ตอกย้ำ

            ฮูหยินเฉินทราบเรื่องทุกอย่างที่บุตรชายเอ่ยกับว่าที่ลูกสะใภ้ จินซูซินจะนำเรื่องนี้มาบอกแก่นางก็ย่อมได้ ทว่านางกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนอย่างนางย่อมดูออกว่าสตรีตรงหน้าเป็นคนเช่นไร อีกอย่างตระกูลเฉินเป็นตระกูลใหญ่ทั้งยังมีความสำคัญต่อราชสำนัก นางจะกล้าเลือกคนที่จะมาเป็นนายหญิงสกุลเฉินต่อจากนางแบบผิวเผินได้เช่นไร ใช่ว่านางไม่เคยพบปะพูดคุยกับคุณหนูสกุลต่าง ๆ เสียที่ไหน พวกนางเหล่านั้นต่างเป็นคนจำพวกหัวอ่อน เคร่งเรื่องขนบธรรมเนียมและมารยาท แต่สิ่งที่สตรีเหล่านั้นไม่มีคือความกล้าหาญ เด็ดขาดและกล้าที่จะโต้เถียงบุรุษ สตรีในใต้หล้านี้จินซูซินผู้นี้เหมาะสมที่สุดแล้ว หากจะกำราบบุตรชายหัวดื้อของนางจำต้องหาสตรีเช่นนี้มาอยู่ข้างกายเขา จะได้รู้ซึ้งเสียบ้างว่าแม้เป็นบุรุษก็ไม่อาจทำเรื่องใดตามอำเภอใจได้ทุกเรื่อง

          “ท่านแม่ ลายปักนี้ข้าเพิ่งเคยปักเป็นครั้งแรกอาจดูไม่งดงามเท่าใดนัก” นางยื่นผ้าที่ปักลวดลายดอกเหมยให้ฮูหยินเฉินดู

          “เจ้าปักดอกเหมยใช่หรือไม่”

          “ดูออกด้วยหรือเจ้าคะ”

          “ฝีมือใช้ได้ทีเดียว”

          “ที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่ข้าปักผ้า” นางตอบอย่างอาย ๆ เพราะไม่เคยร่ำเรียนเรื่องพวกนี้มาก่อน

          “ที่จวนสกุลจินไม่มีผู้ใดสอนเจ้าหรอกหรือ”

          จินซูซินส่ายหน้าเป็นคำตอบ นางเติบโตมากับสาวใช้หนึ่งคน อีกทั้งบิดายังไม่ค่อยได้อยู่ที่จวนเพราะต้องไปทำศึกอยู่บ่อยครั้ง นานทีปีหนถึงจะได้พบกันสักครา ครั้นบิดากลับมาที่จวนก็ถูกผู้อาวุโสในตระกูลชี้แนะให้แต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนมา ตอนนั้นเห็นทีนางอายุได้หกขวบกระมัง เผลอพริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงสิบปีแล้วรึนี่

          “นับตั้งแต่ข้าจำความได้ ข้างกายข้ามีเพียงซิ่วอิง แต่ช่างน่าเสียดายที่นางจากไปเร็ว” น้ำเสียงเศร้าดังจากปากนาง ยามหวนคิดถึงสาวใช้คนสนิทที่จากไปนานแล้ว

          “ตอนนี้เจ้ามีข้าอยู่ทั้งคน ไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง คิดเสียว่าข้าเป็นมารดาของเจ้าอีกคนก็แล้วกัน” ว่าพลางลูบหัวของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

          “ขอบคุณท่านแม่”

          เฉินเฟยฉีลอบมองทั้งคู่โผกอดกันราวกับว่าเป็นแม่ลูกกัน ยิ่งพาลทำให้รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าจินซูซินมากขึ้นไปอีก เหตุเพราะมารดาของตัวเองเอาแต่ประคบประหงมหญิงสาวเหมือนดั่งไข่ในหิน จนลูกแท้ ๆ อย่างเขาอดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้

          “อะ...แฮ่ม” เสียงกระแอมของผู้มาใหม่ทำให้สตรีทั้งสองหันมองไปยังต้นเสียงก็พบร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกจ้องมองอยู่ถึงได้ผละออกจากกัน

          “ร้อยวันพันปีเจ้าไม่เคยมาที่นี่ มีเรื่องอะไรงั้นหรือ” เป็น       ฮูหยินเฉินที่เอ่ยถามบุตรชาย

          “ท่านพ่อให้คนส่งม้าเร็วมาส่งข่าวขอรับ”

          “พ่อของเจ้าว่าอย่างไรบ้าง”

           “ท่านพ่อกล่าวว่าไม่อาจกลับเมืองหลวงได้ตามกำหนดเดิม เห็นทีอีกครึ่งปีถึงกลับมาพบหน้าท่านได้”

          “ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น เกิดอะไรขึ้นกับเขาอย่างนั้นหรือ” นางถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงสามี

          “ท่านพ่อตกจากหลังม้าทำให้ขาหักน่ะขอรับ ตอนนี้พักอยู่ที่จวนของเราที่เมืองเป่ยจิง”

          “เหตุใดถึงได้สะเพร่าจนตกหลังม้าได้ แก่จนปูนนี้แล้วแท้ ๆ”

          “ท่านพ่อยังบอกอีกว่าไม่พบหน้าท่านแม่นานแล้ว อยากกลับมาพบหน้าท่านใจแทบขาดแต่สังขารไม่เอื้ออำนวย จึงได้แต่อ้อนวอนสวรรค์เผื่อว่าท่านแม่จะเมตตาเดินทางไปเยี่ยมเยียน”

          “ท่านพ่อของเจ้ามีเวลาพูดจาเลอะเลือนเช่นนี้ ดูท่าแล้วคงไม่เป็นอะไรมาก”

          “ท่านแม่จะไปหาท่านพ่อไหมขอรับ”

          “ข้าต้องไปอยู่แล้ว เพียงแต่”

          “แต่อะไรหรือขอรับ”

          “แม่นางจินเป็นแขกของข้าแท้ ๆ แต่ข้ากลับต้องออกเดินทางไปไกลถึงเมืองเป่ยจิง”

          “เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกขอรับ ข้าจะดูแลนางเอง”

          “เฟยฉี ที่ลูกเอ่ยเมื่อครู่เรื่องจริงหรือ” นางถามย้ำด้วยน้ำเสียงดีใจจนถึงกับเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกบุตรชาย

          “ขอรับ บุรุษล้วนพูดแล้วไม่คืนคำ”

          “เช่นนั้นแม่ก็วางใจ ซูซิน หากมีเรื่องใดขาดเหลือก็บอกพี่เฟยฉีของเจ้าได้เลย ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ดูแลนางให้ดี ถ้าหากเจ้ากล้ารังแกนางล่ะก็แม่จะให้ท่านพ่อของเจ้าลงโทษเจ้าแน่” ท้ายประโยคมิวายหันไปสั่งแกมข่มขู่บุตรชาย

          “ตอนนี้นางกลายเป็นลูกรักของท่านแม่ ลูกจะกล้าทำอันใดนางได้ล่ะขอรับ”

          “รู้เช่นนั้นก็ดี”