สตรีเลื่องชื่อ

          งานเลี้ยงค่ำคืนนี้ช่างน่าเบื่อหน่ายในความรู้สึกของจินซูซิน จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกถึงได้ขอตัวออกจากห้องโถงจัดงานแล้วออกมาสูดอากาศด้านนอก ขณะที่นางกำลังมองทิวทัศน์โดยรอบอย่างเลื่อนลอยก็ได้ยินเสียงสตรีสามคนดังเข้าหู

          “จินซูซินผู้นั้น นางกล้าดีอย่างไรถึงได้บากหน้ามาเข้าร่วมงานเลี้ยงในจวนของท่านกัน” เผิงซิ่วอิงเปิดบทสนทนา

          “นางมากับท่านแม่ทัพเฉิน ตระกูลลู่ของเราจะกล้าไล่นางกลับไปได้เช่นไร” ลู่หนิงอวี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

          “แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ไม่ควรให้นางเข้ามานั่งร่วมกับพวกเรานะเจ้าคะ เป็นแค่ลูกสาวขุนนางบ้านนอกแท้ ๆ แต่กลับคิดอยากมาเชิดหน้าชูตากับพวกเรา” เหลียงเจียเหรินเอ่ยออกมาบ้างด้วยความริษยาที่เห็นจินซูซินมีใบหน้างดงามกว่าตัวเอง

          “แม้เจ้าจะพูดเช่นนั้นแต่นางก็ถือว่าเป็นแขกคนหนึ่ง อีกทั้งนางยังมีใบหน้าที่งดงามจนผู้คนต้องเหลียวมอง”

          “หน้าตาของนางเทียบท่านไม่ได้สักนิด ยิ่งคิดถึงชาติตระกูลยิ่งไม่อาจเทียบท่านได้” ถ้าจะมีใครสักคนที่นางยอมแพ้ให้คงมีเพียงลู่หนิงอวี่ที่นางจะยอมหลีกทางให้

          “จริงอย่างที่แม่นางเผิงพูด ในเมืองหลวงนี้มีเพียงท่านที่งดงามที่สุด”

          “พวกเจ้าชมข้ามากเกินไปแล้วกระมัง ใช่ว่าที่นี่จะมีเพียงข้าที่เพียบพร้อมผู้เดียว พวกเจ้าทั้งสองก็งดงามและเพียบพร้อมไม่ต่างจากข้า” ลู่หนิงอวี่แสร้งเอ่ยชมสตรีทั้งสอง เพราะรู้นิสัยของทั้งคู่ ต่อหน้ากล่าวชมเชยแต่ลับหลังกลับใส่ร้ายริษยา

          “ว่าแต่วันนี้ท่านแม่ทัพเฉินช่างหล่อเหลายิ่งนัก ข้าอยากรู้นักว่าเขาจะเลือกแต่งคุณหนูบ้านไหนเป็นฮูหยิน”

          “นั่นสิ ตอนนี้อายุของท่านแม่ทัพถึงวัยออกเรือนแล้วมิใช่หรือ ฮูหยินเฉินมักเอ่ยกับฮูหยินคนอื่นอยู่บ่อย ๆ ว่าเขายังไม่คิดเรื่องแต่งงานจึงปล่อยเวลาล่วงเลยผ่านไปเรื่อย ๆ เช่นนี้”

          “บางทีท่านแม่ทัพอาจมีงานสำคัญที่ต้องจัดการกระมังถึงได้ไม่สนใจเรื่องนี้”

          “แม่นางลู่ ท่านบอกว่าจินซูซินผู้นั้นเป็นแขกของฮูหยินเฉินมิใช่หรือ แล้วเหตุใดฮูหยินถึงได้ปล่อยให้ท่านแม่ทัพอยู่ตามลำพังกับนางที่จวน”

          “ข้า...” นางกำลังจะเอ่ยตอบ แต่ก็หยุดชะงักเสียก่อน เรื่องนี้น่าสงสัยเหมือนดั่งที่เหลียงเจียเหรินเอ่ย เห็นทีนางคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วกระมัง

