyang kabataan. Noong bata pa siya, may pinulot siyang stray cat at gusto niya itong alagaan, pero pinagbawal ito ng kanyang ina dahil kailangan daw niya

Pero nanatiling tulog si Jonathan sa sofa at walang balak gumalaw; mukhang napakalalim na ng tulog nito. Natahimik si Amanda at ilang sandali niya itong tiningnan nang may pagtataka.Ang mga mata niya ay kusang lumipat sa mga labi nito. Naalala na naman niya ang ginawa nilang matinding paghalik kanina, mula sa labas ng pintuan hanggang sa makarating sila sa sala.Dahil doon, muling uminit at namula ang mukha niya. Kung hindi lang sana biglang dumating ang kanyang ina ngayong gabi… Siguro ay natuloy na sila sa paggawa ng milagro, hindi ba? Bakit ba tuwing magkasama sila ay madali siyang natatalo at napapapayag nito?Inis na inis sa sarili si Amanda habang iniisip iyon..Umiling siya para alisin sa isip ang mga ganoong klase ng alaala. Pinilit niyang pawiin ang init sa mukha at magpakalma.Bahala na.Dahil mahimbing na itong natutulog, hinayaan na muna niya itong huwag gisingin.nBilang isang Boss, marami talagang iniisip at ginagawang trabaho si Jonathan araw-araw, kaya siguro pagod na pa