ตอนที่ 3 จับขัง (1/3)

“ไอ้แก่”

เพล้ง!!

โครม!!

“โอ๊ย! ทำอะไรของแกอีเด็กเวร” เสี่ยพุงพลุ้ยเอามือกุมหัวตัวเองที่มีเลือดอาบลงมา ได้แผลเพราะหญิงสาวเอาขวดเหล้าฟาดที่หัวเขาอย่างจัง

“แก่จะลงโรงอยู่แล้วยังจะมีคิดต่ำๆ กับเด็กรุ่นลูกอยู่อีก” เธอเดือดจัดและพยายามยืนขึ้นเพราะตอนที่เอาขวดเหล้าฟาดโดนอีกฝ่ายผลักลงไปกับพื้นอย่างแรงจนทรงตัวไม่ได้

“ไปเรียกผู้จัดการมากูจะเอาเลือดหัวอีนี่ออก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลย มึงไม่รู้รึไงว่ากูเป็นใคร”

“แล้วเป็นใครล่ะ มึงยังไม่รู้ว่ามึงเป็นใครแล้วกูจะรู้กับมึงไหม”

“ปากดีอีเด็กเวร กูจะเอาอีนี่เข้าตารางให้ได้เลยคอยดู”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นค่ะ” วิกานดาวิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบเมื่อได้ยินเสียงข้าวของแตกเสียหายและได้ยินเสียงคนโหวกเหวกโวยวาย

“อะไรซะอีกล่ะ เด็กมึงเอาขวดเหล้ามาตีหัวกู”

“วิขอโทษผบ. ด้วยนะคะ น้องมันเป็นเด็กใหม่ไม่รู้ประสีประสา วิจะทำโทษให้นะคะ” วิกานดาพูดอย่างเอาใจและส่งสายตาดุมาทางแววตาอย่างเอาเรื่อง

“ไอ้แก่นี่พยายามลวนลามฉัน จะให้ฉันทำไงล่ะถ้าไม่ป้องกันตัว” เธอพยายามแก้ต่างถึงแม้รู้จะไม่เป็นผลก็ตามที

“โห..อีเด็กเวรนี่ มึงยังกล้ามาห่วงศักดิ์ศรีอีกเหรอ มึงเลือกทำงานแบบนี้มึงคิดจะยังมีศักดิ์ศรีอยู่ไหม มึงมันวอนตีนกูซะแล้ว”

เพียะ!

ใบหน้าสวยหันไปตามแรงและล้มลงไปกับพื้นด้วยแรงตบ เสี่ยลงพุงเดินเข้ามาซ้ำและตบอีกรอบโดยมีคนยืนดูโดยไม่กล้าเข้ามาช่วยเหลือเธอแม้สักคนเดียว

“ไอ้แก่กูมีมือมีตีนเหมือนกันโว้ย”

ปึก โครม!!

แววตาเอาเท้าถีบไปที่พุงหนาๆ ของอีกฝ่ายจนล้มลง เธอลุกขึ้นยืนและมองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่โกรธจัด

“ยืนทำเชี่ยไรกัน ไปจับมันมาให้กูสิวะ” เสียงโกรธจัดสั่งลูกน้องอย่างหัวเสียที่พลาดท่าให้เด็กรุ่นคราวลูก

แววตาตั้งการ์ดพร้อมสู้ตายถ้าอีกฝ่ายจะเข้ามาทำร้ายเธอ ฝ่ายชายสามคนพยายามเดินเข้ามาประทุษร้าย แต่มีเสียงทรงอำนาจขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เกิดอะไรขึ้นว่ะ” เสี่ยภูมิพูดเสียงดังและเดินตรงเข้ามาที่พื้นที่กระจัดกระจายไปด้วยเศษแก้ว

สายตาคมกวาดมองผู้คนรอบๆ และมาสะดุดตาเข้ากับหญิงสาวร่างเล็กแต่มีทรวดทรงองเอวแบบที่เขาชอบ

“จะอะไรซะอีกล่ะ เด็กเสี่ยภูมิทำร้ายผม”

“ผมขอโทษผบ.ศักดิ์ด้วยนะครับ เด็กคนไหนที่กล้าทำเรื่องเสียมารยาทต่อท่านครับ”

“อีนี่” ทันทีที่ตาแก่ลงพุงชี้มาที่หญิงสาว เสี่ยภูมิจึงเดินเข้ามาที่หญิงสาวและฟาดฝ่ามือลงมาที่แก้มนวลอย่างแรงซ้ำข้างที่พึ่งโดนตบ

เพียะ!

“อ๊ะ!” แววตาหน้าหันไปตามแรงตบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเจ็บจนหัวหมุนจนแทบทรงตัวไม่อยู่

“เป็นแค่อีตัวอย่างเธอกล้ามาทำร้ายแขกได้ยังไง” เสี่ยภูมิขึ้นเสียงและกำลังง้างมือขึ้นตบอีกครั้งแต่กลับชะงักลง

“คิดว่าฉันอยากมาสถานที่เฮงซวยที่นี่รึไงกัน ไอ้พวกเลวระยำเอ๊ย” หญิงสาวขึ้นเสียงด้วยน้ำตาที่คลอเบ้าและเข้ามาทุบตีที่อกแกร่งอย่างไม่เกรงกลัวตาย

เหล่าผู้คนเห็นเหตุการณ์ต่างคิดในใจว่าถึงคราวชะตาขาดของเด็กสาวคนนี้เสียแล้ว

“เธอ!..” เสี่ยภูมิขึ้นเสียงอย่างโกรธจัดที่หญิงสาวเข้ามาถูกเนื้อต้องตัวของตัวเองจึงตวัดสายตามองไปที่ลูกน้อง

“ไอ้หรั่งมึงเอาตัวอีเด็กนี่ไปขังไว้ กูจะไปจัดการทีหลัง”

“ครับนาย” หรั่งรับทราบและรีบกระชากหญิงสาวให้เดินตามตนออกมา

“เดี๋ยวผมจัดการคนของผมเอง ผบ.ไปทำแผลก่อนดีกว่านะครับ ค่าใช้จ่ายผมเคลียร์ให้อีก และคราวหน้ามาผมจะไม่คิดเงินและจะให้เด็กมาคอยบริการให้ดีที่สุดครับ”

“ผมก็ไม่อยากเอาเรื่องหรอก แต่อีเด็กนั้นไม่เจียมกะลาหัวเลยจริงๆ”

“เชิญท่านผอ.ไปหาหมอก่อนดีกว่าครับ เชิญ” ถึงแม้เสียงจะราบเรียบแต่แอบแฝงการบังคับให้อีกฝ่ายออกไป

ผบ.ศักดิ์ที่ไม่อยากมีเรื่องด้วยจึงรีบสั่งให้เด็กของตนเองออกมาเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนเป็นน่ากลัว

“เด็กนั่นชื่ออะไร” เขาถามเสียงห้วนโดยไม่เจาะจงว่าถามใคร

“ชื่อแววตาค่ะ เพิ่งมาใหม่อาทิตย์นี่ค่ะ” วิกานดาเป็นฝ่ายตอบ

“หึ เด็กนี่นี้เองสินะที่สร้างแต่เรื่อง”