ตอนที่ 3 จับขัง (2/3)

“ผมเอาเด็กนั้นไปขังตามที่นายสั่งแล้วครับ” หรั่งเข้ามารายงานเมื่อตัวเองทำตามคำสั่งเสร็จเรียบร้อย

“ไม่ต้องเอาข้าวเอาน้ำให้มันกินสองวัน” ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม และจัดแจงงานของตัวเองต่อ

“แต่นายครับ ถ้าไม่ให้น้ำมันเลย มันอาจตายได้นะครับ” หรั่งแย้งเพราะยังไงเด็กสาวนั้นก็ยังเด็กอยู่

“ให้น้ำมันแค่ขวดเดียวเท่านั้น และห้ามให้อะไรนอกเหนือจากที่กูสั่งอีก” เสียงทรงอำนาจสั่งการ หรั่งจึงไม่กล้าหืออีก

อีกด้านภายในห้องแคบๆ ที่มีแค่พัดลมและเตียงนอนเก่าๆ โทรมๆ ที่แตกต่างจากห้องที่เธอเคยอยู่อย่างสิ้นเชิง เพราะห้องก่อนหน้ามันดีมีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง และมีห้องน้ำในตัว แต่ที่นี่ไม่มีเลย กลิ่นก็อับจนไม่อยากสูดอากาศหายใจเข้าไป

ปัง! แกร้งๆ!

เสียงเตะลูกกรงดังออกมาจากข้างนอก เธอได้แต่เงื้อหูฟัง เพราะเป็นประตูเหล็กปิดทึบหน้าต่างก็ไม่มีให้ จึงไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น สักพักช่องเล็กๆ ก็หย่อนขวดน้ำมาให้หนึ่งขวดกลาง

“ใครอยู่ข้างนอกนะ ปล่อยฉันออกไปนะ” เธอส่งเสียงเกรี้ยวกราดออกไป แต่ก็มีแต่ความเงียบเท่านั้น

เธอร้องตะโกนดังออกไปจนรู้สึกเหนื่อย และดื่มน้ำไปจนเหลือแค่ครึ่งขวดตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา

“ฉันหิวข้าวขอข้าวให้ฉันกินหน่อยได้ไหม” แววตาทำเสียงอ่อนลงเลิกประท้วงและเอ่ยขอข้าวประทังชีวิตอย่างไร้ซึ่งหนทาง

“นายไม่ให้อะไรเอ็ง มีแค่น้ำขวดนั่นแหละประทังหิวไปก่อน” เสียงใหญ่เอ่ยตอบกลับมา

เธอจึงเอะใจว่าคงอยู่เฝ้าเธอข้างนอกซินะ

“แต่น้ำมันเหลือแค่ครึ่งขวดเองนะ อีกอย่างตอนนี้ฉันหิวข้าวมาก หิวจนจะเป็นลมอยุ่แล้ว”

“อย่ากินน้ำหมดล่ะ เพราะเอ็งต้องเก็บน้ำเอาไว้สำหรับวันพรุ่งนี้อีก”

“อะไรนะ นี่จะให้ฉันอดข้าวอดน้ำตายเหรอ” ร่างเล็กตกใจและวิ่งเข้ามาทุบประตูเหล็กด้วยมือเปล่าจนเจ็บมือ แต่คนข้างนอกก็ไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมาอีก

โครกคราก!!

เสียงท้องร้องประท้วงด้วยความหิว และตอนนี้เธอก็ไม่รู้ด้วยว่าเวลากี่โมงแล้ว หยิบขวดน้ำกะจะกระดกดื่มเพื่อประทั้งความหิว แต่น้ำเหลืออยู่ไม่มาก เพราะคนข้างนอกสั่งให้เหลือน้ำเอาไว้ใช้สำหรับวันพรุ่งนี้

“ทำไมชีวิตฉันต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย” เธอหวีดร้องออกมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อรู้สึกเหนื่อยจึงเอนตัวลงนอนบนฟูกเก่าๆ

“หึ พยศเก่งสินะ” เสียงราบเรียบยิ้มเยาะ เมื่อมองกล้องวงจรปิดที่ฉายภาพเด็กสาวในห้องแคบๆ นั้นมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ดูหญิงสาวยังคงไม่หมดแรงง่ายๆ ทั้งที่เขาปล่อยให้เธออดข้าวขนาดนั้นแล้วแท้ๆ

ในเมื่อไม่ยอมเชื่องเขาก็จะทำให้เด็กบ้านั้นเชื่องเอง ไม่ได้ซื้อมาให้สุขสบายซื้อมาเพื่อทำงานและสร้างเม็ดเงินให้เขา แต่นี่อะไรเขาต้องเสียเงินไปไม่รู้กี่บาทเพราะเด็กบ้านั้นที่พยศไม่เข้าเรื่อง

“นายจะให้ทำยังไงกับเด็กนั้นต่อครับ นี่ก็หนึ่งวันผ่านไปแล้ว”

“ปล่อยมันไปยังงั้นแหละ มึงไม่เห็นรึไงผ่านไปหนึ่งวันแล้วเด็กนั้นมันเชื่องให้มึงรึไงไอ้หรั่ง”

“ก็ไม่ครับ” เขาตอบกลับเจ้านายไปและรู้สึกทึ่งกับหญิงสาวคนนั้นไม่น้อยเพราะเธอฤทธิ์มากเหลือเกิน ขนาดโดนจับขังเอาแบบนั้นแต่เธอกลับไม่กลัว ยังคงส่งเสียงด่ากราดเขาจากด้านใน ทั้งทีควรเก็บแรงเก็บเสียงเอาไว้แท้ๆ

“ขังมันเอาไว้ยังงั้นต่อไป จนกว่ามันจะเชื่อง”

“ครับนาย”