ไม่มีวันยอม

ซูซินไม่รู้ว่าจะพูดอะไรจึงไม่ได้ตอบอันใดกลับไป นางเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อน เหตุใดพบกันครานี้เขาถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้ ต่างจากเมื่อก่อนราวคนละคน พี่เฟยฉีที่นางรู้จักเป็นคนอ่อนโยน ทว่าตอนนี้กลับแสดงท่าทีเย็นชาใส่นางเหมือนกับว่ารังเกียจเสียนักหนา

          "ซูซิน" เสียงเรียกของฮูหยินเฉินปลูกนางตื่นจากภวังค์ความคิด

          "เจ้าคะ"

          "นี่ก็เริ่มดึกแล้ว รีบกลับเรือนเถิด"

          "เช่นนั้น ซูซินขอตัวลา" ว่าพลางย่อตัวแสดงความเคารพ ก่อนเดินออกจากห้องไป

          ตั้งแต่กลับมาจากเรือนมารดา เฉินเฟยฉีเอาแต่ขมวดคิ้วยุ่งในใจคิดไปต่าง ๆ นานา ว่าถ้าหากบิดาของเขากลับถึงจวนเมื่อใดคงมิพ้นที่ท่านแม่จะให้ท่านพ่อมาขู่เข็ญให้ตนเองแต่งงานกับจิน   ซูซินแน่

          "คิดอะไรอยู่หรือขอรับ"

          "เฮ้อ ข้าไม่ได้ชอบหรือคิดพิศวาสกับคนที่ท่านแม่เลือกให้" เขาตอบบ่าวรับใช้คนสนิท ทั้งยังไม่ยอมเอ่ยชื่อหญิงสาวออกมาจากปาก เพราะรู้สึกกระดากอายที่จะเอ่ยชื่อของนาง

          "รอดูไปก่อนเถิดขอรับ หากแม่นางจินมีข้อบกพร่องพอถึงตอนนั้นฮูหยินก็จะรู้เองว่าสตรีที่นางเลือกให้ท่าน ไม่เหมาะที่จะมาเป็นนายหญิงสกุลเฉิน"

          "นางบกพร่องรึไม่ ไม่สำคัญ สำคัญที่ท่านแม่พึงใจนางยิ่งนัก ล้วนต้องมองข้ามเรื่องพวกนั้นไปอยู่แล้ว"

          "เช่นนั้น ท่านแม่ทัพคิดจะทำเช่นไร"

          "ข้าจะรอดูว่านางจะปิดบังธาตุแท้ของตัวเองได้นานสักเท่าใด แล้วค่อยคิดหาทางโน้มน้าวท่านพ่อ"

          "แต่ท่านก็น่าจะรู้ดีมิใช่หรือขอรับ ว่าเรื่องในบ้านใต้เท้าเฉินล้วนเชื่อฟังฮูหยินเพียงผู้เดียว"

          "ไม่หรอก ท่านพ่อเป็นคนมีเหตุผล ใช่ว่าท่านพ่อจะเชื่อคำพูดท่านแม่ทุกเรื่อง"

          "หากท่านแม่ทัพคิดเห็นเช่นนั้น บ่าวก็ไม่มีอะไรจะพูดขอรับ"

          นับตั้งแต่เขาอายุได้สิบขวบก็รู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้น ยามนั้นเขายังไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าใดนัก จนกระทั่งเริ่มเติบโตขึ้นถึงได้รู้ว่าตัวเองได้ถูกพันธนาการไว้กับสตรีนางหนึ่งที่เคยพบครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน เขารู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนจองจำเอาไว้ไม่ให้มีอิสระ แม้กระทั่งความรู้สึกรักใคร่ผู้ใดสักคนยังไม่สามารถทำได้ด้วยเพราะมีคู่หมั้นแล้ว และยิ่งรู้ว่าสตรีที่ตัวเองต้องแต่งงานด้วยมิใช่สตรีตามที่เขาใฝ่ฝันเอาไว้ เขาควรตัดไฟเสียแต่ต้นลม นางจะได้ไม่หวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะได้เขาไปเป็นสามี

          ต่างคนต่างไม่ได้รู้สึกรักใคร่กันจะแต่งงานกันได้เช่นไร แม้ว่าจะเป็นธรรมเนียมที่บุตรจะต้องตบแต่งกับคนที่บิดาและมารดาหามาให้ แต่แล้วอย่างไรเล่าเขานี่แหละจะไม่มีวันยอมทำตาม...

