สั่งสอนให้รู้ฤทธิ์

          “เมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ข้าเห็นนางถูกรังแกจึงได้ให้นางมาคอยรับใช้ข้าที่นี่”

          “แม่นางจินอย่าได้ใส่ใจ เดิมทีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อย ๆ”

          “ท่านแม่ทัพกับฮูหยินเฉินทราบเรื่องหรือไม่” นางถามกลับ ยามได้ยินว่าเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นราวกับเป็นเรื่องธรรมดาผิดกับที่จวนของนางที่ไม่ค่อยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

          “คะ...คือ”

          “ข้าถามว่าฮูหยินกับท่านแม่ทัพทราบเรื่องหรือไม่”

          “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่มีผู้ใดนำไปรายงานให้ฮูหยินใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ อีกอย่างทุกเรื่องภายในจวนล้วนเป็นฮูหยินที่จัดการ ท่านแม่ทัพย่อมไม่รู้”

          “เดิมทีข้าไม่คิดเข้าไปสอดเรื่องภายในจวนสกุลเฉิน แต่ทว่าตอนนี้ฮูหยินเฉินไม่อยู่ อีกทั้งท่านแม่ทัพไม่ได้เป็นคนดูแลจัดการเรื่องในจวน ข้าที่เป็นคู่หมั้นคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วกระมัง”

          “แม่นางคิดจะทำเช่นไรหรือเจ้าคะ”

          “ทำตามกฎของตระกูล ผู้ใดทำผิดกฎต้องถูกลงโทษ ไม่มีละเว้น”

          คำกล่าวของจินซูซินแพร่ไปทั่วทั้วจวน ทุกคนต่างรู้กันหมดว่าแม่นางจากสกุลจินคิดครอบครองอำนาจดูแลจวนแทนที่นายหญิงเฉินที่บัดนี้อยู่ที่เมืองเป่ยจิง

          บ่าวรับใช้ในจวนที่ทำผิดกฎล้วนถูกนางสั่งลงโทษ บางคนโดนหักเงินส่วนคนที่โดนโทษโบยก็มีไม่น้อย จนพาลทำให้บ่าวในจวนเริ่มไม่พอใจนางขึ้นเรื่อย ๆ ตัวของเฉินเฟยฉีก็เช่นกัน เขาได้ยินว่านางเริ่มจัดการงานในจวนแทนมารดาที่ไม่อยู่ที่จวน แต่ไม่ได้นำมาใส่ใจเพราะเห็นว่านอกจากนางแล้วยังไม่มีผู้ใดเหมาะสมที่จะมาทำหน้าที่นี้แทน

          “ท่านแม่ทัพ หลานของบ่าวถูกแม่นางจินลงโทษสถานหนัก เวลาผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้วยังมิอาจลุกออกจากเตียงได้เลยขอรับ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปบ่าวกลัวว่านางจะยิ่งเหิมเกริม” พ่อบ้านหลีได้ทีนำเรื่องมาฟ้อง

          “ลงโทษสถานหนักที่ว่า นางถูกลงโทษอย่างไร”

          “หลานสาวของบ่าวถูกโบยยี่สิบทีขอรับ”

          “นางทำอะไรผิดงั้นรึ” เขาถามชายชรา ในเมื่อถูกลงโทษย่อมต้องมีสาเหตุ จินซูซินคงไม่ได้ลงโทษคนในจวนเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเองแน่

          “คะ...คือ” หลีซวนไม่รู้จะตอบคำถามเช่นไรจึงได้คิดหาเหตุผลมาตอบ

          “ว่ายังไงเล่า”

          “นางตื่นสายขอรับ”

          “แค่ตื่นสายถึงกับต้องถูกโบยยี่สิบทีเชียวรึ”

          “นั่นน่ะสิขอรับ แม่นางจินทำเกินกว่าเหตุท่านแม่ทัพจะปล่อยให้นางทำเช่นนี้ต่อไปไม่ได้นะขอรับ!”

          “ถ้าเป็นตามที่เจ้าว่าจริง ข้าไม่ปล่อยนางไปแน่”

          เฉิยเฟยฉีสั่งให้บ่าวรับใช้คนสนิทไปดูอาการหลีโม่วหรานถึงที่เรือน ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักเหว่ยหลิงก็กลับมารายงานตามภาพที่เห็น

          “เป็นไปตามคำพูดของพ่อบ้านหลีขอรับ”

          “นางสั่งให้คนโบยหลานสาวพ่อบ้านหลีหนักเลยหรือ แค่ถูกโบยยี่สิบทีไม่น่าจะเจ็บหนักถึงเพียงนี้”

          “ดูจากบาดแผลแล้วน่าจะลงมือหนักเอาการ”

          “มารดาข้าออกจากจวนไปยังไม่ถึงเดือน นางถึงกลับกล้าทำร้ายคนในจวนของข้า หากท่านแม่ทราบเรื่องนี้เข้าอยากรู้นักว่านางจะทำสีหน้าเช่นไร”

          “ไม่ไปฟังความจากปากแม่นางจินก่อนหรือขอรับ ฟังความข้างเดียวเช่นนี้” ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยจนจบประโยค ผู้เป็นเจ้านายได้เอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน

          “นี่เจ้าคิดว่าข้าเป็นพวกหูเบาอย่างนั้นหรือ”

          “เปล่าขอรับ เดิมทีท่านแม่ทัพไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น เพียงแต่เรื่องคราวนี้เกี่ยวข้องกับแม่นางจินโดยตรงบ่าวกลัวว่า”

          “เจ้ากลัวว่าข้าจะลำเอียงใช่หรือไม่”

          “ขอรับ”

          “แม้ข้าจะไม่ชอบพอนาง แต่ถ้าหากนางถูกใส่ร้ายข้าย่อมเข้าข้างคนถูกอยู่แล้ว”

          “มิน่าเรื่องคราวก่อนท่านถึงทำเป็นไม่รับรู้เรื่องราว” เหว่ยหลิงเอ่ย เมื่อคิดถึงเรื่องที่แม่นางซูซินทำร้ายสาวใช้ที่ลานซักล้าง ใช่ว่าเรื่องนี้เจ้านายของเขาจะไม่ทราบเรื่องมาก่อน แต่กลับไม่ได้แสดงท่าทีอันใดราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว

          “แม้นางจะทำเกินกว่าเหตุอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่าลงโทษเป็นเยี่ยงอย่าง สาวใช้พวกนั้นจะได้ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอีก”

          “แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าใดนะขอรับ”

          “เช่นนั้น เจ้าว่าข้าควรจัดการเช่นไรถึงจะเหมาะสม” เขาถามความเห็น ถึงจะเอ่ยถามออกไป ทว่าในใจกลับมีคำตอบให้ตัวเองอยู่แล้ว

          “ทำตามกฎกองทัพดีรึไม่ ทำดีต้องให้รางวัล ทำผิดต้องลงโทษอย่างเด็ดขาด”

          “เจ้าก็คิดเช่นเดียวกับข้างั้นหรือ” แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปากทันที เมื่อได้ยินคำตอบของลูกน้องคนสนิท

          “ขอรับ พ่อบ้านหลีใช่ว่าจะไม่มีเรื่องใดด่างพร้อย ส่วนหลานสาวของเขานั้นถือว่าชอบสร้างเรื่องกดขี่สาวใช้คนอื่น เพราะถือดีคิดว่าตัวเองเป็นหลานสาวพ่อบ้านหลี”