All Chapters of ฮ่องเฮาเขย่าบัลลังก์: Chapter 61 - Chapter 70

“เมื่อคืนนี้ ข้าเห็นเจ้าออกมาจากอารามเมฆขาวแล้วกำลังลอบกลับเข้าวังแต่เห็นรองแม่ทัพหย่งเล่อเสียก่อน เขากอดเจ้า แล้วยังสารภาพรักกับเจ้า เขาบอกว่าทำทุกอย่างได้เพื่อเจ้าขอเพียงเจ้าเอ่ยปาก”เขาพูดอะไร เมื่อคืนนางอยู่ในตำหนักทั้งคืน สวดมนต์ไหว้พระไม่ได้ออกไปไหน คิดแต่เรื่องว่าทำอย่างไรถึงจะช่วยท่านพ่อท่านแม่ในอดีตชาติให้สมหวัง มองเห็นกันอีกครั้งข้างกายนางเมื่อคืนนี้มีนางกำนัลมากมายเป็นพยานได้“ท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อคืนข้าอยู่แต่ภายในตำหนัก เรื่องนี้มีนางกำนัลทั้งตำหนักเป็นพยานได้”“หึ เจ้าไม่ต้องร้องหาพยาน ข้าส่งคนไปสืบเรื่องนี้แล้ว เจ้าคงไม่รู้ว่าข้ามีเส้นสายอยู่ภายในวังไม่น้อย”หลินหลินกลอกตา จ้า พ่อคนเส้นใหญ่ เส้นกวยจั๊บนางไม่ผิด นางไม่ได้ทำ เหตุใดนางต้องยอมรับด้วย “ถ้าท่านมีเส้นสายอยู่ในวังมากมาย ถ้าอย่างนั้น ท่านก็ต้องรู้ว่าเมื่อคืนข้าไม่ได้ไปไหน”เขารอฟังข่าวจากจิวฝู แต่วันนี้เห็นหน้านาง ความหึงหวงที่มีทำให้เขาตัดสินโทษนางไปแล้ว แต่อย่างไร คดีคงไม่พลิกหากจางช

“เสด็จพี่ ท่านลงจากบัลลังก์ดีๆ เถิด ถือว่าข้าขอร้อง ในฐานะที่อย่างน้อยเราเป็นพี่น้องกัน ข้าไม่อยากทำร้ายท่านไปมากกว่านี้”ฉินซือเฉิงหัวเราะ “เจ้าไม่อยากทำร้ายข้าหรือ เจ้าทำมันไปแล้วต่างหาก เจ้าคิดแย่งชิงบัลลังก์ของข้าและยังจะแย่งเมียของข้าอีก”“ข้าไม่ใช่เมียของท่าน” หลินหลินดันกายลุกขึ้น รีบลุกขึ้นมาอธิบายเสียงดัง นางไม่มีทางยอมให้เขาพูดเรื่องไม่จริงออกมา “ท่านย่อมรู้ดีแก่ใจ ข้าไม่เคยคิดให้ร่างกายของข้าเกลือกกลั้วกับคนชั่วช้าอย่างท่าน ท่านทำตามที่ท่านอ๋องเก้าบอกเถิด ลงจากบัลลังก์มังกรไปแต่โดยดี”ฉินซือเฉิงได้ฟังก็เพิ่งเข้าใจกระจ่างแจ้ง นางกับอ๋องเก้ารวมหัวกัน นิ้วมือสั่นระริกชี้หน้านาง “นี่เจ้าร่วมมือกับชู้ฆ่าผัวหรือ”“เอ๊ะ บอกแล้วไงว่าข้ากับท่านไม่ใช่ผัวเมียกัน อย่ามาพูดเหลวไหลนะ ข้าเป็นแค่ฮองเฮาแต่ไม่ใช่เมียของท่าน หรือนี่ท่านคิดจริงๆ ว่าที่ข้ายอมกลับเข้าวังอีกครั้งก็เพราะรักท่าน แค่กลับมาดูหนังหน้าคนที่ทำให้จางชิงหลิน...” นางยั้งคำพูดเสีย มีคนมากมาย นางไม่ควรปริปากพูดว่าไม่ใช่จางชิ

