พบหน้าครอบครัวครั้งแรก

หลังจากที่อิงเถาได้เข้ามาปลุกคุณหนูของตนเอง พร้อมกับช่วยอีกฝ่ายจัดการกับการแต่งกายจนเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น

อิงเถาก็ได้เอ่ยบอกกับมู่หลันว่าในตอนนี้ทุกคนภายในบ้านกำลังรอทานอาหารเช้าอยู่ที่ห้องอาหาร

“คุณหนูเร่งเดินหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้พวกนายท่านกำลังรอคุณหนูอยู่นะเจ้าคะ”

เสียงเอ่ยบอกของอิงเถาที่เจือไปด้วยความกังวลใจเป็นอย่างมาก เพราะในตอนนี้คุณหนูของนางกลับยังเอาแต่เดินชมนกชมไม้ไปตลอดทาง

โดยไม่ได้สนใจเลยว่ากำลังมีคนรอตนเองเพื่อทานมื้อเช้าด้วยกันอยู่อีกถึงสี่คน

“ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วมิใช่หรือว่า ข้าไม่อยากจะไป แต่เจ้าก็ยังบังคับข้าให้ไปอยู่ได้”

ทางด้านมู่หลันที่ในตอนนี้นางรู้สึกเหมือนกับว่าครอบครัวใหม่ของนางนั้นช่างราวกับคนแปลกหน้า

ยิ่งนางได้เห็นเหตุการณ์ที่ทำให้เจ้าของร่างต้องแขวนคอตายนางก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากจะพูดคุยกับคนที่เรียกว่าครอบครัวของนางแม้แต่น้อย

“เฮ้อ แต่เอาเถิดถือเสียว่าไปนั่งเล่นก็แล้วกัน”

แต่เมื่อมู่หลันเห็นสีหน้าของสาวใช้คนสนิทที่ดูราวกับว่าฟ้ากำลังจะถล่มลงมา นางจึงได้กลั้นใจ นางจึงได้เอ่ยตอบรับคำของสาวใช้ไป ก่อนที่ร่างบางจะเร่งฝีเท้าไปยังห้องทานข้าวในที่สุด

ไม่นานมู่หลันก็เดินมาหยุดลงที่หน้าประตูทางเข้าไปยังห้องทานข้าวของจวนแห่งนี้

“คารวะคุณหนูเล็กเจ้าค่ะ”

เสียงของสาวใช้ที่ยืนรอรับคำสั่งจากผู้เป็นนายดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายคนเล็กของจวนได้เดินมาหยุดลงตรงหน้าประตู

จากนั้นหนึ่งในสองสาวใช้ก็ได้เดินไปเปิดประตูให้เปิดกว้างขึ้น เพื่อให้คุณหนูเล็กได้เดินเข้าไปด้านในได้อย่างสะดวก

“ขอบใจ”

เอ่ยจบมู่หลันก็เดินผ่านประตูเข้าไปภายในห้องอาหาร ก่อนที่นางจะพบว่าในตอนนี้ทั้งบิดา มารดา พี่ชาย พี่สาวของตนนั้นกำลังนั่งรอทานมื้อเช้ากันอยู่ที่โต๊ะอาหารกันอย่างเงียบเชียบ

“มาแล้วรึหลันเอ๋อร์ มา ๆ รีบมานั่งลงข้าง ๆ แม่เร็วเข้า”

เป็น ซูซิน หรือมู่ฮูหยินผู้เป็นมารดาของหญิงสาวที่เอ่ยบอกกับบุตรสาวคนเล็กของตนเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเดิม

มู่ฮูหยินนั้นเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลซูที่แต่งให้กับ มู่เหยียน ชายที่เป็นคู่หมายมาตั้งแต่เด็ก และทั้งสองยังรักใคร่กันเป็นอย่างยิ่ง

“...”

