تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 424
أحدث فصل
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 618
ร่องรอยเหล่านั้นดูเด่นสะดุดตาจนชวนให้หดหู่ใจลึกลงไปในดวงตาของซางเลี่ยรุ่ยหดเกร็งลงอีกคราหลังจากสวมเสื้อคลุมตัวนอกคลุมทับเรือนร่างอันบอบบางของเธอแล้ว เขาก็ใช้มือรวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวอย่างแรง ดึงรั้งเธอเข้ามาสู่อ้อมอกกว้างของตนเอง“ไม่เป็นไรแล้วนะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว! มีผมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น!”น้ำเสียงนุ่มนวลมีเสน่ห์เอ่ยปลอบโยนกระซิบข้างใบหูของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวินหร่านนึกอยากจะฉวยโอกาสนี้ซุกตัวอิงแอบลงในอ้อมกอดของเขา เพื่อหาพื้นที่ปลอดภัยหลบภัยสักครู่หนึ่งน่าเสียดายที่ทำไม่ได้เธอไม่อนุญาตให้ตนเองพึ่งพิงเขามากจนเกินไปและไม่ยอมให้หัวใจตนเองหวั่นไหวไปกับเขาอีกเป็นครั้งที่สองในเมื่อทุกคนต่างมีจุดยืนที่แตกต่างกัน อนาคตข้างหน้าย่อมต้องกลายเป็นศัตรูกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สู้ตัดไฟแต่ต้นลม ไม่เริ่มต้นเสียแต่แรกยังจะดีเสียกว่า“ปล่อยฉันนะ!”จู่ ๆ เวินหร่านก็เอ่ยปากขึ้น พร้อมกับดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนของเขา“...”สีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยแข็งทื่อค้างไปในทันทีการกระทำทุกอย่างชะงักงันลงเต็มไปด้วยความรู้สึกกังวลใจระคนไม่เข้าใจเขาก้มศีรษะลงมองใบหน้าซีดเซียวของเ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 617
กระแทกลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งลงแรงทั้งหนักหน่วงหมัดแล้วหมัดเล่าซัดกระหน่ำเข้าใส่ใบหน้าของชายคนนั้นไม่ยั้งใบหน้าของมันถูกชกจนเบี้ยวบูดแหลกลาญในเวลาอันรวดเร็วชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงกรีดร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวของชายหนุ่มดังระงมไปหมดเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่ถูกซางเลี่ยรุ่ยซัดร่วงไปกองกับพื้นก่อนหน้านี้ เดิมทีคิดจะพุ่งเข้ามาขัดขวาง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจยับยั้งได้พวกเขาถูกกลิ่นอายอันน่าเกรงขามและทรงพลังที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างของซางเลี่ยรุ่ยสะกดจนสยบเกรงขามไปโดยสิ้นเชิงเวินหร่านค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาทั่วทั้งร่างและสีหน้าของเธอเหม่อลอยไร้สติในหัวว่างเปล่าจนลืมสิ้นแม้กระทั่งการครุ่นคิดทว่าเสียงหมัดที่ประเคนซัดเข้าใส่ร่างของชายคนนั้นกลับดังสะท้อนระงมอยู่ในรูหูของเธอระลอกแล้วระลอกเล่าดวงตาของเธอไหววูบ ในที่สุดก็เริ่มมีการตอบสนองกลับคืนมายามที่เหลียวสายตามองไปนั้น ก็ประจวบเหมาะกับได้เห็นภาพที่ซางเลี่ยรุ่ยกำลังขึ้นขี่กดร่างชายคนนั้นไว้ แล้วซัดหมัดอย่างบ้าคลั่งเวินหร่านเกือบจะคิดว่าตนเองกำลังฝันไปซางเลี่ยรุ่ยงั้นเหรอ?เธอไม่ได้ตาฝาดมองผิด
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 616
