《พันธนาการร้ายลวงรัก (NC25+)》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

ขุนศึกหันไปมองกลางฟลอร์เมื่อเห็นคนคุ้นเคยที่เป็นเพื่อนสนิทของคนรักและยังเป็นคนรักของเพื่อนสนิท ความสัมพันธ์ที่แสนยุ่งเหยิงจนเริ่มนับญาติกันไม่ถูกแล้ว “อะไร...” “หันไปสิ...คนสวยที่มึงไม่รักน่ะ...มึงจะได้สบายใจว่าต่อไปจะได้ไม่มีเมียแล้วไงเพื่อน” ขุนศึกแสยะยิ้มออกมาเพราะเขาอยากจะรู้ว่าไคเลอร์จะทำอย่างไรถ้ารู้ว่ามีผู้ชายคนอื่นมาติดพันเมียของตัวเองแบบนี้ ไคเลอร์หันขวับกลับไปและต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเจอร่างบอบบางของรมิตากำลังเต้นโยกย้ายไปมา และด้วยชุดที่หญิงสาวใส่มันวาบหวิวจนผู้ชายทั้งผับมองตาเป็นมัน เท่านั้นไม่พอก็มีผู้ชายคนหนึ่งพยายามมาโอบกอดเอวบอบบางของหญิงสาวราวกับเป็นเจ้าของ “เฮ้ย!! มึงจะไปไหน!” ขุนศึกทักเพื่อน แต่ไม่ทันที่ไคเลอร์จะตอบก็เดินออกจากตรงนี้ไปอย่างรวดเร็ว และก็ตรงไปหาคนตัวเล็กที่กำลังเต้นกอดกับผู้ชายคนอื่น “อ้าวไอ้เวร...ไหนบอกไม่รักไง เดินจ้ำอ้าวแบบนั้น ไอ้หนุ่มนั่นมันจะตายคาตีนไหม! ไอ้ไคล์โว้ย กลับมาก่อน!!” “หยุดเดี๋ยวนี้นะพี่ไคล์!!” รมิตาบอกเสียงแข็ง เมื่อไคเลอร์เหมือนจะไปหาเรื่องชาย

ดวงตาคมวาวโรจน์ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ทำให้เขาต้องมาจมปลักแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ “คิดว่าใช้วิธีนี้แล้วมันง่ายสินะที่อยากจับฉัน...” “ฉันไม่เคยทำอย่างนั้น พี่เข้าใจผิด จริง ๆ แล้วเรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะ...” เธอกำลังพูดถึงมุกดา แต่ชายหนุ่มกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน “อยากทำอย่างนั้นแต่แรก ตอนนี้เธอก็ต้องทน ทนจนกว่าฉันจะบอกให้พอ!!” “ถ้าพี่ไม่โอเคพี่ก็แค่หย่า จะทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากทำไม” “ไม่หย่า อยู่กันแบบเจ็บปวดแบบนี้แหละ ในเมื่อชีวิตฉันพัง เธอก็ต้องพังเหมือนกัน!!” ร่างใหญ่ผละออกจากร่างบางเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหมุนตัวออกจากบ้านของรมิตาด้วยความเดือดดาล “นั่นพี่จะไปไหน กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ!” ด้วยความที่เธออยากจะเคลียร์ทุกอย่างให้จบวันนี้ ถ้าต้องหย่าเธอก็พร้อมจะไปเซ็นใบหย่าให้เขา แต่เหมือนว่าชายหนุ่มจะตั้งแง่ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น จนไม่เข้าใจว่าไคเลอร์จะทนไปเพื่ออะไร ในเมื่อเธอยอมแพ้แล้ว “ไปเอากับคนอื่น เบื่อเมียที่บ้านว่ะ ไปดูก็ได้นะ ถ้าทนได้!!” ไ

