ขอไปด้วย

          “ใครกัน! กล้ามาทำร้ายข้า”

          “จะใครเล่า ถ้าไม่ใช่ข้า” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมตอบกลับทันควัน ผิดกับใบหน้างดงามของนาง ถ้าหากผู้ใดได้พบเข้าคงลุ่มหลงไปตาม ๆ กัน

          “มะ...แม่นางจิน”

          “พวกเจ้ากล้ารังแกนางได้อย่างไรกัน มิรู้หรือว่านางเป็นสาวใช้ของข้า”

          “นางจะเป็นสาวใช้ของท่านได้เช่นไร เห็น ๆ อยู่ว่านางเพิ่งถูกซื้อตัวมาเมื่อไม่กี่วันก่อน”

          “เช่นนั้นจงรู้ไว้เสีย ว่านับแต่นี้ไปนางคือสาวใช้ส่วนตัวของข้า ใครกล้ารังแกนางอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” เอ่ยจบก็ผลักพวกนางทั้งสองคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง

          “โอ๊ย!”

          “ท่านถือดีอย่างไรถึงได้กล้ามาทำร้ายสาวใช้ในสกุลเฉิน เป็นแค่กาฝากแท้ ๆ”

          “เพี๊ยะ!” เสียงฝ่ามือตบหน้าสาวใช้ที่พูดจาสามหาวดังขึ้นหลายที จนแก้มทั้งสองข้างของนางเกิดรอยแดงช้ำเพราะถูกตบ

          “แม้ข้าจะเป็นกาฝาก แต่ก็สูงศักดิ์กว่าพวกเจ้า เป็นแค่บ่าวอย่าได้คิดมาเทียบเคียงข้า ส่วนเจ้าตามข้ามา” ท้ายประโยคนางหันไปบอกสาวใช้ที่ถูกรังแก

          ลี่ซือเดินตามหลังสตรีแปลกหน้าด้วยความงุนงง นางเพิ่งถูกขายมาที่จวนสกุลเฉินเมื่อสามวันก่อนจึงไม่รู้ว่าเจ้านายของนางเป็นใคร กระทั่งเดินมาถึงเรือนหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเรือนใหญ่ฝีเท้าของทั้งคู่ถึงได้หยุดลง

          “ทายาเสีย” จินซูซินเอ่ยแกมสั่ง ยามเห็นรอยฟกช้ำที่แขนของนางเข้าจึงได้นำยาที่นำมาจากหนานจิงส่งให้นาง ดูจากรอยที่แขนดูท่าแล้วนางคงถูกทุบตีมาแน่ ๆ

          “ขอบใจเจ้าค่ะ” ว่าพลางยื่นมือไปรับยาเอาไว้

          “เจ้าชื่ออะไรงั้นหรือ” เมื่อสงบสติอารมณ์พลุ่งพล่านของตัวเองได้แล้วจึงได้เอ่ยถาม

          “ข้าชื่อลี่ซือเจ้าค่ะ”

          “เจ้าเพิ่งมาอยู่ที่จวนสกุลเฉินใช่หรือไม่”

          “เจ้าค่ะ”

          “เหตุใดถึงได้ยอมให้พวกนางรังแกอยู่ฝ่ายเดียว”

          “…” เมื่อไม่เห็นนางตอบ จินซูซินจึงถอนหายใจออกมา

          “ในเมื่อเจ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ ข้าไม่บังคับเจ้า นับแต่นี้เจ้าก็อยู่ที่เรือนนี้กับข้า ตรงสุดทางเดินมีห้อง ๆ หนึ่งว่างอยู่ ข้ายกให้เป็นห้องนอนของเจ้าก็แล้วกัน”

          “ห้องนอนอย่างนั้นหรือ”

          “ทำไมงั้นรึ”

          “บ่าวจะกล้ามีห้องนอนส่วนตัวได้อย่างไรเจ้าคะ เดิมทีสาวใช้ทุกคนต้องนอนรวมกันที่เรือนคนรับใช้”