“หากเป็นไปตามที่น้องหญิงคาด ข้าเห็นมีแต่ข้อดี เราไปขอพรเทพเจ้าคู่ครองที่หอเซียนกันเถอะ”จางชิงหลินมองสองสนมคนงามที่พากันเดินไปแล้วลอบถอนหายใจ วังหลังนั้น คนในก็อยากออกคนนอกก็อยากเข้า อันที่จริงเป็นสนมนางในนับว่าสุขสบายกว่าอยู่ภายนอกกำแพงวังไม่น้อย แต่จะว่าไปแล้ว พวกนางก็เปรียบดั่งบุปผางามที่เบ่งบานรอรับน้ำฝน นานแค่ไหนกันกว่าผู้ชายคนเดียวจะเวียนวนครบถึงหกตำหนัก หญิงงามเป็นพันรอรับบริการจากผู้ชายคนเดียวแม้นางจะเป็นหญิงยุคใหม่ แต่ก็ยอมรับขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิมอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ การที่ฮ่องเต้จำเป็นต้องมีสนม ชายา มากมายล้วนแล้วแต่เกี่ยวพันกับการเมืองภายในราชสำนัก การสร้างฐานอำนาจ และสร้างเครือข่ายผูกพันกับเหล่าขุนนางไม่ให้เอาใจออกห่างแต่หากเลือกได้ ใครกันบ้างอยากร่วมใช้แท่งทองคำฝังเพชรร่วมกับสตรีนับร้อย โลกอนาคตยังมีถุงยางเอาไว้ป้องกันโรค ยุคนี้ถึงจะมีเครื่องป้องกันที่ทำจากกระเพาะปลาแห้ง จางชิงหลินเรียกมันว่าถุงยางย้อนเวลา แต่มีหรือฮ่องเต้หื่นจะอยากใช้มัน สาวงามเต็มวังหลัง จิ้มคนนั้น จิ้มคนโน้น แล้วก็วนกลับมาจิ้มคนนี้ จางชิงหลินคิดแล้วก็อดจะหน้าแ

 หลินหลินไม่กล้าสบตาคนเจ้าเล่ห์อีก ขืนยืนจ้องกันแบบนี้ นางคงไม่มีสมาธิอ่านบันทึก หลินหลินรวบอาภรณ์แล้วย่อกายลงอย่างงดงาม ดวงตาคู่สวยลอบมอง หากไร้ซึ่งบัลลังก์ หรือเก้าอี้ลวดลายวิจิตรงดงาม ฉินจิ้นเหอจะกล้านั่งหรือไม่บันทึกเล่มนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเฉกเช่นนางจะสามารถจับต้องได้ ความงดงามของปกบันทึกนั้นทำจากผ้าไหมที่ถักทอด้วยเส้นไหมทองคำ ทำให้หลินหลินหวนคิดไปถึงปกนิยายแบบผ้าในยุคของนาง อดนึกสงสัยไม่ได้ว่าผู้คิดค้นทำปกบันทึกด้วยผ้าไหมเช่นนี้หรือจะเป็นฝีมือของฮองเฮาหนิงซูเยว่ ผู้เป็นยอดดวงใจของปฐมกษัตริย์แห่งต้าชิงนางอยากให้ ‘ฮุ่ยหมิง’ เพื่อนสาวคนสนิทซึ่งเป็นนักโบราณคดีที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจกับงานด้านประวัติศาสตร์ได้ค้นพบบันทึกเล่มนี้ เสียดายไม่อาจจะนำไปให้ฮุ่ยหมิงชื่นชมเป็นขวัญตา ไม่รู้ฮุ่ยหมิงจะเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นกับนางบ้างหรือเปล่าหลินหลินใช้เวลาพักใหญ่นั่งพิงที่ใต้ต้นท้อโดยมีใครคนหนึ่งนั่งมองนางอยู่เงียบๆ ใบหน้าที่ลอบมองนางขรึมลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เรื่องนี้เป็นเรื่องเหลือเชื่อนัก แต่ใช่ว่าพระองค์จะไม่เคยพานพบเรื่องเหลือ

ฉินจิ้นเหอมีพระราชโองการให้จัดงานเฉลิมฉลองทั่วทั้งแผ่นดินเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนเกี้ยวแปดคนหามหยุดลงหน้าตำหนักฮองเฮา ในยามนี้ หลินหลินรู้ซึ้งถึงกับคำว่าหมดเรี่ยวหมดแรง หลายครั้งที่ดูซีรี่ส์ หลินหลินอดคิดไม่ได้ทุกที ทำไมซีรี่ส์จีนทุกเรื่อง นางกำนัลต้องคอยเข้ามาพยุง ฮองเฮา ชายา สนม หลังจากกลับจากการถวายตัวที่แท้หมดแรงจนเข่าอ่อนแบบนี้นี่เองหลินหลิน งานนี้รับบทหนักจริงๆ“ฮองเฮาเพคะ เสด็จด้านในเถอะเพคะ อากาศเย็น น้ำค้างแรง เดี๋ยวจะทรงประชวร”หลินหลินปล่อยให้เหล่านางกำนัลหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราได้ทำหน้าที่ของพวกนาง จนกระทั่งแช่น้ำอุ่น เปลี่ยนชุดนอนเป็นผ้าฝ้ายสีขาวแล้ว มือเล็กๆ ยกขึ้นโบกไล่ให้นางกำนัลกว่าสิบชีวิตออกไปพักผ่อนได้ นางนอนไม่หลับหากมีใครมาคอยเฝ้าจึงละเว้นการนอนเฝ้าหน้าแท่นบรรทม“พวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ หากข้าต้องการเรียกใช้จะสั่นกระดิ่ง”“เพคะ”วันนี้นางอ่อนเพลียเหลือเกิน ถึงกระนั้น ความอุ่นวาบที่ฉินซือเฉิงมอบให้ยังติดตรึงดวงใจ พรุ่งนี้นางจะต้องลุกขึ้นมา