LOGINShare
บทที่ 467
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 468
ทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับรู้สึกว่าเธอกำลังตีเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับเขาเกินไปผู้หญิงคนไหนกันที่จะมาแบ่งแยกชัดเจนกับผู้ชายขนาดนี้?เป็นเพราะเธอไม่เคยใส่ใจและไม่ได้เก็บเขาไว้ในใจเลยต่างหากพูดง่าย ๆ ก็คือ เวินหร่านเห็นเขาเป็นแค่คู่นอนที่สนองตัณหาทางกายกันเท่านั้นจริง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยดิ่งลงด้วยความหม่นหมอง “ผมก็แค่ไปทำงานต่างประเทศแล้วซื้อติดมือกลับมา ไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงทั้งนั้น! ถ้าคุณไม่อยากได้ก็โยนทิ้งไปซะก็สิ้นเรื่อง!”“โยนทิ้งงั้นเหรอ?” เวินหร่านมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อกระเป๋าราคาสองล้านห้าแสนบาท จะบอกว่าโยนทิ้งก็โยนทิ้งเนี่ยนะ?“ของที่ซางเลี่ยรุ่ยอย่างผมให้ไปแล้ว ไม่มีทางรับคืนเด็ดขาด” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเผด็จการ“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว!” เวินหร่านชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับเธอถือกระเป๋าใบนั้นเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเขาอีกครั้งเธอเก็บกระเป๋าใส่กลับเข้าไปในกล่องของขวัญตามเดิม แล้ววางจัดเข้าที่ให้เหมือนกับตอนแรกถ้าจะโยนทิ้งเขาก็ควรจะจัดการโยนมันด้วยตัวเองสิเธอไม่มีทางตัดใจทำลายของแพงขนาดนี้ลงหรอกอีกอย่างคืนนี้เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะค้างคืนที่บ้าน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 467
เวลานี้บริษัทยังไม่ถึงเวลาเลิกงานบรรดาพนักงานในแผนกเลขาสำนักประธานบริหารต่างก็ยังอยู่กันครบหากพวกเขาเดินออกไปด้วยสภาพนี้ ต่อให้ไม่อยากให้คนเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ผิดก็คงยากเต็มที“ฉันยอมกลับพร้อมคุณก็ได้ ปล่อยฉันก่อนค่ะ!”เวินหร่านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลงตามเขาซางเลี่ยรุ่ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอมปล่อยมือแต่โดยดี...เขาพาเวินหร่านกลับมาที่คฤหาสน์ของเขาอีกครั้งเวินหร่านถูกเขาบีบบังคับให้ดื่มน้ำขิงผสมน้ำตาลอ้อยจนหมดไปสองชามเต็ม ๆ ซางเลี่ยรุ่ยลงมือเข้าครัวทำอาหารเย็นให้เธอทานด้วยตัวเองหลังจากเวินหร่านทานเสร็จ เขาก็เร่งรัดให้เธอไปอาบน้ำเข้านอน“ฉันอยากกลับบ้านค่ะ!”เธอไม่ได้อยากค้างคืนที่บ้านของเขาเท่าไรนักท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็เป็นเพียงคู่นอนกันเท่านั้น อีกอย่างตอนนี้เธอก็เป็นประจำเดือนอยู่ด้วยในเมื่อไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า การรั้งอยู่บ้านของซางเลี่ยรุ่ยต่อไปจึงไม่มีความหมายอะไรเลย“ช่วงนี้คุณเป็นประจำเดือน อยู่ที่นี่ผมจะได้คอยดูแลคุณได้” ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยด้วยความใส่ใจเวินหร่านกระตุกมุมปากเล็กน้อย “ฉันแค่เป็นประจำเดือนเองนะคะ ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ใค
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 466
