登入Third Person POV“Kasama ka sa gusto naming buhayin.”Halos tumigil ang oras matapos marinig ni Leo ang malamig na boses ng lalaking nakatutok ang baril sa kanya.Kasabay ng malakas na kulog sa labas ay ang mabilis na paghila niya kay Chloe palayo sa likuran niya.“Tumakbo ka!” sigaw ni Leo.Ngunit bago pa makagalaw si Chloe—BANG!Umalingawngaw ang putok ng baril sa buong bahay.Napasigaw si Chloe nang makitang bahagyang napaatras si Leo habang dumudugo ang kanyang balikat.“LEO!!!”Ngunit tila hindi nito naramdaman ang tama. Sa halip, mabilis nitong dinampot ang isang kahoy na upuan at marahas iyong ibinato sa armadong lalaki dahilan para mabasag ang salamin sa tabi nito.“Alexa!” sigaw ni Leo habang hinihila si Chloe palabas ng sala. “Dalhin mo si Tiya Adele sa likod!”Agad na kumilos si Alexa kahit nanginginig sa takot. Habang hawak ang cellphone, mabilis itong tumawag sa media contacts nito.“Kailangan kong i-live location ‘to,” mabilis nitong sabi habang nagtatago kasama si Tiya
Leo’s POVMistulang gustong lunurin ng langit ang buong probinsya nang gabing iyon.Malalakas na hampas ng ulan ang walang tigil na bumabagsak sa bubong ng bahay ni Tiya Adele habang paulit-ulit na kumikidlat sa labas. Ilang oras nang walang kuryente sa buong baryo dahilan para ang tanging liwanag lamang sa loob ng bahay ay manggaling sa mumunting apoy ng gas lamp sa sala.Tahimik ang paligid. Masyadong tahimik. At sa katahimikang iyon, mas lalong lumalakas ang ingay ng takot sa loob ko.Nakatulog na si Tiya Adele sa kwarto nito habang si Alexa naman ay abalang may kausap sa telepono tungkol sa mga dokumentong hawak niya laban sa Villafuerte family.Samantalang ako...naiwang mag-isa kasama si Chloe sa lumang sala.Tahimik siyang nakaupo sa sofa habang nakabalot ng makapal na kumot. Paminsan-minsan ay sumisilip ang ilaw ng kidlat sa bintana dahilan para mas luminaw ang pagod at lungkot sa kanyang mukha.At bawat tingin ko sa kanya...mas lalo akong kinakain ng guilt.“Hindi ka pa rin ma
Third Person POVHindi naging tahimik ang pag-alis nina Leo at Chloe mula sa Maynila.Matapos kumalat ang mga balitang konektado ang Villafuerte Group sa illegal experiments at corruption, halos araw-araw nang binabantayan ng media ang penthouse ni Leo. Sa bawat pagbukas ng telebisyon, pangalan ng pamilya Villafuerte ang laman ng balita.At sa gitna ng kaguluhan—mas lalo lamang naging mapanganib para kay Chloe at sa dinadala nitong sanggol ang manatili roon.Kaya isang gabi, lihim silang umalis.Walang bodyguards.Walang convoy.Tanging si Marcus lamang ang nakakaalam kung saan sila pupunta.Sa ilalim ng malakas na ulan, dinala ni Leo si Chloe pabalik sa bahay ni Tiya Adele sa probinsya—ang lugar kung saan minsang nagsimulang mabuo ang totoong pagmamahalan nilang dalawa.Pagkababa pa lamang ni Chloe ng sasakyan, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin at amoy ng basang lupa.At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming gulo—nakahinga siya nang maluwag.“Dito muna tayo magigi
Leo’s POVTahimik ang buong penthouse. Tanging mahinang tunog lang ng ulan sa labas ang pumupuno sa pagitan naming dalawa ni Chloe habang magkatapat kaming nakaupo sa nursery room.Ang silid na minsan naming pinangarap punuin ng tawanan ng anak namin ay ngayon nababalot ng takot, trauma, at mga sikretong unti-unting sumisira sa amin.Tahimik lang si Chloe habang hinahaplos ang kanyang tiyan. Samantalang ako… pakiramdam ko unti-unti na akong nauubusan ng pagkakataong ayusin ang lahat.“Chloe…” mahina kong tawag.Hindi siya agad tumingin. At sa simpleng pag-iwas niya ng tingin, parang may mabigat na kamay na sumakal sa dibdib ko.Hindi ko siya masisisi. Ako ang dahilan kung bakit siya nasaktan nang paulit-ulit. Huminga ako nang malalim bago tuluyang lumuhod sa harapan niya.Nagulat siya.“Leo… anong ginagawa mo?”Pero hindi ako sumagot agad. Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, wala akong pakialam sa pride ko. Wala akong pakialam kung gaano ako kahina sa harapan niya.Dahil kung may
Third Person POVHindi naging madali para kay Chloe ang muling pagkatiwalaan si Leo.Kahit bumalik na ang alaala nito, nananatili pa rin sa puso niya ang mga sugat na iniwan ng mga panahong itinulak siya palayo ng lalaking minsan niyang tinawag na tahanan.Ngunit sa bawat araw na lumilipas, pilit iyong binubura ni Leo.Siya mismo ang naghahanda ng pagkain ni Chloe tuwing umaga. Siya rin ang nag-aalaga sa sugat nito at halos ayaw na itong hayaang mapag-isa kahit isang minuto.At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming sakit— unti-unting bumabalik ang dating Leo na minahal ni Chloe.“Hindi mo kailangang sumunod sa’kin kahit saan,” mahinang sabi ni Chloe habang naglalakad sila sa hardin ng penthouse.Mahigpit na hawak ni Leo ang kanyang kamay.“Kailangan,” diretso nitong sagot. “Hindi ako kampante.”Napatingin si Chloe sa kanya.At doon niya muling nakita ang lalaking handang sirain ang mundo para lang protektahan siya.Pero hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib niya. Lalo na ma
Leo’s POVHindi ko na maalala kung kailan ako huling nakaramdam ng ganitong klaseng takot. Hindi takot sa negosyo. Hindi takot sa kalaban. Kundi takot na tuluyan kong mawala ang babaeng pinakamahal ko.Tahimik ang buong penthouse habang maingat kong nilalagyan ng ointment ang paso sa binti ni Chloe. Nakaupo siya sa gilid ng kama, balot ng manipis na kumot habang pilit iniiwas ang tingin sa akin.At bawat marka sa balat niya ay parang apoy na sumusunog sa konsensya ko.Hindi siya umiimik. Hindi rin siya tumitingin sa akin. At mas masakit iyon kaysa sa kahit anong sigaw.“Masakit pa ba?” mahina kong tanong habang dahan-dahang binabalutan ang sugat niya.Bahagya siyang napailing. Pero alam kong hindi lang paso ang masakit sa kanya.Ako.Ako ang tunay na dahilan kung bakit siya unti-unting nasisira. Napapikit ako sandali habang mariing hawak ang bulak sa kamay ko.“Chloe…” paos kong tawag. “Patawarin mo ako.”Tahimik lang siya. Tanging tunog ng ulan sa labas ang naririnig sa pagitan namin







