บทที่ 3

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนยามสายส่องลอดผ่านม่านหนาหนักในห้องนอนกว้างขวางของคิน เงาแสงทาบลงบนพื้นไม้สีเข้มอย่างเป็นระเบียบ แต่บรรยากาศภายในกลับไม่ได้สงบเหมือนภาพที่เห็น

คินลืมตาขึ้นช้า ๆ ความเจ็บจากรอยช้ำตามร่างกายยังคงหลงเหลืออยู่ แขนซ้ายที่โดนฟาดยังตึงจนขยับแล้วแปลบ เขาลุกขึ้นนั่ง ใช้มือกุมท้ายทอยเล็กน้อย ก่อนจะปรายสายตาไปยังโต๊ะข้างเตียง

มือถือของเขาวางนิ่งอยู่ ไม่มีข้อความจากพ่อเหมือนทุกครั้ง เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ สายน้ำเย็นไหลผ่านร่าง ช่วยชะล้างคราบเหงื่อและเลือดที่ติดค้างจากเมื่อวาน แต่กลับไม่สามารถลบภาพบางอย่างออกไปได้

ภาพของ “ธีร์” เด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย ที่ยืนอยู่กลางวงต่อสู้ทั้งที่ควรจะกลัว แต่กลับไม่ถอยคินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“โง่… หรือกล้ากันแน่”

เขาพึมพำหลังอาบน้ำเสร็จ เขาแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างของบ้าน บ้านของเขาไม่ใช่บ้านธรรมดา มันคือคฤหาสน์ขนาดใหญ่ เงียบ สะอาด และเต็มไปด้วยระบบรักษาความปลอดภัย

คนในบ้านเดินกันเงียบกริบ ไม่มีเสียงหัวเราะไม่มีความอบอุ่นเหมือนโรงแรมมากกว่าบ้าน

“คุณคินครับ”

ชายในชุดสูทสีดำโค้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา หนึ่งในลูกน้องของพ่อคินพยักหน้า

“มีอะไร”

“เมื่อคืน… เรื่องที่คุณสั่งให้ตรวจสอบ”

คินหยุดเดินสายตาคมกริบหันไปมองทันที

“ได้เรื่องแล้วเหรอ”

“ครับ”

ชายคนนั้นยื่นแฟ้มเอกสารให้คินรับมาเปิดดูหน้าแรก รูปถ่ายของธีร์ ใบหน้าสะอาด สายตานิ่ง สุภาพ ไม่เข้ากับภาพตอนยืนกลางวงต่อสู้เลยสักนิด คินไล่อ่านข้อมูล

ชื่อ: ธีระนนท์ สุวรรณ

      อายุ: 22 ปี

 คณะ: คุรุศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์ ปี 4

คินหรี่ตาลงเล็กน้อย

“นักศึกษาครูปี 4 เอกคณิตศาสตร์…”

เขาพึมพำพลิกหน้าถัดไปข้อมูลครอบครัว แล้วเขาก็หยุดนิ้วมือชะงักเล็กน้อย

พ่อ: พลตำรวจโท สุวัฒน์ สุวรรณ

ตำแหน่ง: รองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล

แม่: ผู้อำนวยการโรงเรียนเอกชนชื่อดัง

คินเงียบไปชั่วขณะสายตายังคงจับจ้องตัวอักษรเหล่านั้นก่อนจะปิดแฟ้มลงช้า ๆ

“ลูกตำรวจ…”

เขาพึมพำเสียงเบามุมปากยกขึ้นนิด ๆ ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เหมือนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

“โลกแม่งแคบดีว่ะ”

ลูกมาเฟียกับลูกตำรวจแล้วดันมาเจอกันกลางวงตี แถมอีกฝ่ายยังกล้าเดินเข้ามาห้ามเขาไม่ใช่แค่กล้า แต่กล้าสบตาเขากล้าพูดใส่หน้า คินทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสายตาเหม่อเล็กน้อยภาพเมื่อวานย้อนกลับมาอีกครั้ง

“นายเป็นคนหยุดมันได้”

เสียงนั้นยังชัดเจนเขากำมือแน่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะมันติดอยู่ในหัว

“คุณคิน… ต้องการให้ติดตามต่อไหมครับ”

ลูกน้องถามคินนิ่งไปก่อนจะตอบสั้น ๆ

“ยังไม่ต้อง”

ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วถอยออกไป ปล่อยให้ห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง คินเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลง ความคิดในหัวสับสนกว่าที่ควรจะเป็น ปกติแล้วคนที่เข้ามายุ่งกับเขา มักจะมีเหตุผลบางอย่าง ผลประโยชน์ชื่อเสียงหรือไม่ก็ความกลัว แต่ธีร์ไม่ใช่แบบนั้นไม่มีอะไรเลย แค่อยากให้หยุด

“บ้า”

คินลืมตาขึ้นถอนหายใจยาว เขาควรจะลืมมันไป แค่คนแปลกหน้า แค่เหตุการณ์หนึ่ง แต่ทำไมเขากลับจำสายตานั้นได้ชัดขนาดนี้ สายตาที่ไม่กลัว ไม่เกรง แต่ก็ไม่ได้ดูถูก มันเหมือนมองเขาเป็น “คน” ไม่ใช่ลูกมาเฟีย ไม่ใช่ชื่อเสียง แค่คนธรรมดาคนหนึ่งคินลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างมองออกไปยังสวนกว้างด้านนอก ลมพัดใบไม้ไหวเบา ๆ เงียบสงบต่างจากโลกของเขาโดยสิ้นเชิง

“ลูกตำรวจ…”

เขาพึมพำอีกครั้งแววตาลึกลงถ้าพ่อรู้คงไม่ชอบแน่ เขาเองก็รู้ดีว่าเส้นแบ่งระหว่างโลกของเขากับโลกของธีร์ มันชัดเจนแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสั่งให้คนไปสืบเพราะอะไร คินไม่ตอบตัวเองเขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความคิดไหลผ่านก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูรูปในแฟ้มที่ถูกส่งมาเป็นไฟล์ รูปของธีร์ยืนอยู่ในมหาวิทยาลัยยิ้มบาง ๆ ดูธรรมดา ธรรมดาจนไม่น่าจะกล้าเดินเข้ามาในโลกแบบเขาได้ แต่เขาก็ทำคินมองรูปนั้นอยู่นานก่อนจะล็อกหน้าจอ เก็บมือถือใส่กระเป๋าแล้วหันหลังเดินออกจากห้องใบหน้ากลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ลึกลงไปมีบางอย่างเริ่มขยับ บางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจและอาจจะ… หยุดมันไม่ได้เหมือนกัน