บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก のすべてのチャプター: チャプター 481 - チャプター 490

“กำลังคิดอะไรอยู่?” เขาอดไม่ได้ที่จะโอบกอดเธอพร้อมกับเอ่ยถามลางสังหรณ์บอกเขาอยู่เสมอว่าเธอกำลังมีเรื่องให้กังวลใจ“คิดถึงคุณค่ะ” เวินหร่านหลุดปากพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวสีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยพลันฉายแววเซอร์ไพรส์ขึ้นมาทันที“ไม่นึกเลยว่าคุณจะคิดถึงผมขนาดนี้”เขาประคองแก้มของเธอให้หันมาหา ก้มลงประทับจูบบนเรียวปากสีแดงระเรื่อจนกระทั่งเรียวลิ้นของเขาแทรกซึมเข้ามาในโพรงปาก เวินหร่านถึงได้สติว่าเมื่อครู่ตนเองพูดอะไรออกไปเธอเผลอยอมรับต่อหน้าเขาเนี่ยนะว่าคิดถึงเขา?มิน่าเล่า ซางเลี่ยรุ่ยถึงได้ควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่!“พอได้แล้วค่ะ หยุดจูบได้แล้ว!”เวินหร่านถูกเขาจูบจนแทบจะขาดอากาศหายใจกว่าจะหอบหายใจแล้วผลักเขาออกไปได้ซางเลี่ยรุ่ยยกยิ้มมุมปาก “ไม่ใช่ว่าคุณคิดถึงผมหรอกเหรอ? งั้นผมจะให้คุณจูบให้หนำใจไปเลย”เวินหร่านหน้าแดงก่ำค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ไหนเลยจะเป็นเขาที่ให้เธอจูบจนหนำใจ?เห็นได้ชัดว่าเป็นเขาต่างหากที่จูบเธอจนหนำใจทว่าในจังหวะนั้น รถหรูคันดังกล่าวก็จอดสนิทในตอนแรกเวินหร่านนึกว่าซางเลี่ยรุ่ยรีบร้อนพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อทำเรื่องนั้นเสียอีกคาดไม่ถึงว่ารถหรูจ

แววตาของซางเลี่ยรุ่ยร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง “หมายความว่า ผมอยากให้คุณมาเป็นแฟนผมยังไงล่ะ!”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากขอเธอเรื่องนี้เขาหวังอยากจะให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถเปิดเผยต่อที่สาธารณะได้ไม่ใช่แค่จำกัดอยู่แค่เรื่องทางกายเพียงอย่างเดียวเวินหร่านอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “แต่ก่อนหน้านี้เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าต่างฝ่ายต่างแค่ช่วยสนองความต้องการทางกาย ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องอื่น?”ใจของซางเลี่ยรุ่ยจมดิ่งลงเล็กน้อยสีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ “คุณนอนกับผมตั้งหลายครั้ง ไม่เคยคิดในแง่มุมอื่นกับผมสักนิดเลยเหรอ?”เขาว่ากันว่าผู้หญิงมีเซ็กส์เพราะความรักทำไมเธอถึงไม่ใช่แบบนั้นล่ะ? “ไม่คิดค่ะ!” เวินหร่านตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยหากจะพูดให้ถูก ไม่ใช่ว่าไม่คิดเลย แต่เธอไม่กล้าคิดต่างหากเธอกลัวว่า หากตัวเองเกิดมีความคิดเรื่องอื่นขึ้นมา เธอจะถอนตัวไม่ขึ้นและสายเกินแก้ทำได้เพียงเตือนสติตัวเองอยู่เสมอว่า ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยนั้นไม่มีทางเป็นไปได้บริเวณอกซ้ายของซางเลี่ยรุ่ยเจ็บแปลบขึ้นมาราวกับถูกกระแทกอย่างแรงไม่คิดเลยงั้นเหรอ?เธอไม

เวินหร่านเอ่ยด้วยความร้อนรน “แม่ฉันเข้าโรงพยาบาลค่ะ ฉันต้องรีบไปดูสักหน่อย”ซางเลี่ยรุ่ยได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที “เดี๋ยวผมไปส่ง”เวินหร่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ “ค่ะ!”เธอจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกเดินทางไปพร้อมกับซางเลี่ยรุ่ยรถยนต์คันหรูแล่นมาถึงโรงพยาบาลเวินหร่านรีบลงจากรถทันทีคาดไม่ถึงว่าซางเลี่ยรุ่ยจะก้าวลงมาพร้อมกับเธอด้วย“คุณ...”เวินหร่านมองเขาด้วยความประหลาดใจแววตาของซางเลี่ยรุ่ยลึกล้ำ “จะให้ผมเข้าไปข้างในเป็นเพื่อนคุณด้วยไหม?”เวินหร่านรีบส่ายหน้าพัลวัน “มะ ไม่ต้องค่ะ...”ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาในตอนนี้เป็นเรื่องที่ไม่ควรเปิดเผย หากให้เขาเดินเข้าไปข้างในด้วยกันจะเป็นอย่างไรล่ะ?เกิดบังเอิญไปเจอคนตระกูลเวินเข้าเธอจะอธิบายอย่างไร?จะบอกว่าเป็นบอสของเธอก็คงไม่ได้?ต่อให้เธอพูดแบบนั้นจริง ๆ ก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดีจะมีเจ้านายที่ไหนใส่ใจลูกน้องขนาดนี้กันล่ะ?ใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยหมองสลดลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าในอกรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุความรู้สึกที่ทำได้แค่เป็นคู่นอนของเธอน