“เพื่อนเขาน่ะ” ไคเลอร์พยายามใจเย็น ทั้ง ๆ ที่เขากำลังรุ่มร้อนไปหมด ยิ่งเห็นว่าทั้งสองกำลังคุยกันออกรส จนอยากจะรู้ว่าคุยอะไรกันบ้าง ถ้าไม่ติดว่าลูกหว้านั่งตรงนี้เขาต้องรีบปรี่ไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคนแล้ว “แหม...เพื่อนอะไรสนิทกันจังเลยนะคะ วันงานแต่งลูกหว้าก็เห็นเขามางานแต่งพี่ไคล์ด้วยนะคะ เห็นมองเจ้าสาวตาไม่กะพริบ ถ้าไม่รู้ว่าเป็นเพื่อน ลูกหว้าคงคิดว่าเป็นแฟนเก่ากันนะคะเนี่ย...” “กินข้าวเถอะลูกหว้า ต้องไปให้อาจารย์หมอเช็กหัวใจไม่ใช่เหรอ” ไคเลอร์บอกเสียงเย็นชา ขณะที่หัวใจของเขากำลังรุ่มร้อนอย่างบอกไม่ถูก “ไม่เห็นต้องรีบเลยนี่คะ อีกตั้งนานกว่าจะถึงเวลานัด” “รีบกินเถอะครับ เดี๋ยวรถติดกว่าจะถึงโรงพยาบาลอีก” ขณะที่พูดแต่สายตาของไคเลอร์ก็มองใบหน้าหวานของรมิตาที่กำลังส่งยิ้มกับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้าม จนเขากำช้อนในมือของตัวเองแน่นเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ลูกหว้าเป็นโรคหัวใจตั้งแต่กำเนิด และช่วงที่ไคเลอร์ไปศึกษาดูงานที่ต่างประเทศเป็นเดือน ๆ ลูกหว้าก็เข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงต้องได้รั

“หึ...ไม่ทำได้เหรอ สวยขนาดนี้ จะให้พี่ปล่อยน้องไปได้ยังไง” มือสากของคนร้ายลูบไปที่เรียวแขนบอบบางของรมิตาจนเธอขนลุกและขยะแขยงในเวลาเดียวกัน “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ” ร่างกายของรมิตาถูกดันให้แนบติดกับตัวรถ ขณะที่คนร้ายดันข้างหลังอย่างแรง จนเธอรู้สึกเจ็บจุกไปหมด เรี่ยวแรงอันน้อยนิดแทบจะสู้กับผู้ชายกักขฬะที่อยู่ข้างหลังไม่ได้เลย “อย่าดิ้น ถ้ายังไม่อยากตาย!” คนร้ายบอกอย่างข่มขู่ จนร่างกายสาวชาดิก เพราะเธอไม่รู้ว่าวัตถุที่จี้อยู่ที่หลังของเธอคืออะไรกันแน่ แล้วถ้าเกิดมันทำอันตรายเธอขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้รมิตาต้องยอมมันไปก่อน เพราะเธอต้องเอาชีวิตให้รอดจากตรงนี้เพื่อไปขอให้คนช่วยเหลือ “ยะ...อย่าทำฉันเลยนะ ขอร้อง...” “ได้สิจ๊ะคนสวย...เดี๋ยวพี่จะให้น้องร้องทั้งคืนเลย” คำพูดและลมหายใจที่หื่นกระหายทำให้ใจสาวสั่นไหว กระทั่งคนร้ายพลิกให้รมิตาหันมาด้านหน้า แล้วก็ทำการคุกคามเธออย่างรวดเร็ว “กรี๊ด!!” เสียงหวานร้องออกมาเมื่อคนร้ายพยายามโน้มใบหน้าที่น่ารังเกียจเข้ามาหาเธอ “อย่าดิ้น อีนี่!!” ด้วยความที่ตรงนี

“ตอนแรกฉันเคยคิดว่าความรักของฉันมันอาจจะทำให้พี่ไคล์หันกลับมามองฉันบ้าง แต่เปล่าเลย ยิ่งฉันพยายามเท่าไร ความรักของฉันมันก็ยิ่งไร้ค่าสำหรับเขามากเท่านั้น” เธอไม่รู้ว่าทำไมชายหนุ่มถึงได้เชื่อปักใจว่าเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลักษณ์รวีต้องตาย แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังยืนยันคำเดิมว่าเธอไม่ได้มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการตายของเขา “มิตา...” “เขาโกรธฉัน เกลียดฉันเพียงเพราะเขาคิดว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่ลักษณ์ต้องตาย ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ พี่ลักษณ์ก็แค่แฟนคลับและคนที่มาจ้างงานฉันเท่านั้น” เธอระบายความรู้สึกออกมา จนอิษราขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย “เดี๋ยวนะ...เกี่ยวอะไรกับคุณลักษณ์รวี...” “อิษรู้จักพี่ลักษณ์ด้วยเหรอ” “ใช่นายแพทย์ลักษณ์รวี เวชกุลเจริญ หรือเปล่า” อิษราถามเพื่อนเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าใช่คนเดียวกับที่เขาสงสัยหรือเปล่า “อืม...คนนั้นแหละ ก่อนหน้านี้ฉันรู้จักพี่ลักษณ์ตั้งแต่สมัยเรียน และมาเจออีกครั้งตอนที่เขาจ้างงานฉัน แล้วพี่ลักษณ์เขาก็เป็นแฟนคลับของฉันมาก่อน เขาบอกว