บทที่ 2

แดดเที่ยงวันยังคงแผดเผาไม่ต่างจากเตาไฟ ลานร้างหลังตลาดเก่ากลายเป็นสนามปะทะของเด็กช่างสองสถาบัน เสียงตะโกน เสียงเหล็กกระแทก และเสียงร่างกายปะทะกันดังระงมไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความร้อนแรงทั้งจากอากาศและอารมณ์ของผู้คน

ฝุ่นสีเทาลอยฟุ้งคลุ้งไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นภาพชัด และท่ามกลางความโกลาหลนั้นมีร่างหนึ่งกำลังวิ่งฝ่ากลุ่มคนเข้ามา

ธีร์ หรือ ธีระนนท์ สุวรรณ อายุ 22 ปี นักศึกษาคณะคุรุศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์ปี 4 อนาคตครูสอนวิชาคณิตสาสตร์จากมหาลัยฝั่งตรงข้าม

เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกเหงื่อซึมจนแนบตัว กระเป๋าสะพายข้างกระแทกไปตามจังหวะการวิ่ง ใบหน้าหล่อสะอาดในแบบคนเรียนหนังสือ ขัดแย้งกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ไม่ควรเข้ามาใกล้เหตุการณ์แบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังมาเพราะเขาเห็นเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังจะทำร้ายกัน เห็นเลือดกำลังจะไหลและเขาเลือกจะไม่เดินหนี

“หยุดนะ!!”

เสียงของเขาตะโกนดังขึ้นสุดแรง แต่แทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงความวุ่นวาย ธีร์กัดฟันแน่นแล้ววิ่งเข้าไปใกล้ขึ้นอีก

ภาพตรงหน้าชัดขึ้นเรื่อย ๆ เด็กช่างหลายสิบคนกำลังตีกันอย่างดุเดือด บางคนถือไม้ บางคนเลือดอาบหน้า บางคนล้มลงแต่ยังโดนซ้ำ มันไม่ใช่แค่การทะเลาะ มันคือความรุนแรงที่อาจจบลงด้วยอะไรที่เลวร้ายกว่านั้น หัวใจธีร์เต้นแรงเขากลัว แน่นอนว่าเขากลัว เขาไม่ใช่นักสู้ไม่ใช่คนแข็งแรงแบบพวกนั้น เขาเป็นแค่นักศึกษาครู คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับตัวเลข สมการ และกระดานดำแต่ถึงอย่างนั้น…“ถ้าเราไม่หยุด… แล้วใครจะหยุด”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นก็พุ่งเข้าไปกลางวง

“หยุดเดี๋ยวนี้!!”

ครั้งนี้เสียงของเขาดังชัดเจน เพราะเขาอยู่กลางวงแล้วจริง ๆ เด็กช่างสองฝั่งชะงักไปชั่วขณะ สายตาหลายคู่หันมามองเขา

“มึงเป็นใครวะ!” 

ใครบางคนตะโกนธีร์หอบหายใจแต่ยังยืนตรง

“เลิกตีกันเถอะ! มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย!”

เสียงเขาไม่สั่นแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

“ถอยไปไอ้แว่น!” อีกคนด่า “ไม่เกี่ยวอย่ามาเสือก!”

มีคนผลักเขาอย่างแรงร่างของธีร์เซไปด้านหลัง แต่เขายังฝืนยืนสายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ แล้วหยุดลงที่คนคนหนึ่งนั้นก็คือคิน เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางความวุ่นวาย ร่างสูง เสื้อช็อปเปื้อนเลือด ดวงตาเย็นชาคนที่ดูเหมือนจะเป็นศูนย์กลางของทุกอย่าง

ธีร์สบตาเขาและเดินเข้าไปหาทั้งที่รู้ว่ามันอันตราย

“พอเถอะ…”

เขาพูดเสียงเบาลง แต่หนักแน่น

“นายเป็นคนหยุดมันได้”

คินจ้องเขาสายตาคมกริบเหมือนจะทะลุเข้าไปข้างใน

“ไม่เกี่ยวกับมึง” คินตอบเสียงเรียบ

“เกี่ยวสิ” ธีร์สวนทันที

คำตอบนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบไปอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าพูดแบบนั้นกับคิน

“ถ้านายหยุด ทุกคนก็หยุด” ธีร์พูดต่อ “แต่ถ้านายยังสู้ มันก็ไม่จบ”

คินหรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนกำลังประเมิน

“แล้วมึงคิดว่ามันจะจบเพราะคำพูดมึงเหรอ”

น้ำเสียงนั้นเย็นชาแต่ธีร์ไม่ถอย

“ไม่รู้”

เขาตอบตรง ๆ

“แต่ถ้าไม่ลอง ก็ไม่มีวันรู้”

ลมร้อนพัดผ่านเหงื่อไหลลงตามขมับของเขามือสั่นเล็กน้อยแต่สายตายังมั่นคง

“นายเก่งนะ” ธีร์พูดต่อ “ฉันเห็น… แต่นายไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยการทำร้ายคนอื่น”

คำพูดนั้นเหมือนอะไรบางอย่างสะกิด ในแววตาของคินมีประกายบางอย่างวูบไหวแต่เพียงเสี้ยววินาที

“ถอยไป” คินพูดอีกครั้ง คราวนี้เสียงต่ำลง

แต่ยังไม่ทันที่ธีร์จะตอบมีเสียงตะโกนจากอีกฝั่ง

“อย่าไปฟังมัน! ลุยต่อ!”

ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมไม้เหล็ก เล็งตรงมาที่ธีร์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ธีร์เบิกตากว้างเขาไม่ทันหลบ

ปัง!

เสียงกระแทกดังขึ้นแต่ไม่ใช่ร่างของธีร์ที่โดน เป็นคินเขายื่นแขนมารับแทน แรงฟาดทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสวนกลับทันทีหมัดเดียวคนที่ฟาดล้มลงไปกองกับพื้น ธีร์ยืนอึ้งหัวใจเต้นแรงกว่าเดิมเขามองคิน

“ทำไม…”

คินไม่ตอบเขาเพียงสะบัดแขนเล็กน้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วหันไปตะโกน

“พอได้แล้ว!”

เสียงนั้นดังและหนักแน่นทั้งลานเงียบลง

“เลิก”

คำสั้น ๆ แต่ชัดเจนพรรคพวกของเขามองหน้ากัน ก่อนจะค่อย ๆ ลดอาวุธลง อีกฝั่งเองก็เริ่มชะงักเมื่อไม่มีการตอบโต้ ความรุนแรงก็หยุดลง ทีละนิดทีละนิดจนในที่สุดเหลือเพียงเสียงหอบหายใจ ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้นกลางวงที่เพิ่งสงบลง เขาถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งรอดจากอะไรบางอย่างสายตาเขาหันไปหาคินอีกครั้ง

“ขอบคุณ…”

เขาพูดเบา ๆ คินมองเขาแววตายังนิ่งเหมือนเดิม แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“อย่ามายุ่งอีก”

เขาพูดก่อนจะหันหลังเดินออกไป พรรคพวกเดินตาม ทิ้งธีร์ไว้กลางลาน แดดยังร้อนเหมือนเดิม แต่ความวุ่นวายหายไปแล้วธีร์ยืนมองแผ่นหลังนั้น หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเขาไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่า ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรต่อไป แต่เขารู้แค่อย่างหนึ่ง วันนี้เขาไม่หนีและบางที แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับการเป็น “ครู” ในอนาคตของเขา