บทที่ 7

หลังจากวันนั้นคินเริ่มผ่านมาแถวมหาวิทยาลัยของธีร์บ่อยขึ้น บ่อยจนแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกขำกับข้ออ้างของตัวเอง ช่วงแรกเขาแค่จอดรถอยู่ฝั่งตรงข้าม นั่งพิงมอเตอร์ไซค์เงียบ ๆ มองผู้คนเดินผ่านไปมาโดยไม่ได้คิดจะเข้าไปใกล้ แต่สายตาของเขา มักมองหาใครบางคนเสมอ และทุกครั้งที่เห็นธีร์ความวุ่นวายในหัวเขาจะเงียบลงอย่างประหลาด

วันนี้ก็เหมือนกันคินนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้สนามบาสของมหาวิทยาลัย หมวกกันน็อกวางอยู่ข้างตัว เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ทำให้เขาดูโดดเด่นเกินจะเป็นคนนอกธรรมดา นักศึกษาหลายคนแอบมองเขาเป็นระยะ ทั้งเพราะหน้าตาทั้งเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ดูนิ่ง เย็น และเข้าถึงยาก แต่คินไม่สนใจสายตาของเขากำลังจับจ้องไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะ ธีร์กำลังนั่งสอนรุ่นน้องอีกแล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอยมาตามลม

“พี่ธีร์ ถ้าสอบตก ผมโทษพี่นะ”

“อ้าว ได้ไง” ธีร์หัวเราะ 

“พี่สอนแล้ว นายต้องอ่านเองด้วยสิ”

คินมองภาพนั้นเงียบ ๆ เขาเริ่มชินกับการเห็นธีร์ยิ้ม ชินกับการเห็นอีกฝ่ายคุยกับคนอื่นอย่างอบอุ่น แต่ถึงจะชินหัวใจเขาก็ยังเต้นแรงทุกครั้งอยู่ดี

“มึงนี่แปลกคนชิบหาย…”

คินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ปกติเขาเป็นคนเบื่อง่าย ไม่มีความอดทนกับอะไรนาน ๆ แต่กับการมานั่งอยู่ตรงนี้เฉย ๆ กลับไม่เคยรู้สึกน่าเบื่อเลย ผ่านไปพักใหญ่ธีร์ก็เงยหน้าขึ้น และเห็นเขารอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นทันทีเหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“มาอีกแล้วเหรอ”

เสียงนั้นดังขึ้นเมื่อธีร์เดินเข้ามาใกล้คินยักไหล่นิด ๆ

“ก็… ผ่านมา” ธีร์หลุดหัวเราะเบา ๆ ทันที

“อืม ผ่านมาทุกวันเลย”

คินขมวดคิ้วนิดหนึ่งเหมือนรำคาญที่โดนจับได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เถียงธีร์นั่งลงข้าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนยื่นถุงขนมปังให้

“กินไหม” คินมองถุงขนมในมืออีกฝ่าย เงียบไปสองวินาที

“ให้ฉัน”

“อือ” ธีร์พยักหน้า

“ซื้อมาสองอันพอดี”

คินรับมาอย่างงง ๆ ตั้งแต่เด็กจนโต มีคนยื่นของแพงให้เขานับไม่ถ้วน นาฬิกาหรู รถราคาแพง เสื้อผ้าแบรนด์ดัง แต่กลับไม่มีอะไรทำให้เขารู้สึกแปลกเท่าขนมปังธรรมดาอันนี้เลย

“มองอะไร” ธีร์ถามขำ ๆ

“เปล่า” คินตอบสั้น ๆ ก่อนแกะกินเงียบ ๆ

ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ บรรยากาศรอบตัวสงบอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีการต่อยตี ไม่มีแรงกดดัน มีแค่เสียงนักศึกษาคุยกัน เสียงนก และกลิ่นขนมปังอุ่น ๆ คินนั่งนิ่งก่อนจะพูดขึ้นมาเบา ๆ

“หวาน” ธีร์หันมามอง

“ไม่ชอบเหรอ”

“ก็โอเค” คำตอบเรียบ ๆ ทำให้ธีร์ยิ้มอีกแล้ว

แล้วคินก็เพิ่งรู้ตัวว่าช่วงนี้เขาเห็นรอยยิ้มนี้บ่อยมาก และมันเริ่มกลายเป็นภาพที่เขาชอบมองไปแล้ว