          “นี่เจ้าแอบฟังพวกเราพูดคุยกันหรือ!” แม่นางเผิงพูดเสียงดัง เมื่อเหลือบไปเห็นร่างของจินซูซินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

          “ไร้มารยาท ไม่มีใครสอนมารยาทเจ้ารึถึงได้มาแอบฟังผู้อื่นเช่นนี้” เจียเหรินได้ทีเอ่ยซ้ำเติม

          “ใครกันแน่ที่ไร้มารยาท ข้ายืนอยู่ที่นี่ก่อนพวกเจ้าเสียอีก”

           “เหอะ ดูก็รู้ว่าเป็นคำแก้ตัว”

           “ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมข้าต้องแก้ตัวด้วยเล่า”

            “พอเถิด ข้าต้องขอโทษแม่นางจินแทนพวกนางด้วยนะเจ้าคะ” ลู่หนิงอวี่ห้ามปราม เพราะมองเห็นแม่ทัพเฟยฉีอยู่ลาง ๆ จึงไม่อยากเสียเวลาที่จะได้พูดคุยกับบุรุษที่ตนชอบพอ

            “แม่นางทั้งสาม ข้าขอตัวก่อน”

            คล้อยหลังเจ้าของงานไม่นานนักเผิงซิ่วอิงได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมาดร้ายชัดเจนว่า

            “ฝากไว้ก่อนเถิด พบกันครั้งหน้าข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”

             “แล้วเจ้าคิดว่าข้าอยากพบหน้าพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ หึ ไร้สาระสิ้นดี”

            “นี่เจ้า!”

            “แม่นางเผิงพวกเราไปกันเถิด คนเช่นนางหาได้คู่ควรที่จะนำไปใส่ใจ”

          “แม่นางท่านนี้พูดถูกต้องแล้ว คนอย่างข้าไม่ได้มีค่าพอที่คนสูงส่งเหมือนฝูงกาอย่างพวกเจ้าจะมาใส่ใจ” ซูซินแขวะเบา ๆ แล้วทำท่าจะเดินผ่านไป ทว่ากลับคิดสิ่งหนึ่งได้เสียก่อน

          “โอ๊ย!” เสียงร้องโอดโอยของเผิงซิ่วอิงดังขึ้น เพราะถูกนางเหยียบเข้าที่ฝ่าเท้าเต็มแรง

          “มดกัดเท้าหรือ ทำไมถึงได้ร้องเหมือนถูกเชือดเช่นนั้น” จิน ซูซินมิวายเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนเดินหนีไปอีกทางด้วยความสะใจ หากถูกกลั่นแกล้งแล้วไม่เอาคืนคงมิใช่ตัวนาง

           ครั้นเดินออกจากจวนสกุลลู่เพื่อขึ้นรถม้ากลับจวน นางกลับได้เห็นภาพบาดตาเข้า นางเห็นลู่หนิงอวี่กับท่านแม่ทัพกำลังพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข รอยยิ้มของเขาที่ส่งให้สตรีอื่นที่ไม่ใช่นางอีกทั้งน้ำเสียงนุ่มนวลนั่นอีก แม้แต่นางที่เป็นถึงคู่หมั้นยังมิอาจเคยได้ยินจากปากของเขาสักคราเดียว มีเพียงน้ำเสียงกรุ่นโกรธและเสียดแทงเท่านั้นที่เขาเอื้อนเอ่ยกับนาง

           เห็นทีคราวนี้นางคิดไม่ผิดที่ติดตามมาด้วย เพราะดูเหมือนว่าทั้งคู่จะชอบพอกันไม่น้อย แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นตัวนางไม่คิดที่จะหลีกทางให้สตรีแซ่ลู่ผู้นี้ ท่านพี่เฟยฉีเป็นคนที่นางรักมาตั้งแต่ยังเยาว์มีหรือที่นางจะยอมปล่อยเขาให้คนอื่นที่มาทีหลังอย่างลู่หนิงอวี่ได้เขาไปครอบครอง