          หลายครั้งที่จินซูซินพยายามเข้าใกล้ชายหนุ่มคู่หมั้น ทว่าเขากลับยิ่งทำตัวห่างเหินไม่พูดไม่จามีเพียงสายตาเย็นชาที่เปรยมองนางเท่านั้น แต่คนอย่างนางน่ะหรือจะนำมาใส่ใจในเมื่ออีกไม่นานนางจะต้องแต่งให้เขาแล้ว

          “ท่านพี่ ข้านำชาจากหนานจิงมาให้ท่านลองดื่มเจ้าค่ะ” นางว่า ก่อนวางถ้วยชาอุ่น ๆ ไว้ตรงหน้าเขา

          เฉินเฟยฉีไม่ได้มีท่าทีสนใจหญิงสาวตรงหน้าแม้สักนิด จนซูซินยืนจนเมื่อยขาและชาที่นำมาเย็นชืดหมด เขาถึงได้เงยหน้าออกจากกองหนังสือแล้วทำท่ายกชาถ้วยนั้นขึ้นมาดื่ม แต่สุดท้ายก็วางลงที่เดิม

          “ชาเย็นชืดเช่นนี้เจ้ากล้านำมาให้ข้าได้อย่างไร” เขาถามเชิงตำหนิ

          “หากท่านรีบดื่มตั้งแต่แรกคงไม่เป็นเช่นนี้”

          “เจ้าจะโทษว่าเป็นความผิดข้างั้นสิ”

          “เปล่าเจ้าค่ะ เป็นความผิดข้าเอง” นางขี้คร้านจะโต้เถียงกับเขาจึงได้บอกปัด พร้อมกับนำชาถ้วยนั้นวางใส่ถาดดังเดิมแล้วให้สาวใช้นำกลับไปที่ครัว

          “เดี๋ยว” เขาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นนางกำลังจะหันหลังเดินออกไป

          “มีอะไรหรือเจ้าคะ”

          “เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่อย่างนั้นหรือ”

          “เจ้าค่ะ”

          “จากนี้ไปอย่าได้เรียกข้าเช่นนั้นอีก ข้าเป็นลูกคนเดียวมิได้มีพี่น้องที่ไหน”

          “เช่นนั้นจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรล่ะเจ้าคะ มารดาของท่านเป็นคนบอกให้ข้าเรียกท่านเช่นนี้เอง”

          “เรียกว่าท่านแม่ทัพดังเดิม คนที่สามารถเรียกข้าว่าท่านพี่มีเพียงฮูหยินของข้าเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ” เขาจงใจพูดให้นางได้ยินว่าตัวนางนั้นมิควรอาจเอื้อมคิดมาเป็นฮูหยินของเขา

          “เจ้าค่ะ แล้วถ้าหากมารดาของท่านได้ยินเข้าว่าข้าไม่ได้เรียกท่านว่าท่านพี่ นางจะรู้สึกเช่นไร”

          “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ท่านแม่ย่อมรู้อยู่เต็มอก นางไม่รู้สึกอันใดหรอก ส่วนเจ้าในเมื่อมาอาศัยอยู่ที่จวนสกุลเฉินก็ทำตัวดี ๆ อย่าทำให้คนที่รับเจ้าเข้าจวนเสียหน้า โดยการทำเรื่องที่ไม่ควรกระทำ”

          “เรื่องที่ไม่ควรกระทำอย่างนั้นหรือ”

           “ใช่ ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ที่นี่อย่าก่อเรื่องวุ่นวาย มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

            “คนเช่นข้าน่ะหรือจะทำเรื่องเช่นนั้น”

            “ชื่อเสียงของเจ้าตอนอยู่ที่เมืองหนานจิงใช่ว่าจะดีนักหนา เรื่องนี้เจ้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ”

              “ในสายตาท่านข้าคงเป็นสตรีที่ด่างพร้อยไม่คู่ควรมาเป็นฮูหยินของท่าน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นท่านก็หนีความจริงที่ว่าข้ากับท่านเป็นคู่หมั้นกันไม่พ้นหรอกเจ้าค่ะ”

              “จินซูซิน!” เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยเรียกชื่อนางออกมา มิใช่เพราะพิศวาสหรืออยากเรียก แต่เป็นเพราะความโมโหที่ถูกสตรีตรงหน้าต่อล้อต่อเถียงทุกคำ มีสตรีใดบ้างที่กล้าทำเช่นนี้เห็นทีคงมีเพียงคุณหนูสกุลจินผู้นี้ผู้เดียวกระมัง คนเช่นนี้น่ะหรือที่มารดาของเขาเลือกมาเป็นลูกสะใภ้ ในภายภาคหน้านางต้องทำให้สกุลเฉินอับอายแน่

          “แม้ท่านจะไม่พึงใจข้า แต่ข้าก็จะเป็นฮูหยินของท่าน” ความอดทนเส้นสุดท้ายของนางขาดผึงไม่มีเหลือ เมื่อได้ยินชายหนุ่มตวาดเรียกชื่อตัวเองเสียงดัง พลันทำให้นางมองเห็นตัวเองในอดีตที่กว่าจะผ่านคืนวันแสนโหดร้ายมาได้ก็ทุกข์ทรมานมากพอสมควร

          “ออกไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก” เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจ ยามมองไปที่นัยน์แดงก่ำของนาง เขาไม่อาจทนมองสตรีใดในใต้หล้านี้ร้องไห้ได้ เพราะถ้าหากเกิดเรื่องเช่นนั้นตัวเขาเองคงไม่ต่างจากบุรุษชั่วช้าที่รังแกแม้กระทั่งสตรี