เสียหน้า

          จินซูซินทั้งรู้สึกเสียหน้าและเสียใจในคราวเดียวกัน ยามได้ยินคำพูดของคู่หมั้นหนุ่มที่เอื้อนเอ่ยว่านางมีสถานะเป็นเพียงแขกของฮูหยินเฉิน มิได้มีความสำคัญอันใดต่อเขา ทั้งที่แท้จริงแล้วนางเป็นถึงคู่หมั้นที่อีกไม่นานจะตบแต่งมาเป็นฮูหยินของเขา

          ผิดกับลู่หนิงอวี่ที่ค่อย ๆ คลายมือที่กำไว้ราวกับว่าเข้าใจบางสิ่งบางอย่างผิดไป

          งานเลี้ยงครั้งนี้จัดใหญ่โตสมเกียรติสกุลลู่ หากนับจำนวนแขกเหรื่อที่มาร่วมงานครั้งนี้เห็นทีคงนับไม่หมด เพราะดูท่าแล้วสกุลลู่คงส่งเทียบเชิญให้บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ทั้งเมืองหลวงแน่

          จินซูซินเดินตามลู่หนิงอวี่เข้ามาในห้องโถงจัดงานฝั่งสตรี ส่วนท่านแม่ทัพได้แยกตัวไปอีกฝั่ง

          “แม่นางท่านนี้เป็นใครกันหรือ เหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”

          “นั่นสิ นางเป็นใครกัน”

          “ท่านแม่ทัพเฉินบอกว่านางเป็นแขกของฮูหยินเฉินน่ะเจ้าค่ะ” เป็นลู่หนิงอวี่ที่ถือวิสาสะตอบแทนนาง โดยที่นางยังไม่ทันได้ร้องขอ

          “งั้นหรือ”

          “แม่นางเจ้าชื่ออะไร มาจากตระกูลไหนงั้นหรือ”

          “ข้าชื่อจินซูซินเจ้าค่ะ”

          “แซ่จินนี้ในเมืองหลวงข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีสกุลจินอยู่ด้วย”

          “นางอาจมาจากตระกูลขุนนางใหม่ที่เพิ่งถูกแต่งตั้งให้เข้ารับราชการก็เป็นได้” ฮูหยินเสิ่นออกความเห็น พร้อมกับเหยียดตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความดูถูกอยู่ในที

          “ฮูหยินเสิ่นช่างมีจินตาการล้ำเลิศนัก ถึงได้คิดเองเออเองเก่งเช่นนี้ ไม่แปลกที่พวกท่านจะไม่รู้จักนาง เดิมทีสกุลจินอยู่ที่เมืองหนานจิงเห็นว่าเป็นตระกูลใหญ่ของที่นั่น ส่วนแม่นางคงเป็นสตรีเลื่องชื่อผู้นั้นกระมัง” ฮูหยินเซี่ยเอ่ยขึ้นอีกคน

          “สตรีเลื่องชื่อที่ว่าหมายความเช่นไร”

          “พวกท่านไม่เคยได้ยินหรือ ว่ามีสตรีนางหนึ่งที่ได้ชื่อว่างามล่มเมืองอยู่เมืองหนานจิงนามว่าจินซูซิน ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าท่านตอนนี้อย่างไรเล่า”

           “เป็นเจ้าเองงั้นหรือ”

          “เอ่อ” จินซูซินไม่รู้ว่าจะเอ่ยตอบอันใด เพราะฉายาที่ได้รับมาเป็นเพียงคำพูดผู้อื่นอื่นที่เรียกขานกัน มิใช่เป็นเพราะนางตั้งขึ้นเอง

          “ข้าว่าท่านคงจำผิดคนแล้วเจ้าค่ะ ใบหน้าของนางใช่ว่าจะงดงามจนถึงขั้นทำให้บุรุษทั้งหลายลุ่มหลงได้ตั้งแต่แรกเห็นเสียหน่อย” คุณหนูจากสกุลเผิงขัดขึ้นเสียงดังด้วยความริษยา เหตุเพราะไม่อาจทนฟังผู้ใดเอ่ยชมนางได้อีก