เวินหร่านตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นอาการปวดท้องดีขึ้นมากแล้วไม่หลงเหลือความเจ็บปวดใด ๆ อีกเลยเธอกวาดสายตาสำรวจผ้าปูที่นอนตามสัญชาตญาณ โชคดีที่ไม่มีรอยสีแดงเปรอะเปื้อนหากรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองจะมาประจำเดือน เธอไม่มีทางมาหาซางเลี่ยรุ่ยเด็ดขาดหลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เวินหร่านก็ลงมาชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารเช้าทันทีที่ซางเลี่ยรุ่ยเห็นหน้าเธอก็เอ่ยถามขึ้นทันที “หายปวดท้องหรือยัง?”เวินหร่านเอ่ยขอบคุณตามมารยาท “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับการดูแลเมื่อคืนนี้นะคะ”ยังคงเกรงอกเกรงใจกันเหมือนเคยราวกับว่าพวกเขาไม่ใช่คู่นอน และยิ่งไม่ใช่คนรักกันแต่กลับคล้ายเจ้านายกับลูกน้อง หรือกระทั่งเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเสียด้วยซ้ำในใจของซางเลี่ยรุ่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกห่อเหี่ยวกระนั้นเขาก็ยังส่งชาสมุนไพรอี้หมูเฉ้าพุทราจีนที่ต้มให้เธอตั้งแต่เช้าตรู่ยื่นส่งไปให้“ดื่มนี่ซะ”นี่คือสูตรชาที่เขาอุตส่าห์ไปสอบถามมาจากพี่สาวของตนตั้งแต่เช้าตรู่“ค่ะ!”เวินหร่านรับมาแล้วดื่มรวดเดียวหมดแก้วทั่วทั้งร่างพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีซางเลี่ยรุ่ยยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟด้วยตัวเองหลังจากทั้งสองคนทานอาหาร
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 465
ทั้งที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เป็นเพียงแค่คู่นอนกันแท้ ๆ เขาไม่ได้มีหน้าที่หรือพันธะผูกพันอะไรที่จะต้องมาคอยดูแลเธอเลยสักนิดแต่สิ่งที่เขาทำ กลับมากมายเกินกว่าหน้าที่ของคู่นอนไปไกลลิบซางเลี่ยรุ่ยยื่นมือออกไปเกาะกุมมือของเธอเอาไว้ “กับผมน่ะ ความจริงคุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้”อันที่จริงแล้ว เขาอยากให้เธอพึ่งพิงและออดอ้อนเขาให้มากกว่านี้อีกสักหน่อยไม่ใช่คอยแต่ทำเหมือนในตอนนี้ ที่มักจะสร้างกำแพงกั้นกลางระหว่างเขากับเธออยู่ตลอดเวลา...ณ บ้านใหญ่ตระกูลฟู่หลังจากรับมือกับเหล่าคุณหนูไฮโซตระกูลใหญ่เสร็จเรียบร้อย ฟู่จิ่งเฉิงก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนของแม่ทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย โจวลี่จวนก็เอ่ยถามขึ้นทันใด “คุณหนูพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง?”ฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้วแน่น “คุณแม่ครับ ผมเคยบอกไปแล้วว่าช่วงนี้ยังไม่อยากคิดเรื่องนี้”โจวลี่จวนสีหน้าแสดงความไม่พอใจทันที “ตอนนี้ไม่คิด แล้วจะไปคิดตอนไหน? ลูกก็หย่าขาดกับเวินหร่านไปแล้ว จะให้ปิดตัวเองเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง ตระกูลฟู่ยังรอให้ลูกสืบทอดสายเลือดอยู่นะ”ฟู่จิ่งเฉิงย้ำเน้นหนักแน่นอีกครั้ง “เรื่องที่ผมหย่ากับเวินหร่าน ผมไม่ได้บอกแม่ไป
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 464