แต่มู่หลันกลับทำเพียงเดินตรงไปนั่งลงยังเก้าอี้ตัวที่วางด้านข้างพี่ชายคนโตอย่าง มู่ซาน แทน และไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ทำให้ในตอนนี้บรรยากาศของโต๊ะอาหารจากที่เงียบสงบอยู่แล้วก็ยิ่งดูจะมีความอึดอัดเพิ่มเข้ามาด้วยอีกหนึ่งอย่าง

“เอ่อ ในเมื่อมากันครบแล้วเช่นนั้นก็ทานข้าวเช้ากันก่อนเถิด ส่วนเรื่องอื่นก็ค่อยพูดคุยกันหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จก็แล้วกัน”

มู่เหยียนที่เป็นหัวหน้าครอบครัวเป็นคนเอ่ยทำลายบรรยากาศที่แสนจะอึดอัดในตอนนี้ลง จากนั้นสาวใช้ก็เริ่มตักข้าวให้กับเจ้านายทั้งหลาย

เวลาผ่านไปราว ๆ 2 เค่อ ในที่สุดทุกคนก็ทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อย หลังจากที่สาวใช้จัดการเก็บโต๊ะทานข้าวแล้วก็รีบออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้จึงเหลือเพียงสมาชิกทั้งห้าคนของตระกูลมู่ที่กำลังนั่งนิ่งไม่พูดไม่จากันอยู่บนโต๊ะ

“หลันเอ๋อร์ อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นเช่นใดบ้างลูก”

เป็นมู่เหยียนอีกเช่นเคยที่เป็นคนเอ่ยถามบุตรสาวคนเล็กขึ้นมาถึงอาการบาดเจ็บที่ได้รับเมื่อวานนี้

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยเจ้าค่ะท่านพ่อ”

มู่หลันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทำให้ทั้งสี่คนที่ได้ยินคำตอบเย็นชาจากหญิงสาวถึงกับมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย

“เจ้าแน่ใจหรือน้องเล็กว่าไม่เป็นอะไรแล้ว?”

มู่ซานที่สังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงไปของน้องสาวคนเล็กของตนเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นมา เพื่อยืนยันในคำพูดของเจ้าของร่างบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ของตนเอง

“นั่นนะสิ หลันเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรไปหรือไม่ มีเรื่องอะไรไม่พอใจก็เอ่ยบอกกับแม่ได้นะลูก”

ด้านมู่ฮูหยินเองก็รีบเอ่ยสำทับบุตรสาวคนเล็กของตนเองขึ้นมาด้วยสีหน้าอบอุ่นอย่างที่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน

ที่ทุกคนมีท่าทีเปลี่ยนไปนั้นก็มาจากหลังจากเหตุการณ์ที่หญิงสาวแขวนคอตัวเองไปแล้ว ทำให้คนทั้งสี่นั้นตระหนักได้ถึงความผิดพลาดที่ตนเองได้ทำลงไปกับหญิงสาว

ดังนั้นพวกเขาจึงได้พูดคุยกันก่อนที่มู่หลันจะมาถึงว่าทุกคนจะแก้ไข และชดเชยให้กับหญิงสาวตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

แต่พวกเขานั้นไม่ได้รับรู้เลยว่าตนเองมาคิดได้ในวันที่สายเกินไปเสียแล้ว เพราะในตอนนี้บุตรสาวที่ต้องการความรักจากพวกเขาได้จากไปเสียแล้ว

“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ถ้าทุกคนไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวออกไปเดินเที่ยวตลาดก่อนนะเจ้าคะ”

มู่หลันเอ่ยตอบกลับคำถามของทั้งสองคน ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยขอตัวออกไปเดินเล่นที่นอกจวนในวันนี้ให้กับทุกคนได้รับรู้เอาไว้

“แต่ว่าเจ้ายังไม่หายดีละ...”