          “หากเจ้าอยากถูกพวกนางรังแกอีกก็ตามใจเจ้าเถิด ส่วนเรื่องห้องส่วนตัวที่จวนนี้ไม่ได้มีกฎว่าสาวใช้ทุกคนต้องไปนอนรวมกันเสียหน่อย” นางตอบ เพราะอ่านกฎระเบียบภายในจวนตระกูลเฉินจนจำได้ขึ้นใจว่าสิ่งไหนสามารถทำได้หรือไม่ควรกระทำ

          ลี่ซือใช้เวลาคิดชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตกลงเพราะไม่อยากถูกผู้ใดรังแกและทุบตีอีก สามวันมานี้นางถูกกลั่นแกล้งทุกวันจนร่างกายบอบช้ำไปหมดแล้ว

          “ลี่ซือ ขอบคุณแม่นาง”

          “อย่าเรียกข้าว่าแม่นางเลย เรียกข้าว่าคุณหนูเถิด”

          “เจ้าค่ะ คุณหนู”

          “ที่เรือนนี้ไม่มีสาวใช้มารบกวน เจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะถูกผู้ใดมาทำร้ายอีก”

          “ทำไมท่านถึงได้เมตตาข้าถึงเพียงนี้ล่ะเจ้าคะ” นางอดสงสัยได้จึงได้เอ่ยปากถามออกไป

          “ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ ข้าแค่ไม่อยากเห็นคนถูกรังแกก็เท่านั้น”

          “บุญคุณครั้งนี้ บ่าวขอตอบแทนท่านด้วยชีวิต”

          “อย่าได้ทำเช่นนั้นเลย ข้าไม่ยินดีสักนิดที่เจ้าจะแลกชีวิตของตัวเองเพื่อข้า จงใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเถิด ข้าเองก็จะใช้ชีวิตนี้เพื่อตัวเองเช่นกัน”

          เรือนที่ฮูหยินเฉินให้นางอาศัยอยู่ค่อนข้างเงียบสงบปราศจากสิ่งรบกวนซึ่งซูซินพึงพอใจเป็นอย่างมากเพราะตัวนางค่อนข้างรักความสงบ แม้กระทั่งสาวใช้ทุกคนที่ถูกส่งมาให้ดูแลนางพอตกเย็นพวกนางต่างกลับเรือนนอนของตัวเองไป ไม่ได้มีการเฝ้ายามที่หน้าเรือนแต่อย่างใดตามความต้องการของหญิงสาว    ฮูหยินเฉินเคยคัดค้านเพราะเกรงว่าอาจเกิดอันตรายขึ้นก็ได้ แต่ไม่เป็นผลเพราะจินซูซินยืนยันหนักแน่นว่าไม่ต้องการ ด้วยคิดว่ายิ่งมากคนยิ่งวุ่นวาย

          ยามบ่ายนางนั่งจิบชาอยู่ริมระเบียงตามลำพังดังปกติเช่นทุกวัน ทว่าวันนี้มีสาวใช้เพิ่มขึ้นมาหนึ่งคนคือลี่ซือ

          “แม่นางจิน” เสียงสาวใช้อาวุโสเอ่ยเรียก

          “มีอะไรหรือ”

          “ท่านแม่ทัพบอกว่าหากท่านยังไม่เปลี่ยนใจจะให้ตามไปงานเลี้ยงที่จวนตระกูลลู่ด้วยเจ้าค่ะ”

          “ฝากบอกท่านแม่ทัพด้วยว่าข้าจะไปแน่นอน”

          “เจ้าค่ะ ว่าแต่”

          “ว่ามาเถิด”

          “ท่านมีสาวใช้ส่วนตัวตั้งแต่เมื่อใดหรือเจ้าคะ” หญิงวัยชราถาม เมื่อมองเห็นสตรีแปลกหน้ายืนอยู่ไม่ไกลนัก