เวินหร่านรู้ดีว่า การที่ประจำเดือนมาในเวลานี้มันเป็นการทำลายอารมณ์ของชายหนุ่มอย่างร้ายแรงเพียงใดทว่าเธอก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะประจวบเหมาะขนาดนี้เธอรีบก้าวลงจากเตียงแล้ววิ่งตรงดิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วจัดการเปลี่ยนกางเกงตัวสะอาดใหม่อย่างเร่งรีบครั้นพอก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง กลับพบว่าซางเลี่ยรุ่ยจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่เสร็จสรรพเธอถึงกับนิ่งเงียบ ไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใดด้วยความขวยเขินอย่าบอกนะว่าเมื่อครู่นี้... เธอเผลอทำผ้าปูที่นอนของเขาเปรอะเปื้อนเข้าจริง ๆ ?“ส่งอันนี้มาให้ฉันเถอะค่ะ”เวินหร่านรีบพุ่งตัวเข้าไป ยื่นมือรับผ้าปูที่นอนผืนเก่าที่ชายหนุ่มถอดเปลี่ยนออกมา“คุณไปพักผ่อนเถอะ ผืนนี้ผมจัดการซักเอง!” ซางเลี่ยรุ่ยเสนอตัวเอ่ยปากขึ้นมาเองเวินหร่านชะงักอึ้ง แทบจะอยากคิดว่าตัวเองหูฟาดฟังผิดไปเขาที่เป็นผู้ชายอกสามศอก... ถึงขั้นยินยอมช่วยเธอซักผ้าปูที่นอนที่เปรอะเปื้อนรอยเลือดเนี่ยนะ?ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นถึงซางเลี่ยรุ่ยเชียวนะ!นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากทัดทานสิ่งใด ซางเลี่ยรุ่ยก็ถือผ้าปูที่นอนผืนนั้นตรงดิ่งไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 463
เมื่อได้รับสัญญาณตอบรับจากเธอ รสจูบของซางเลี่ยรุ่ยก็ยิ่งเพิ่มความดุดันบ้าคลั่งหนักหน่วงยิ่งขึ้นคลอเคลียไปด้วยเสียงดูดดึงและเสียงหายใจหอบกระชั้น จนเกิดเสียงชวนให้คนฟังใบหน้าซับสีเลือดร้อนผ่าวขึ้นมาภายในห้องโดยสารคนทั้งสองแทบจะจุดชนวนระเบิดอารมณ์บนรถเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าท้ายที่สุดเวินหร่านก็ผลักเขาออกห่างได้ทันท่วงที พลางเอ่ยปากบอกว่าไม่ได้ซางเลี่ยรุ่ยรู้ดีว่าเธอเขิน จึงเคารพในการปฏิเสธของเธอสุดท้ายเขาทำเพียงข่มใจกดจูบลงบนหน้าผากของเธอเบา ๆ หนึ่งที แล้วเอ่ยปากสั่งคนขับรถให้เร่งความเร็วเพิ่มขึ้นคนขับรถบึ่งรถตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์ของซางเลี่ยรุ่ยด้วยความรวดเร็วทันทีที่ก้าวเท้าถึงบ้าน ซางเลี่ยรุ่ยก็ดันร่างเธอแนบชิดกับบานประตูแล้วโถมจูบอย่างบ้าคลั่งทันใดทว่าเธอกลับเบนหน้าหนีหลบเลี่ยงสัมผัสของเขา “ไม่เอาค่ะ ฉันหิวแล้ว!”ลมหายใจของซางเลี่ยรุ่ยหนักหน่วงถี่กระชั้น “พอดีเลย เดี๋ยวผมป้อนให้เอง!”เวินหร่านใช้กำปั้นทุบลงบนอกแกร่งของเขา “ฉันไม่ได้หมายถึงหิวแบบนั้นสักหน่อย ฉันหิวจริง ๆ นะคะ! ยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลยด้วยซ้ำ”ยามนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปร่วมบรรเลงบทรักกับเขาหรอกดวงตาค
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
You May Also Like
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.2M viewsวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์175.8K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้268.8K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat186.3K viewsLove of four lovers คนสุดท้ายที่เธอคิดถึง
Melyssa651 viewsวิวาห์ศพซ่อนบัลลังก์
Ladyporn105 viewsเมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า
จินเหมยเทียน135 views35 น่ากินที่สุด
นรกสร้าง58 views