“ข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ถ้าพวกท่านไม่ไว้ใจเช่นนั้นก็ให้พี่หญิงไปกับข้าด้วยก็ได้นะเจ้าคะ”

มู่เหยียนที่กำลังจะเอ่ยห้ามบุตรสาวคนเล็กของตนเพราะเป็นห่วง กลับถูกมู่หลันเอ่ยแทรกขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยเสนอทางออกในเรื่องนี้ให้กับทุกคน

เพราะนางรู้ว่าพวกเขาคงจะยังไม่วางใจให้นางออกไปข้างนอกเพียงลำพังอย่างแน่นอน และการที่มู่หลันเสนอให้พี่สาวของตนเป็นตัวเลือกในครั้งนี้ย่อมถูกต้องที่สุดแล้ว

“เอาเช่นนั้นก็ได้ มีพี่สาวของเจ้าไปด้วยพวกเราจะได้สบายใจขึ้น”

เป็นคำพูดของมู่ฮูหยินที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเห็นด้วย ซึ่งนั่นก็เป็นไปตามความคาดเดาของมู่หลันอยู่แล้ว เพราะขอเพียงเป็นบุตรสาวสุดรักของพวกเขา

ไม่ว่าอะไรย่อมดีเสมอมาอยู่แล้ว หญิงสาวจึงทำเพียงส่งยิ้มบางเบาอย่างไร้ความรู้สึกไปให้กับทุกคน จากนั้นมู่หลันก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทานข้าวกลับไปที่เรือนของตนเองในทันที

ทิ้งให้คนทั้งสี่ที่เหลืออยู่ในห้องตอนนี้รู้สึกแปลกใจและรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาถูกหญิงสาวนั้นมีกำแพงขนาดสูงกั้นเอาไว้เสียแล้ว

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าจะดูแลน้องให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

มู่เหยาเอ่ยบอกกับทั้งสามคนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตามฉบับนางเอก เพื่อทำให้ทุกคนคลายความกังวลในใจลงไป

“อื้ม พ่อฝากเจ้าดูแลน้องด้วยนะเหยาเอ๋อร์”

มู่เหยียนเอ่ยบอกกับบุตรสาวคนรองอย่างฝากฝังให้อีกฝ่ายช่วยดูแลน้องสาวให้ดี

“เจ้าค่ะ”

มู่เหยาเอ่ยตอบรับคำของบิดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนที่นางจะเอ่ยขอตัวกลับไปที่เรือนเพื่อเตรียมตัวออกไปเดินเที่ยวกับน้องสาวด้วยเช่นกัน

โดยที่หญิงสาวไม่ได้รับรู้เลยว่าในวันนี้จะเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นกับพวกนางสองพี่น้องที่ตลาดในครั้งนี้

เมื่อสองพี่น้องตระกูลมู่เตรียมตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น พวกนางก็ได้พากันขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางไปยังตลาดกลางเมือง ที่เป็นเป้าหมายในวันนี้ทันที

และขบวนที่เดินทางไปในวันนี้มีเพียงมู่เหยา มู่หลันและสาวใช้ข้างกายของทั้งสองพี่น้องอีกสองคนเท่านั้น

ระหว่างทางที่นั่งรถม้าไปยังตลาดอยู่นั้น มู่หลันก็ไม่ได้คิดที่จะเอ่ยพูดคุยกับพี่สาวของตนเหมือนเช่นที่ผ่านมาเลย

นั่นก็เพราะว่าในตอนนี้หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองนั้นไม่อาจจะพูดจากับอีกฝ่ายอย่างสนิทใจได้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาได้อีกต่อไป

อาจเพราะว่ามู่หลันในตอนนี้ยังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานที่และสถานการณ์ในตอนนี้ได้ นางคงต้องขอเวลาสักหน่อย

==========================================================================================

คิดได้ในตอนที่มันสายไปแล้ว คำพูดนี้ไม่เกินจริง ครอบครัวนี้ก็คิดได้เมื่อสายไปแล้ว