جميع فصول : الفصل -الفصل 480

“ประธานจ้าวครับ คุณนับวันยิ่งตาถั่วขึ้นทุกที! แม้แต่ภรรยาของผมก็ยังจำไม่ได้! ผมชักจะสงสัยวิสัยทัศน์ของคุณอย่างแรงเสียแล้วสิ เห็นทีว่าเรื่องความร่วมมือระหว่างเราคงจะต้องนำกลับไปพิจารณาใหม่อีกรอบแล้วล่ะครับ”ฟู่จิ่งเฉิงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ โดยไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อยประธานจ้าวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะผ่านไปพักใหญ่กว่าเขาจะตั้งสติได้ว่า หญิงสาวสวยคนนี้คือภรรยาของคุณชายรองฟู่ความรู้สึกผิดแล่นพล่านขึ้นมาในอก รีบกล่าวคำขอโทษทันที “ขอโทษจริง ๆ ครับ ประธานฟู่! นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด! เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ ครับ! คุณต้องเชื่อผมนะครับว่าผมไม่มีเจตนาจะล่วงเกินคุณและภรรยาของคุณแม้แต่น้อย...”เขาพยายามอธิบายสุดชีวิต แต่ฟู่จิ่งเฉิงกลับไม่อยากจะปรายตามองเขาแม้แต่นิดเดียวประธานจ้าวร้อนรนจนแทบจะกินหัวตัวเองอยู่แล้วได้แต่นึกสาปแช่งตัวเองที่ไม่น่าไปหลงเชื่อข่าวลือที่ว่าคุณชายรองฟู่กับภรรยาความสัมพันธ์ไม่ลงรอยกันที่แท้คุณชายรองฟู่ก็แคร์และให้ความสำคัญกับภรรยามากขนาดนี้ดันมาเกิดเรื่องเข้าใจผิดใหญ่โตแบบนี้ขึ้นในตอนนี้ จนแทบจะหาทางลงไม่ได้เลยทีเดียวบรรยากาศพลันตึงเครียดกระอักกระอ่วน

ในเมื่อตอนนี้ฟู่จิ่งเฉิงกลายเป็นทายาทตระกูลฟู่ไปแล้ว พวกเขาก็ควรจะต้องหย่าร้างกันอยู่ดีฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้ว และทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อแต่หลีลี่กลับไม่มีความเกรงใจและแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ “ประธานฟู่คะ ถ้าไวน์แดงของคุณมีเยอะจนดื่มไม่หมด งั้นยกให้ฉันดื่มแทนก็ได้นะคะ ฉันชอบดื่มไวน์แดงเป็นพิเศษเลยล่ะค่ะ”ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงมืดลงเล็กน้อยอย่างไรก็ตาม เห็นแก่หน้าของเวินหร่าน เขาจึงอดกลั้นไว้แล้วเอ่ยว่า “วันหลังผมจะให้ผู้ช่วยส่งไปให้เธอสักสองสามขวด”หลีลี่ “งั้นฉันต้องขอขอบคุณประธานฟู่ล่วงหน้าเลยนะคะ”ริมฝีปากบางของฟู่จิ่งเฉิงเม้มเข้าหากันแน่นเขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรกับเวินหร่านอีกครั้ง แต่หลีลี่กลับจงใจขยับตัวบังสายตาของเขาเอาไว้ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลยตลอดทาง หลีลี่คอยหาจังหวะขัดขวางไม่ให้ฟู่จิ่งเฉิงเข้าใกล้เวินหร่านอยู่ตลอดจนกระทั่งคนขับรถพามาจอดเทียบท่าที่หน้าประตูหมู่บ้านของหลีลี่“ถึงบ้านฉันแล้ว หร่านหร่าน ลงจากรถไปพร้อมกับฉันเถอะนะ”หลีลี่ส่งสัญญาณตาให้เวินหร่าน พร้อมกับทำท่าจะดึงตัวเธอให้ลงรถไปด้วยกันเวินหร่านพยักหน้ารับ “อื้ม”ทว่าในจังหวะ