“สาวงาม มานี่สิ มาเล่นกับพี่หน่อยเป็นไง?”ชายสองคนนั้นมองเธอด้วยสีหน้าลามก หื่นกระหาย“อย่าเข้ามานะ!”เวินหร่านส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามถอยร่นไปข้างหลังอย่างสุดชีวิตยามที่ชายคนหนึ่งกำลังจะเอื้อมมือมาแตะตัวเธอ ชายคนที่สามก็พุ่งเข้ามาขัดขวางเอาไว้เสียก่อน“ทำแบบนี้ไม่ดีมั้ง? ขืนคุณชายรองรู้เข้า พวกเราได้โดนดีแน่...”อย่างไรเสียผู้หญิงคนนี้ก็เป็นถึงอดีตภรรยาของคุณชายรองหากพวกเขากล้าแตะต้องคนของคุณชายรอง มีหวังได้แบกรับความซวยจนหัวหลุดจากบ่าแน่“กลัวอะไรกัน? มีคุณเสิ่นคอยค้ำหัวรับประกันให้อยู่ทั้งคน เกิดเรื่องขึ้นมาคุณเสิ่นก็ออกหน้ารับแทนเองนั่นแหละ! พวกเราแค่รับเงินแล้วเล่นสนุกกับนังนี่ก็พอแล้ว!”ชายอีกสองคนอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อมีหญิงงามอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น“อย่าเข้ามานะ!”เวินหร่านตกใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัวรูม่านตาหดเกร็งด้วยความตื่นตระหนกหมายความว่าชายกลุ่มนี้ ได้รับคำสั่งมาจากเสิ่นปิงเจี๋ยอย่างนั้นเหรอ?เสิ่นปิงเจี๋ยมีความแค้นฝังลึกอะไรกับเธอนักหนา?ไม่เพียงแต่จะใส่ร้ายป้ายสีเธอต่อหน้าฟู่จิ่งเฉิงเท่านั้น ยามนี้ยังจะให
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 615
ซางเลี่ยรุ่ย!เขารู้อยู่แล้วเชียวว่าที่เวินหร่านยอมหย่ากับเขา เป็นเพราะอยากจะปีนป่ายขึ้นไปเกาะซางเลี่ยรุ่ยต่างหากความจริงข้อนี้ทำให้เขาคลุ้มคลั่งและรู้สึกริษยาจนแทบจะบ้าตาย!ฟู่จิ่งเฉิงมักจะมีความรู้สึกด้อยค่าในตัวเองอยู่เสมอต่อให้ตอนนี้เขาจะเป็นทายาทตระกูลฟู่แล้วก็ตาม แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกปมด้อยฝังรากลึกโดยเฉพาะเมื่อต้องเอาไปเปรียบเทียบกับทายาทตระกูลผู้ดีเก่าจริง ๆ อย่างซางเลี่ยรุ่ย ซึ่งเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่เกิดมาบนกองเงินกองทองมาตั้งแต่เด็กเขายังคงรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยกว่าอยู่ดีในเมื่อตอนนี้ได้รับการยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า สาเหตุที่เวินหร่านหย่ากับเขาก็เพื่อจะปีนป่ายไปคว้าซางเลี่ยรุ่ยเขาย่อมไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาดเขาสาวเท้าก้าวพรวดไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเวินหร่าน ซึ่งเพิ่งจะตั้งสติได้และกำลังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยอาการสั่นเทาแววตาส่งประกายความชิงชังรังเกียจอย่างชัดเจน “นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะจิตใจอำมหิตได้ขนาดนี้นะ? ถึงขั้นลงมือทำร้ายเจี๋ยเอ๋อร์ได้อย่างเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้เชียวรึ? ฉันมองคนผิดไปจริง ๆ ! นึกว่าเธอเป็นคนจิตใจดี ที่ไหนได้เธ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 614