“วันนี้ไม่สอนต่อเหรอ” คินถามลอย ๆ ธีร์พยักหน้าไปทางกลุ่มรุ่นน้อง

“พักแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวค่อยไปต่อ” จากนั้นเขาหันกลับมา

“แล้วนายล่ะ วันนี้ไม่ไปเรียน” คินหัวเราะในลำคอ

“ถามเหมือนฉันตั้งใจเรียนมาก”

“ก็ไม่แน่” ธีร์ยิ้ม

“นายอาจจะเป็นเด็กเรียนเงียบ ๆ ก็ได้” คินมองเขาเหมือนฟังเรื่องตลก

“หน้าฉันเหมือนงั้น”

“ไม่” ธีร์ตอบทันที

“แต่นายดูไม่เหมือนคนเลว” คำพูดนั้นทำให้คินชะงักสายตาที่มองอยู่สั่นไหวเล็กน้อย

“รู้จักฉันดีแล้วเหรอ” น้ำเสียงเขาเบาลง

ธีร์นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ

“ยังไม่รู้จักทั้งหมดหรอก”

“แต่คนเลวจริง ๆ คงไม่ยอมเจ็บตัวแทนคนอื่น” คินเงียบ

หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเขารีบเบือนหน้าหนี พยายามซ่อนความรู้สึกแปลก ๆ ที่กำลังก่อตัว

“นายชอบคิดเข้าข้างคนอื่นตลอดเลยหรือไง”

“อาจจะ” ธีร์ตอบยิ้ม ๆ

“มันเป็นนิสัยครูมั้ง”

คำตอบนั้นทำให้คินหลุดหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังแปลกใจ ธีร์หันมามองทันทีเหมือนเพิ่งเคยได้ยิน

“นายหัวเราะเป็นด้วย”

“กวนตีน”

“อ้าว ผมชม”

คินส่ายหน้าเบา ๆ แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นนิดหนึ่ง ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่งแต่เป็นความเงียบที่สบาย ไม่อึดอัด ไม่ต้องพยายามพูดอะไร แค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกดีแล้ว และนั่นเป็นความรู้สึกที่คินไม่เคยมีมาก่อน เขาเคยชินกับความเงียบในบ้านตัวเอง แต่ความเงียบนั้นหนาวเย็น ต่างจากตรงนี้ตรงที่มีธีร์นั่งอยู่ข้าง ๆ มันกลับสงบ อบอุ่น จนเขาเริ่มติดมันโดยไม่รู้ตัว

“คิน” เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้เขาหันไป

“หืม” 

ธีร์มองเขานิดหนึ่งก่อนถาม “นายเคยนอนพักบ้างไหม” 

คินขมวดคิ้ว “อะไรของนาย”

“ตานายดูเหนื่อย”

คำพูดง่าย ๆ แค่นั้น แต่กลับทำให้คินนิ่งไป ไม่มีใครถามเขาแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว เขาเองก็จำไม่ได้ปกติคนรอบตัวมีแต่ถามว่าเขาจัดการปัญหาได้ไหม สู้ไหวไหมพ่อพอใจหรือยัง แต่ธีร์กลับถามแค่ว่าเหนื่อยไหมคินหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา

“ไม่รู้ดิ”

ธีร์มองเขาเงียบ ๆ ไม่ได้ซักต่อ ไม่ได้กดดัน แค่ยื่นน้ำขวดหนึ่งมาให้

“งั้นก็ดื่มน้ำก่อน”

คินรับมาอย่างเงียบ ๆ หัวใจด้านในกลับสั่นไหวอย่างประหลาด บางทีสิ่งที่ทำให้เขาอยากมาที่นี่ทุกวัน อาจไม่ใช่แค่เพราะรอยยิ้มของธีร์ แต่เป็นเพราะเวลาอยู่ใกล้อีกฝ่าย เขาไม่ต้องเป็นลูกมาเฟีย ไม่ต้องแข็งแกร่ง ไม่ต้องน่ากลัว เขาแค่เป็นคินคนธรรมดาคนหนึ่ง และสำหรับเขาความรู้สึกสงบแบบนี้ มันมีค่ามากกว่าสิ่งไหนทั้งหมดในชีวิตเสียอีก