ฟู่จิ่งเฉิงชอบผู้หญิงประเภทไหน เธอย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจก็คือผู้หญิงเพียบพร้อมที่เป็นคุณหนูตระกูลดังมีชาติตระกูลนั่นแหละส่วนเธอที่เป็นแค่ลูกนอกสมรสคนหนึ่ง ย่อมไม่ตรงกับเงื่อนไขการเลือกคู่ของเขาอย่างเห็นได้ชัดหลีลี่มองเธอด้วยสายตาที่ไม่เห็นด้วย “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แกไม่มีความมั่นใจในตัวเองขนาดนี้เนี่ย?”เวินหร่านยักไหล่ “ไม่ใช่ว่าฉันไม่มั่นใจในตัวเองหรอกนะ แต่ฉันรู้ตัวดีต่างหากว่าตัวเองไม่ใช่สเปกที่ฟู่จิ่งเฉิงชอบ” ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางคิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาด!หลีลี่เบะปากสีแดงระเรื่อ “แกออกจะเพียบพร้อมขนาดนี้ แต่ฟู่จิ่งเฉิงกลับไม่ชอบแถมยังหย่ากับแกอีก นั่นแหละคือความซวยของเขาเองต่างหาก”เวินหร่านส่งเสียง เหอะ ในลำคอ “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”ฉะนั้นเรื่องระหว่างเธอกับฟู่จิ่งเฉิงจึงถือว่าพลิกหน้ากระดาษผ่านพ้นไปแล้วมีเพียงฟู่จิ่งเฉิงเท่านั้นแหละที่ยังคงเก็บเอามาคิดไม่ตกส่วนเธอนั้นเริ่มต้นชีวิตใหม่ของตัวเองไปนานแล้ว...เดิมทีเวินหร่านนึกว่าหลังจากวันที่เธอปฏิเสธรับของขวัญจากซางเลี่ยรุ่ยไปแล้ว ระยะนี้เขาจะไม่สนใจไยดีเธออีกเสียด้วยซ้ำคาดไม่ถึงว่าในวันนั้นช่วงใกล้เวลาเลิก

เรียวขาอ่อนแรงจนแทบจะสั่นระริกนอนหมอบอยู่บนโซฟาเนิ่นนานจนขยับตัวไม่ไหวซางเลี่ยรุ่ยจูบซับไปตามผิวเนียนแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของเธอเขารักท่าทางเย้ายวนเร่าร้อนของเธอเมื่อครู่เสียเหลือเกินนี่เป็นครั้งแรกที่เวินหร่านยอมเปิดใจปลดปล่อยตัวเองขนาดนี้ยามที่อยู่กับเขาเขาอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่งความรู้สึกพึงพอใจในหัวใจนั้นเอ่อล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ชอบไหม?”เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลของซางเลี่ยรุ่ยกระซิบถามอยู่ข้างใบหูของเธอเวินหร่านรู้สึกได้เพียงว่าผิวหนังบริเวณนั้นกำลังชาแปลบและคันจนแทบทนไม่ไหว“คนบ้าเอ๊ย”เธอค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้พลางพยายามจะผลักตัวเขาออกไปทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับยิ่งกระชับวงแขนกอดเอวบางไว้แน่นขึ้น พร้อมทั้งไล่ดูดดึงติ่งหูของเธออย่างหยอกเย้า“ถ้าคุณตอบว่าไม่ชอบ งั้นเรามาต่อกันอีกสักรอบดีไหม จนกว่าคุณจะบอกว่าชอบแล้วค่อยหยุด...”หัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเกมรักเมื่อครู่แทบจะสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างเธอไปจนหมดเกลี้ยงเวลานี้เธอไม่มีทางรับมือกับบทรักรอบใหม่อีกรอบไหวแน่ ๆ “ชอบค่ะ ชอบสิ!”เธอรีบเอ่ยปากยอมรับทันทีอย่างลนลานวินาทีต่อมา ซางเลี่ยรุ่ยก็โน้มใบหน้า

เวินหร่านเผลอโต้แย้งโดยอัตโนมัติ “ฉันยอมรับแค่ว่าฉันกับซางเลี่ยรุ่ยมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างลึกซึ้งจริงค่ะ แต่ยืนยันว่าไม่ใช่ฉันที่เป็นฝ่ายยั่วยวนเขาแน่นอน อีกอย่าง เขาก็ยังไม่ได้เป็นคู่หมั้นของคุณเสียหน่อยไม่ใช่เหรอคะ?”ฟู่ตานฉิงโกรธจนอกแทบระเบิด “ใช่ ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้หมั้นกันก็จริง แต่ผู้ใหญ่ทางฝั่งครอบครัวของเขามีเจตนาจะยกฉันให้แต่งงานกับเขามาโดยตลอด! ฉันกับเขาลงเอยด้วยการแต่งงานกันมันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ!”เวินหร่าน “งั้นก็แปลว่าพวกคุณยังไม่ได้คบหากันเป็นทางการสินะคะ?”ฟู่ตานฉิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น จนอดไม่ได้ที่จะต่อว่าออกมาเสียงดัง “นี่คือประเด็นสำคัญงั้นเหรอ? ประเด็นสำคัญคือเธอรู้ทั้งรู้ว่าฉันชอบเขา แถมตอนแรกยังเป็นฉันเองที่ขอร้องให้เธอช่วยสืบช่วยฉันจีบเขา แต่เธอกลับกลายมาเป็นคนฉวยโอกาสแทงข้างหลัง แอบไปลักกินขโมยกินกับเขาซะเอง เวินหร่าน เธอนี่มันหน้าไม่อายและไร้มนุษยธรรมเกินไปหน่อยแล้วมั้ง”เธอรู้ดีว่าผู้ชายที่มีเพอร์เฟกต์และเพียบพร้อมอย่างซางเลี่ยรุ่ย ย่อมมีผู้หญิงรายล้อมรอบตัวไม่ขาดสายเป็นธรรมดาแต่เธอกลับไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่า ผู้หญิงคนสุดท้ายที่เขาจะเล