“หร่านหร่าน อย่ากลัวนะ ผมมาปกป้องคุณแล้ว!”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแผ่วเบามุมปากของเวินหร่านยกโค้งขึ้นเล็กน้อย สีเลือดบนใบหน้าเลือนหายจนหมดสิ้นทว่า ในยามที่เธอดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังไร้ที่พึ่งพิงนั้น จู่ ๆ บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ก็พังประตูพรวดพราดเข้ามา“คุณเสิ่นครับ แย่แล้ว! คุณชายรองฟู่กลับมาแล้ว!” ลูกน้องรีบรุดเข้ามาแจ้งข่าวด้วยความร้อนรนเสิ่นปิงเจี๋ยขมวดคิ้วมุ่น “เกิดอะไรขึ้น? ไหนบอกว่าเขาต้องไปประชุมที่บริษัทไม่ใช่เหรอ?”“การประชุมถูกเลื่อนกะทันหัน คุณชายรองฟู่เลยวกกลับมากลางคันครับ...”ในใจของเสิ่นปิงเจี๋ยพลันวูบไหวด้วยความกระวนกระวายใจแย่แล้วสิแบบนี้เธอนึกว่าฟู่จิ่งเฉิงออกไปแล้ว ถึงได้กล้าบุกมาทรมานเวินหร่านคาดไม่ถึงเลยว่าฟู่จิ่งเฉิงจะยังไม่ได้ไปไหนจริง ๆ !หากเขาจับได้ว่าเธอบุกเข้ามาแอบทำร้ายเวินหร่านจนปางตายขนาดนี้ เรื่องคงจบไม่สวยแน่!ใช่ว่าเสิ่นปิงเจี๋ยจะไม่รู้เสียหน่อยว่า ช่วงนี้ฟู่จิ่งเฉิงลุ่มหลงเวินหร่านมากแค่ไหนบางครั้งเวลาหลับฝัน เจ้าตัวยังเผลอละเมอเรียกชื่อเวินหร่านออกมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำเมื่อกัดฟันตัดสินใจเด็ดขาด เสิ่นปิงเจี๋ยก็หยิบตะ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 613
หัวใจของเวินหร่านหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มยามนี้ใบหน้าของเสิ่นปิงเจี๋ยบิดเบี้ยวจนดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง“เธอ...คิดจะทำอะไร?” เวินหร่านเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและระแวดระวังเสิ่นปิงเจี๋ยหยิบมีดเล่มหนึ่งที่สะท้อนแสงแวววาวออกมาจากไหนก็ไม่รู้เธอหัวเราะออกมาอย่างเปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้าย “แกคงใช้ใบหน้าชวนฝันนี้ไปยั่วยวนฟู่จิ่งเฉิงสินะ? ตอนนี้ฉันจะกรีดใบหน้าของแกให้เละ ให้จิ่งเฉิงเห็นหน้าแกแล้วต้องรู้สึกคลื่นไส้ คอยดูสิว่าจากนี้ไปเขาจะยังหวั่นไหวแกอยู่ไหม!”พูดเสร็จ เธอก็พุ่งปลายมีดในมือเข้าใส่ใบหน้าของเวินหร่านทันทีเวินหร่านกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ หลบหลีกคมมีดนั้นพ้นได้อย่างเฉียดฉิว!ทว่าเสิ่นปิงเจี๋ยกลับไม่ยอมรามือเธอโถมตัวเข้าหาเวินหร่านอีกครั้งอย่างรวดเร็วเงื้อมีดแทงสวนเข้ามาเป็นครั้งที่สองเวินหร่านเบี่ยงตัวหลบได้ทันอีกครั้งวนเวียนอยู่เช่นนั้นติดต่อกันหลายครั้ง เสิ่นปิงเจี๋ยก็ยังคงลงมือไม่สำเร็จสักทีทำให้เธออดที่จะร้อนรนกระวนกระวายใจขึ้นมาไม่ได้พอเห็นจังหวะที่เวินหร่านวิ่งหนีแล้วสะดุดล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้งเธอพลันรู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว!ทว่ากลับนึกเกรงว่ามีดใ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
قد تعجبك أيضًا
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด323.3K وجهات النظرท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง86.7K وجهات النظرพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี149.2K وجهات النظرหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย387.1K وجهات النظرสถานะลับ...ฉบับคู่อริ
Ladyporn122 وجهات النظرขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน80 وجهات النظرThe return of her หนังสือรักฉบับปรับปรุง
Molin-T127 وجهات النظرในนามเมียเด็กของท่านประธาน
อิมฮายอน (poxnnxdda)148 وجهات النظر