          “ข้าเห็นด้วยกับแม่นางเผิง ที่เมืองหนานจิงนางอาจงดงามที่สุด แต่หากเทียบกับสตรีในเมืองหลวงก็ถือว่าหน้าตาธรรมดา มิได้มีอันใดน่าสนใจ และยิ่งไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับแม่นางลู่ได้”

          “ใช่ ๆ ในหมู่สตรีที่ยังไม่ออกเรือนแม่นางลู่หนิงอวี่งดงามที่สุดแล้ว คนบ้านนอกอย่างนางน่ะหรือจะริอาจมาเทียบเคียงได้”

          จินซูซินถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างข่มอารมณ์กรุ่นโกรธไว้ในอก ดูเหมือนว่าสังคมสตรีชนชั้นสูงของที่นี่คงชอบข่มเหงให้ผู้อื่นด้อยกว่าตนเองไม่ต่างจากที่นางเคยพานพบมาสักเท่าใดนัก

          “แม่นางจินอย่าได้ถือสาคำพูดของพวกนางเลยนะเจ้าคะ เชิญนั่งเถิด” ลู่หนิงอวี่แสร้งส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้นาง ก่อนเอ่ยแกมบังคับให้นางนั่งลงได้แล้ว ซึ่งที่นั่งของนางอยู่ด้านหลังสุดในหมู่สตรีที่มาร่วมงาน นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนมีอำนาจมักชอบรังแกคนที่ด้อยกว่า

          “ชานี้ฮองเฮาทรงพระราชทานให้ข้านำมาให้พวกท่านลิ้มรสในงานวันเกิดลูกสาวข้าในครั้งนี้ เชิญทุกคนดื่มให้เต็มที่” เสียง      ฮูหยินลู่ผู้กุมอำนาจในจวนเอ่ยขึ้นเสียงดัง เพื่อให้แขกทุกคนหันมาสนใจงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ แทนที่จะมาสนใจตัวประกอบอย่าง     จินซูซินที่ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง

          ตัวเอกของงานย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะนำชาเลิศรสไปยังฝั่งบุรุษที่มีบิดาของตนนั่งอยู่ตรงกลางห้องโถง ในใจของนางคาดหวังอยากสนทนากับท่านแม่ทัพเฉินเฟยฉี บุรุษที่เป็นที่หมายปองของสตรีในเมืองหลวง ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวนางเองด้วยที่ชอบพอเขาอยู่ก่อนแล้ว แต่ยังต้องไว้ตัวอยู่บ้างแม้จะสนใจเขามากเพียงใดก็มิอาจแสดงออกได้มากนัก เพราะเกรงว่าอาจมีคนนำไปนินทาว่าร้ายว่านางให้ท่าเขาจนพาลทำให้ตระกูลลู่เสื่อมเสีย

          “ท่านพ่อ ข้านำชามาให้เจ้าค่ะ”

          “ขอบใจเจ้ามาก”

          ใต้เท้าลู่กล่าวขอบคุณบุตรสาว แต่ไม่เห็นว่านางจะกลับไปฝั่งของสตรีจึงได้ถามขึ้นด้วยความสงสัย

          “มีอะไรงั้นหรือ”

          “ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ เช่นนั้นลูกขอตัวก่อน” เมื่อได้ยินบิดาเอ่ยถาม ถึงได้รู้ตัวว่าไม่ควรอยู่ที่นี่นานเกินไป ขณะที่กำลังก้าวเท้าเดินผ่านบุรุษแต่ละคนลู่หนิงอวี่ไม่ได้ชายตามองผู้ใด นอกจากท่านแม่ทัพเฉินที่นางหมายปอง ครั้นเดินมาถึงตรงหน้าชายหนุ่มนางยกยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนก้มหัวให้แล้วเดินกลับไปยังห้องโถงจัดงานเลี้ยงของสตรี