สีหน้าของเวินฉีเปลี่ยนสีทันที “เวินหร่าน แกพูดว่าอะไรนะ?”เวินหร่านมองสบตาเธอ “ถ้าพูดถึงวิชาการแย่งผัวชาวบ้าน ฝีมือของพี่ก็คงไม่เป็นสองรองใครหรอก! ในเมื่อคนที่แอบกินด้วยก็ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็นน้องเขยของตัวเอง ขนาดกระต่ายมันยังไม่กินหญ้าข้างรัง แต่พี่แม้กระทั่งคนในครอบครัวก็ยังไม่เว้น แล้วที่ฉันทำ มันจะไม่เรียกว่าเหนือกว่าพี่ได้ยังไง?”เวินฉีโกรธจนจุกอกในพริบตา “แก...”เธอพุ่งตัวเข้าไปหมายจะสั่งสอนเวินหร่าน แต่กลับถูกเวินจ้าวเหลียงยื้อตัวเอาไว้เสียก่อน“หุบปากไปซะ!”เวินฉีเบิกตากว้างมองเวินจ้าวเหลียงด้วยความไม่อยากเชื่อ เอ่ยเสียงแหลมขึ้นทันที “คนที่มั่วสุมเรื่องชู้สาวตอนนี้คือเวินหร่าน แกไม่ตำหนิยัยนี่ แต่กลับมาต่อว่าฉันเนี่ยนะ?”เวินจ้าวเหลียงแค่นเสียงฮึดฮัด “พี่ก็เคยเที่ยวไปมั่วสุมมาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง มีสิทธิ์อะไรไปว่าเธอ?”ใบหน้าของเวินฉีแดงก่ำจนกลายเป็นสีเลือดในทันที “ฉัน...”ไม่ทันที่เธอจะได้ด่าทอถ้อยคำหยาบคายใดออกมาอีก เวินจ้าวเหลียงก็ลากตัวเธอออกไปเสียก่อนเมื่อปลอดเสียงรบกวนของเวินฉี เวินหร่านจึงได้ความสงบกลับคืนมาครู่หนึ่งเธอยืดตัวขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค

เสิ่นอ้าวหลันถุยน้ำลายออกมาคำหนึ่ง “เชื้อไม่ทิ้งแถว!”เฉิงหว่านอี๋ ผู้เป็นแม่ของเธอก็เป็นชู้ที่คอยไต่เต้าจับสามีชาวบ้านและทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันมาทั้งชีวิตลูกสาวที่คลอดออกมาจะเป็นคนดีไปได้อย่างไรกัน?การนอกใจสามีและสร้างเรื่องอื้อฉาวชู้สาวเช่นนี้ออกมา ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาเสียยิ่งกว่าอะไรเวินหร่านสีหน้าเรียบเฉย “หนูบอกได้แค่ว่า หนูไม่ได้นอกใจ ทุกคนจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจค่ะ!”เวินฉีหัวเราะเยาะ “หลักฐานชัดเจนคาตาขนาดนี้แล้ว แกยังไม่ยอมรับอีกเหรอ?”เวินหร่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันไม่ได้ทำ ทำไมฉันต้องยอมรับด้วย?”ในตอนที่เธอกับซางเลี่ยรุ่ยตกลงมีความสัมพันธ์ทางกายกันนั้น เธอกับฟู่จิ่งเฉิงหย่าขาดจากกันไปนานแล้วในเมื่อตอนนี้เธอเป็นโสด การจะไปคบหากับผู้ชายคนไหนย่อมเป็นสิทธิของเธอมันเกี่ยวอะไรกับคนอื่นด้วยเล่า!“เพี๊ยะ!” เสียงดังสนั่นขึ้นหนึ่งครั้งเวินจี้หลี่ตบลงบนโต๊ะอย่างแรง“พ่อบ้าน เอาไม้เรียวประจำตระกูลมา!”พ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณท่านครับ เรื่องนี้...”เสิ่นอ้าวหลันตวาดเสียงกร้าว “ทำไม หรือว่าคำสั่งของคุณท่านจะใช้สั่งนา